Τιμάμε την εξέγερση του Πολυτεχνείου:

Κρατάμε ζωντανή τη φλόγα της επανάστασης

Παλεύουμε για την ανατροπή του αστικού–μνημονιακού καθεστώτος και των κυβερνήσεών του

48 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, το πολιτικό περιβάλλον καθορίζεται από τη νίκη της αστικής τάξης και των πολιτικών της εκπροσώπων απέναντι στην εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Η νίκη αυτή αποκρυσταλλώθηκε στην εμπέδωση και εφαρμογή της αντεργατικής μνημονιακής πολιτικής και αποτέλεσε το πολιτικό υπόστρωμα για την πολιτική ηγεμονία της Νέας Δημοκρατίας και την εκλογή της σημερινής φιλελεύθερης κυβέρνησης.

Οι εργατικοί αγώνες της περιόδου 2010-12 ενάντια στη μνημονιακή πολιτική, κλόνισαν το αστικό καθεστώς, αλλά δεν μπόρεσαν να το ανατρέψουν. Η επαναστατική ανατροπή της αστικής κυριαρχίας ήταν ο μοναδικός δρόμος για τη νίκη της εργατικής τάξης σε εκείνη τη σύγκρουση που ήταν μάχη ζωής και θανάτου για τον ελληνικό καπιταλισμό. Ο μνημονιακός οδοστρωτήρας ήταν για τους Έλληνες κεφαλαιοκράτες και το πολιτικό τους προσωπικό η μοναδική πολιτική που επέτρεπε η διεθνής καπιταλιστική κρίση και η επακόλουθη κρατική χρεοκοπία. Απέναντι σε αυτήν την πολιτική της αστικής τάξης, οι επιλογές για την εργατική τάξη ήταν είτε η επανάσταση, είτε η επώδυνη ήττα. Παρά τον ξεσηκωμό του 2011-12, το κίνημα της εργατικής τάξης δεν μπόρεσε να βαδίσει το δρόμο της επαναστατικής ανατροπής και οδηγήθηκε σε μια βαριά και επώδυνη ήττα.

Σήμερα, η εργατική τάξη βρίσκεται αντιμέτωπη με την απρόσκοπτη εφαρμογή του μνημονιακού νομικού οπλοστασίου και με τη διεύρυνσή του από τη σημερινή κυβέρνηση προς όφελος της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Σε σύντομο χρονικό διάστημα η κυβέρνηση της ΝΔ νομοθέτησε νόμους για τη διάλυση του συνδικαλισμού και τον ακόμα πιο ασφυκτικό έλεγχο των σωματείων από το κράτος, την καθιέρωση απλήρωτων υπερωριών, την εξάλειψη των συλλογικών συμβάσεων, τη διευκόλυνση των απολύσεων, την απαγόρευση των διαδηλώσεων, την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση δραστηριοτήτων και λειτουργιών του κράτους, κτλ. Επιβάλλει όρους συμπίεσης της αξίας της εργατικής δύναμης και ταυτόχρονα διαμορφώνει το θεσμικό πλαίσιο, ώστε να γίνεται δύσκολη η αντίσταση της εργατικής τάξης απέναντι σ’ αυτά τα μέτρα.

Επιπλέον όλων αυτών, που ήταν διακηρυγμένη πολιτική της ΝΔ, η πανδημία αξιοποιήθηκε για να επιφέρει επιπλέον πλήγματα στους όρους ζωής και την ελευθερία της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Η κυβέρνηση φέρει εγκληματικές ευθύνες για τους δεκάδες χιλιάδες θανάτους από κορωνοϊό που θα είχαν αποφευχθεί εάν δεν αντιμετώπιζε την πανδημία με τη φιλελεύθερη λογική της ατομικής ευθύνης και δεν άφηνε το δημόσιο σύστημα υγείας να καταρρεύσει. Τα μέτρα που πάρθηκαν είχαν κριτήριο τη απρόσκοπτη συνέχιση της κερδοφορίας του μεγάλου κεφαλαίου. Γι’ αυτό τα λοκντάουν δεν εμπόδισαν τις βιομηχανίες και τα εργοτάξια να δουλεύουν και τους εργαζόμενους να σαρδελοποιούνται στα λεωφορεία. Ακόμα και η υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού στρέφεται κυρίως κατά των υγειονομικών με σκοπό τη μεγαλύτερη αποδυνάμωση του δημόσιου συστήματος υγείας και την ενίσχυση του ιδιωτικού. Οι καπιταλιστές μπουκώθηκαν στο χρήμα, οι εργάτες ζουν υπό το φόβο της ανεργίας, του χαμηλού μισθού και της νόσησης από κορωνοϊό.

Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση και η αστική τάξη εμπλέκουν τη χώρα πιο βαθιά στα αμερικανονατοϊκά σχέδια. Αξιοποιώντας τη στάση της Τουρκίας, ξοδεύουν αφειδώς την υπεραξία που παράγει η εργατική τάξη σε αγορές πολεμικού υλικού, ενώ η χώρα παραχωρείται ως βάση για τα αμερικανικά, γαλλικά και νατοϊκά πολεμικά σχέδια, μέσω των συμφωνιών με ΗΠΑ και Γαλλία.

Είναι ακριβώς αυτή η άθλια κατάσταση που φέρνει στο προσκήνιο την επικαιρότητα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Μόνο που τώρα η εργατική τάξη, η νεολαία, οι εργαζόμενοι μικροαστοί χρειάζονται κάτι παραπάνω: μια πραγματική επανάσταση που θα ανατρέψει συθέμελα το σάπιο καθεστώς του καπιταλισμού στην Ελλάδα, και όχι απλώς την πολιτική του έκφραση.

Αυτό ακριβώς φοβούνται η κυβέρνηση, τα αστικά κόμματα και οι κεφαλαιοκράτες. Γι’ αυτό επιθυμούν και προσπαθούν να υπονομεύσουν, να ξεδοντιάσουν, να θάψουν το Πολυτεχνείο.

Το βασικό πολιτικό πλεονέκτημα της κυβέρνησης είναι ότι δεν υπάρχει άλλη πολιτική πρόταση (πλην της ανεδαφικής σοσιαλδημοκρατικής πρότασης του ΜΕΡΑ25). Τα υπόλοιπα αστικά κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ, Ελλ. Λύση) αποδέχονται το ίδιο μνημονιακό πλαίσιο άσκησης πολιτικής, ενώ η Αριστερά έχει αυτοεξαιρεθεί από την ουσία της πολιτικής που είναι η διεκδίκηση της εξουσίας και βουλιάζει στην απαξίωση. Ωστόσο, αυτή η πολιτική κυριαρχία δεν οδηγεί σε κοινωνική ειρήνη και ηρεμία. Οι αγώνες που αναπτύσσονται στη βάση των οξυμένων κοινωνικών προβλημάτων αποτελούν την απόδειξη για αυτό.

Αυτή η κατάσταση θέτει και το άμεσο καθήκον των κομμουνιστών, όπου και αν βρίσκονται, σε όποια οργάνωση ή ανένταχτοι: το άμεσο καθήκον δεν είναι απλά η διαρκής ζύμωση και προβολή της ανωτερότητας του σοσιαλισμού. Είναι η εκ νέου εισχώρηση μέσα στην εργατική τάξη και το μαζικό κίνημα, η ανάπτυξη δεσμών με αυτή, η οργάνωση της πάλης της εργατικής τάξης στη βάση των προβλημάτων της ενάντια στον καπιταλισμό, και η ενότητα των δυνάμεών τους σε προγραμματική βάση με την πολιτική του ενιαίου μετώπου, στην κατεύθυνση της επαναστατικής ανατροπής της αστικής εξουσίας και της κυβέρνησής της και η εγκαθίδρυση της εργατικής εξουσίας, της δικτατορίας του προλεταριάτου, που αποτελεί τη μοναδική πόρτα για την είσοδο στον σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Όλοι στις πορείες για την εξέγερση του Πολυτεχνείου 

Προσυγκέντρωση κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ στην Αθήνα 

Σταδίου και Βουκουρεστίου, 4:30 μμ

κομμουνιστική οργάνωση ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

www.anasyntaxi.gr

Ανακοίνωση της Π.Ε. της κ.ο Ανασύνταξη για τον θάνατο του Γιάννη Νασόπουλου

Έφυγε από τη ζωή ο Γιάννης Νασόπουλος, συνταξιούχος οικοδόμος, κομμουνιστής και αγωνιστής στο μαζικό κίνημα των οικοδόμων.

Ο Γιάννης Νασόπουλος γεννήθηκε στις 22 Μαρτίου 1954 στον Πειραιά και μεγάλωσε στην Παλιά Κοκκινιά.  Το 1981 παντρεύτηκε την Μαρία Γιακουμάκη με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά.  Παιδί φτωχής εργατικής οικογένειας, μπήκε από πολύ μικρός στο μεροκάματο δουλεύοντας στην οικοδομή ως σιδεράς.

Στη μεταπολίτευση, μετά την απόλυσή του από τον στρατό, οργανώθηκε στο ΚΚΕ το 1977. Ήταν ιδρυτικό μέλος και επί σειρά ετών στη διοίκηση του Συνδικάτου Οικοδόμων Πειραιά «Η Ενότητα».  Την περίοδο 1989-90 διαφώνησε με το κοινό πόρισμα ΚΚΕ-ΕΑΡ, τη γραμμή του ΚΚΕ για τη συγκρότηση του Συνασπισμού και τη συμμετοχή του στις αστικές κυβερνήσεις Τζαννετάκη-Ζολώτα.  Αποχώρησε από το ΚΚΕ και συμμετείχε στην 1η Συνδιάσκεψη του ΝΑΡ και στην εκλογική μάχη της «Λαϊκής Αντιπολίτευσης».

Το 2007 οργανώθηκε στην κομμουνιστική οργάνωση ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ και συνέβαλε με την πείρα του και την πολιτική του δράση στη διαμόρφωση της πολιτικής της οργάνωσης.

Η πολιτική του κηδεία θα γίνει τη Δευτέρα 25 Οκτωβρίου στις 11 π.μ., στο Νεκροταφείο Ανάστασης Πειραιά.

Η κομμουνιστική οργάνωση Ανασύνταξη εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην οικογένεια του Γιάννη Νασόπουλου.

Χαιρετισμός στη Συνδιάσκεψη της ΟΚΔΕ Σπάρτακος

Αγαπητοί σ., εκ μέρους της κομμουνιστικής οργάνωσης Ανασύνταξη χαιρετίζω τη Συνδιάσκεψή σας και εύχομαι να στεφθούν με επιτυχία οι εργασίες της και να συμβάλουν στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος. Για να μην καταχραστώ το χρόνο σας θα αρκεστώ σε μια περίληψη της τοποθέτησής μας την οποία θα καταθέσω ολόκληρη στο προεδρείο και θα την αναρτήσουμε στην ιστοσελίδα μας ολόκληρη.

Όπως επισημαίνετε και σεις στην Πρόταση πολιτικού κειμένου:

«…Η πολιτική επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ στους κόλπους του κινήματος είχε το τίμημα της μεταστροφής από την αυτενέργεια στην προσδοκία της εκλογικής λύσης, της σωτηρίας μέσω μιας κυβέρνησης της αριστεράς που θα λειτουργούσε για λογαριασμό της εργατικής τάξης. Οφείλουμε μια πολιτική εξήγηση της σταδιακής πτώσης του κινήματος μετά τον Φλεβάρη του 2012. Μπορεί να συνετέλεσαν σε αυτή παράγοντες όπως η απογοήτευση από την αποτυχία του κινήματος να αποτρέψει τα μνημόνια, ή η μικρή εμβέλεια και η πολιτική σύγχυση της ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής αριστεράς, για την οποία χρειάζεται ένας άλλου είδους απολογισμός…»

«…Η υποχώρηση της πολιτικής συνείδησης και η ουσιαστική απουσία πολιτικής εκπροσώπησης των εργατικών μαζών, όπως τουλάχιστον έχουν διαμορφωθεί εδώ και τριάντα χρόνια, μετά από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και του «ανατολικού μπλοκ», δεν επέτρεψαν μέχρι σήμερα μια άμεση έκφραση της ταξικής πάλης σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο. Ακόμη χειρότερα αποτέλεσαν τροχοπέδη για την συγκρότηση ανώτερων συντονιστικών οργάνων πάλης, όπως συντονιστικών των γενικών συνελεύσεων, των απεργιακών επιτροπών κλπ. Η ιδεολογική κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού αν και φαίνεται να έχει εξασθενήσει σημαντικά μετά από την κρίση του 2008, δεν έχει συναντήσει ακόμη έναν αντίπαλο ικανό για να της αντιπαρατεθεί με αξιώσεις και διατηρεί έτσι ανέπαφες τις προσχώσεις της στην ‘κοινή λογική’.»

Δεν μπορεί όμως κάτι που συνέβη πριν από 30 χρόνια, όπως η κατάρρευση της ΕΣΣΔ, να αποτελεί άλλοθι για τη λεγόμενη επαναστατική Αριστερά και για την ανεπάρκειά της να απαντήσει στην καπιταλιστική κρίση της προηγούμενης δεκαετίας, να πάρει τις απαραίτητες πρωτοβουλίες για να δώσει διέξοδο στην εργατική τάξη στην κατεύθυνση της υλοποίησης της ιστορικής της αποστολής, όπως αυτή προκύπτει από τη θέση της στην παραγωγή: την επαναστατική ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας και την οικοδόμηση μιας άλλης κοινωνίας, χωρίς φτώχεια, ανεργία, εξαθλίωση, χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Η ανεπάρκεια αυτή εξακολουθεί να χαρακτηρίζει την επαναστατική Αριστερά και να καθορίζει τις εξελίξεις σε σχέση με την παρέμβασή της στην ταξική πάλη και την προοπτική της.

Κατά την ταπεινή μας γνώμη ο «απολογισμός» για τα σχετικά πρόσφατα γεγονότα της προηγούμενης δεκαετίας, πρέπει να ξεκινήσει από την έναρξη της κρίσης και τις αμέσως επόμενες πολιτικές ανακατατάξεις που η κρίση προκάλεσε. 

Το παρακάτω κείμενο είχε γραφτεί στην αρχή ως ανεξάρτητο άρθρο μεγαλύτερης έκτασης στα πλαίσια του πρώτου έτους από την έναρξη της πανδημίας κορωνοϊού. Ξαναγράφτηκε για να ενσωματωθεί στις Θέσεις της οργάνωσης για την 6η Συνδιάσκεψη. Καθώς η ημερομηνία διεξαγωγής της Συνδιάσκεψης απομακρύνεται λόγω και των εξελίξεων της πανδημίας (από άνοιξη του ’21, σε φθινόπωρο του ’21 και πλέον ακόμα αργότερα), νομίζουμε ότι είναι σημαντικό να το δημοσιεύσουμε με τα στοιχεία που περιέχει. Τα βασικά συμπεράσματά του σε σχέση με την πανδημία ισχύουν. Το καινούργιο στοιχείο που δεν καταγράφεται στο άρθρο αυτό είναι η παραγωγή εμβολίων κατά του ιού.

Α3.  Πανδημία κορωνοϊού: προϊόν του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής

Τα αστικά επιτελεία ανά τον κόσμο προσπαθούν να πείσουν την παγκόσμια εργατική τάξη ότι η πανδημία είναι ένας εξωγενής παράγοντας που προσέβαλε ένα, κατά τα άλλα, υγιή οργανισμό (την καπιταλιστική οικονομία) και, επομένως, τώρα που υπάρχει το φάρμακο (τα εμβόλια) μας περιμένει όλους ένα λαμπρό μέλλον.  Καθόλου περίεργο βέβαια: οι απολογητές του καπιταλισμού θεωρούν το σύστημα της μισθωτής δουλείας τον καλύτερο από όλους τους δυνατούς κόσμους: ως ένα σύστημα σε πλήρη ισορροπία η οποία διαταράσσεται μόνο από εξωγενείς παράγοντες.

Η αλήθεια είναι ότι η πανδημία δεν είναι εξωγενής παράγοντας.  Είναι ένα ακόμα σύμπτωμα ενός άρρωστου κοινωνικο-οικονομικού συστήματος, ενός συστήματος που η σήψη του είναι προχωρημένη και εκφράζεται με συνεχείς και οξύτερες κρίσεις κάθε φορά.

Οι κρίσεις στον καπιταλισμό, είτε ονομάζονται χρηματοπιστωτικές, είτε κρίσεις χρέους, είτε υγειονομικές, δεν είναι η εξαίρεση στον κανόνα, δεν είναι εξωγενή σοκ που πλήττουν ένα, κατά τα άλλα, αρμονικό κοινωνικό-οικονομικό σύστημα.  Οι κρίσεις είναι έκφραση της ουσίας του καπιταλισμού, απόδειξη ότι πρόκειται για ένα σύστημα που υπάρχει για να υπηρετεί την ανάγκη παραγωγής κέρδους για τους καπιταλιστές και όχι για την κάλυψη των αναγκών της κοινωνίας.  Η κρίση είναι αποτέλεσμα της ίδιας της καπιταλιστικής παραγωγής, που οδηγεί αναπόδραστα στη μείωση του ποσοστού κέρδους, και ταυτόχρονα ο απαραίτητος όρος για να εκκαθαρίζεται το σύστημα από ό,τι δεν είναι κερδοφόρο, ώστε να μπορεί να επανεκκινεί η παραγωγή από μια καλύτερη για την κερδοφορία βάση.

Αυτά το βασικό χαρακτηριστικό του καπιταλισμού επιβεβαιώνεται και με την υγειονομική κρίση που διατρέχουμε τον τελευταίο χρόνο.