Απόφαση Ολομέλειας

1. Αρχή γενικευμένου πολέμου

Βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός πιο γενικευμένου πολέμου από αυτούς που έχει κάνει σχεδόν συνήθεια ο καπιταλισμός μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό προκύπτει όχι μόνο γιατί όλο και πιο συχνά ακούγεται ότι οδεύουμε στον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ούτε μόνο γιατί αυξάνονται συνεχώς οι δαπάνες για πολεμικούς εξοπλισμούς, δαπάνες οι οποίες θα χρεοκοπήσουν τις καπιταλιστικές οικονομίες, αν δεν γίνει πόλεμος.

Προκύπτει και από το γεγονός ότι ακόμα και οι πόλεμοι που εξελίσσονται αυτή τη στιγμή δεν είναι απλώς περιφερειακοί και τοπικοί πόλεμοι. Στον πόλεμο στην Ουκρανία συμμετέχουν με άμεσο ή έμμεσο τρόπο δεκάδες χώρες (από την πλευρά της Ρωσίας: η Κίνα, η Β. Κορέα, το Ιράν· από την πλευρά της Ουκρανίας: οι ΗΠΑ, η ΕΕ, η Βρετανία). Στη Γάζα γίνεται το ίδιο: η γενοκτονία που επιχειρούν οι Ισραηλινοί δεν θα μπορούσε καν να ξεκινήσει χωρίς τις πλάτες των ΗΠΑ και της ΕΕ. Και η βάση της αποπειρώμενης γενοκτονίας δεν είναι μόνο η ρατσιστική φύση του Ισραηλινού κράτους αλλά η ανάγκη των ΗΠΑ να ελέγξουν τους δρόμους εμπορίου στη Μ. Ανατολή ως αντίβαρο στους δρόμους του μεταξιού της Κίνας. Αυτό κάνει τις ΗΠΑ να κλείνουν τα μάτια στα εγκλήματα του Ισραήλ. Το ίδιο μπορεί να πει κανείς και για τον εμφύλιο που μαίνεται στο Σουδάν, όπου οι αντίπαλες παρατάξεις έχουν από πίσω τους τη στήριξη συγκρουόμενων ιμπεριαλιστών (των Ρώσων και των Αμερικανών). Η Βενεζουέλα, και η επέμβαση των ΗΠΑ εκεί, αποτελεί ένα ακόμα παράδειγμα, όπου η επεμβατική πολιτική των ΗΠΑ είχε ως στόχο να σταματήσει η Βενεζουέλα να είναι χώρα φιλική προς την Κίνα, τη Ρωσία και το Ιράν, ενώ ταυτόχρονα, οι αμερικανικές εταιρείες βάζουν χέρι στα αποθέματα πετρελαίου της σε βάρος των ανταγωνιστών τους.

Εν ολίγοις, όλες οι περιφερειακές συγκρούσεις που βλέπουμε έχουν μια έντονη εξωτερική πλευρά: αναπτύσσονται πάνω στο υπόβαθρο της σύγκρουσης ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα.

Η ανάγκη για πόλεμο

Για το επόμενο διάστημα, ο πόλεμος και η απειλή του θα παίξει κυρίαρχο ρόλο στις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις, αντίστοιχο με τον ρόλο που έπαιξε η λιτότητα (με μνημόνια ή όχι) στις καπιταλιστικές χώρες μετά την κρίση του 2008-9. Από κείνη την περίοδο, φάνηκε ότι το μοντέλο της νεο-συντηρητικής επίθεσης που κυριάρχησε τα προηγούμενα 30 χρόνια (από τα μέσα του ’70 και μετά) εξάντλησε δυναμική του. Το μοντέλο αυτό στηριζόταν στην ιδιωτικοποίηση κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας που ασκούνταν προηγουμένως από το κράτος, στη συρρίκνωση του λεγόμενου «κοινωνικού κράτους», στην επίθεση στα δικαιώματα της εργατικής τάξης, στην κατάργηση κάθε «ρύθμισης» (δηλαδή, κάθε μέτρου που επέτρεπε την πώληση της εργατικής δύναμης με καλύτερους όρους), στο άνοιγμα όλων των εθνικών αγορών στις αδηφάγες ορέξεις των μεγάλων μονοπωλίων (όχι μόνο για την εκμετάλλευση της φθηνότερης εργατικής δύναμης των πιο αδύναμων χωρών αλλά και για το φθήναιμα της εργατικής δύναμης της εργατικής τάξης των αναπτυγμένων χωρών). Με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και των άλλων λαϊκών δημοκρατιών φάνηκε για μια στιγμή ότι ο καπιταλισμός ήταν το «τέλος της ιστορίας» σε παγκόσμια κλίμακα και θα συνέχιζε να αναπτύσσεται απρόσκοπτα. Η κρίση του 2008-9 έγινε παγκόσμια εξαιτίας των παγκόσμιων συνδέσεων του κεφαλαίου και έδειξε ότι ο καπιταλισμός δεν μπορεί να αποφύγει τις κρίσεις.

Η χώρα που απέφυγε την κρίση, η Κίνα, αναδείχθηκε σε ανταγωνιστή των ΗΠΑ και των άλλων αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών της Δύσης. Ουσιαστικά, είναι η πρώτη φορά από τις αρχές του αιώνα και της εισόδου στην ιμπεριαλιστική φάση του καπιταλισμού που μια διαφορετική δύναμη από τις γνωστές μεγάλες δυνάμεις που αναφέρει ο Λένιν στον «Ιμπεριαλισμό» αμφισβητεί τις παραδοσιακές δυνάμεις και επιδιώκει να μπει και εκείνη στο κλαμπ των μεγάλων δυνάμεων, με αξιώσεις να είναι αυτή η πιο ισχυρή δύναμη. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι επεδίωξε, και δεν το έκρυψε, να κυριαρχήσει στις ανώτερες σφαίρες της τεχνολογίας αντί να παίξει απλώς τον ρόλο μιας χώρας που θα στηρίζεται στις επενδύσεις ξένου κεφαλαίου και την εκμετάλλευση της εργατικής της τάξης από ξένους καπιταλιστές. Οι αλλαγές στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα, όμως, δεν γίνονται αναίμακτα. Σε μεγάλο βαθμό, αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι η προσπάθεια των ΗΠΑ να εμποδίσουν πάση θυσία την άνοδο της Κίνας στον τεχνολογικό τομέα και την επέκτασή της στις αγορές.

Η κυβέρνηση Τραμπ συνεχίζει με πιο βάναυσο και στοχευμένο τρόπο αυτήν την πολιτική. Σκοπός της πολιτικής αυτής είναι να επανακατακτήσουν οι ΗΠΑ την κυρίαρχη θέση στον βιομηχανικό τομέα, όπου πλέον η Κίνα έχει κυριαρχήσει, να διατηρήσουν τα σκήπτρα στον τεχνολογικό τομέα, όπου οι ΗΠΑ κινδυνεύουν σοβαρά, και να περιορίσουν την Κίνα σε μια περιορισμένη σφαίρα επιρροής. Τα μέσα για την επίτευξη αυτών των σκοπών είναι οι δασμοί και οι βόμβες. Σκοπός των δασμών είναι να ανορθωθεί η βιομηχανική παραγωγή των ΗΠΑ ή έστω να μεταφερθούν οι αλυσίδες παραγωγής σε φίλιες χώρες. Οι «βόμβες» χρησιμοποιούνται για να αποσπάσουν οι ΗΠΑ όποια χώρα συντάσσεται με την Κίνα και τη Ρωσία από την επιρροή αυτών των χωρών και να την υποτάξουν στις ανάγκες των ΗΠΑ.

Το υπόβαθρο αυτής της ανάγκης για πόλεμο δεν καθορίζεται μόνο από το γεγονός ότι η άνοδος της Κίνας και η σχετική παρακμή των ΗΠΑ θέτει αυτές τις δύο χώρες σε τροχιά σύγκρουσης. Η διεθνής καπιταλιστική κρίση που ξέσπασε το 2008 και ο τρόπος που ξεπεράστηκε (χωρίς μεγάλης κλίμακας καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων) οδήγησε σε αδύναμες αναπτυξιακές επιδόσεις τις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες αλλά και τις λεγόμενες «αναδυόμενες» οικονομίες (π.χ., οι χώρες των BRICS: Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Ν. Αφρική. Ακόμα και οι ρυθμοί ανάπτυξης της Κίνας περιορίστηκαν σε σύγκριση με αυτούς που είχε πριν την κρίση). Καθόλου τυχαία η περίοδος μετά την κρίση του 2008-2009 ονομάζεται η περίοδος της Μακροχρόνιας Στασιμότητας. Χαρακτηρίζεται από αναιμικές επιδόσεις στην ανάπτυξη και ταυτόχρονα υψηλό πληθωρισμό. Αυτές οι συνθήκες, χαμηλή ανάπτυξη και ακρίβεια, εντείνουν τις αντιφάσεις σε κάθε καπιταλιστική οικονομία αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο: συσσωρεύεται κεφάλαιο που δεν επενδύεται σε παραγωγικές επενδύσεις (καθώς οι προοπτικές κέρδους είναι ισχνές), η θέση των εργαζομένων χειροτερεύει (λόγω αδυναμίας εξεύρεσης καλοπληρωμένων θέσεων εργασίας και λόγω της ακρίβειας που κατατρώει το μισθό), αυξάνει ο προστατευτισμός σε κάθε χώρα για να προστατευτεί το εθνικό κεφάλαιο από το ξένο, το παγκόσμιο εμπόριο μειώνεται, εντείνονται οι προσπάθειες για εξεύρεση νέων αγορών σε βάρος των ανταγωνιστών, κτλ. Η αδυναμία του καπιταλισμού να βρει μια ξεκάθαρη διέξοδο από την κρίση με οικονομικά μέσα εντείνει την ανάγκη να βρεθεί λύση μέσω του πολέμου.

Η λύση αυτή είναι γνωστή από το παρελθόν: ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος έδωσε μια ξεκάθαρη λύση στην οικονομική κρίση του μεσοπολέμου. Οι κρίσεις στον καπιταλισμό επιλύονται με καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων και ο πόλεμος είναι ο πιο γρήγορος και πιο αποτελεσματικός τρόπος για τη μαζική καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων.

Είναι άλλη μια έκφανση της σαπίλας του καπιταλισμού ότι η πρόοδος στις παραγωγικές δυνάμεις της ανθρωπότητας αντί να χρησιμοποιηθεί για να απαλλάξει την ανθρωπότητα από το βάσανο της σκληρής εργασίας και των αναγκών της επιβίωσης, χρησιμοποιείται για τη μαζική καταστροφή της ανθρωπότητας. Απόλυτα λογικό για ένα σύστημα όπου η παραγωγή αγαθών γίνεται μόνο στο βαθμό που παράγονται κέρδη για τον ιδιώτη ιδιοκτήτη μέσων παραγωγής, δηλ., τον καπιταλιστή, και όχι για την κάλυψη των αναγκών των άμεσων παραγωγών, της εργατικής τάξης.

Ο πόλεμος στο Ιράν

Η επέμβαση των αμερικανών και ισραηλινών ιμπεριαλιστών στο Ιράν εντάσσεται σ’ αυτό το πλαίσιο. Δεν πρόκειται για τοπικό πόλεμο αλλά για οικουμενικό πόλεμο. Παρόλο που στα χαρτιά ο πόλεμος διεξάγεται ανάμεσα στις ΗΠΑ και Ισραήλ από τη μια, και το Ιράν από την άλλη, η έναρξή του, η συνέχισή του και η κατάληξή του δεν αφορά αυτές τις τρεις δυνάμεις μόνο. Η Ρωσία και η Κίνα εμπλέκονται έμμεσα. Η Ρωσία, όπως λένε αμερικανικές πηγές, τροφοδοτεί με στρατιωτικές πληροφορίες το Ιράν, ενώ η Κίνα έδωσε πολεμικό υλικό στο Ιράν. Το σίγουρο είναι ότι η εξέλιξη και η κατάληξη του πολέμου στο Ιράν θα αναδιαμορφώσει συνολικά όχι μόνο τη Μέση Ανατολή αλλά την παγκόσμια διάταξη και ισχύ των μεγάλων δυνάμεων. Εκτός από τους Παλαιστίνιους, το Ιράν και οι σύμμαχοί του είναι η μόνη δύναμη που αντιστέκεται στην κυριαρχία των αμερικανών και ισραηλινών ιμπεριαλιστών στην περιοχή και, επιπλέον, το Ιράν αποτελεί σύμμαχο της Ρωσίας και της Κίνας. Η αλλαγή της γεωπολιτικής κατεύθυνσης του Ιράν υπέρ των ΗΠΑ, με όποιον τρόπο κι αν επιτευχθεί, ανατρέπει την ισορροπία δυνάμεων σε παγκόσμιο επίπεδο υπέρ των ΗΠΑ και σε βάρος της Ρωσίας και της Κίνας. Αντίθετα, αδυναμία των ΗΠΑ να επιφέρουν μια τέτοια αλλαγή, θα αποτελέσει σημείο καμπής και κάμψης της δικής τους δύναμης. Αυτό το αντιλαμβάνονται οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές, ίσως καλύτερα από τους ρώσους και τους κινέζους ιμπεριαλιστές, και φαίνεται να είναι αποφασισμένοι να επιφέρουν αυτήν την αλλαγή στο Ιράν, ακόμα κι αν προκληθεί με την καταστροφή της χώρας.

Τα προβλήματα των ΗΠΑ στην προσπάθειά τους να αποσπάσουν το Ιράν από τη συμμαχία του με τη Ρωσία και την Κίνα, δεν έγκεινται στη βοήθεια που δίνουν ή θα μπορούσαν να δώσουν η Ρωσία και η Κίνα στο Ιράν, που άλλωστε δεν είναι σημαντική μέχρι στιγμής. Τα προβλήματα έχουν να κάνουν με τις ίδιες τις ΗΠΑ και τη δύναμή της ως ιμπεριαλιστική χώρα. Η συνέχιση του πολέμου και η αντίσταση του Ιράν σημαίνει ότι δεν αποδυναμώνεται μόνο το οπλοστάσιο του Ιράν αλλά και το οπλοστάσιο των ΗΠΑ, οι οποίες έχουν μια αποδυναμωμένη βιομηχανική βάση σε σχέση με την κυριαρχία τους στον καπιταλιστικό κόσμο τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 και, επομένως, μεγαλύτερη αδυναμία να ανανεώνουν το οπλοστάσιό τους. Οικονομικά, επίσης, είναι πιο αποδυναμωμένες. Το χρέος τους είναι γιγάντιο, 37,6 τρισ. δολ. ή 124% του ΑΕΠ. Ο πόλεμος οδηγεί σε αύξηση των τιμών και πλήττει την εργατική τάξη των ΗΠΑ, που, ούτως ή άλλως, δεν έχει κάποιο λόγο να στηρίξει αυτόν τον πόλεμο. Η εργατική τάξη των ΗΠΑ βρίσκεται αντιμέτωπη με ανεργία, στάσιμους μισθούς, μειωμένο διαθέσιμο εισόδημα.

Από την πλευρά του Ιράν, το πραγματικό πρόβλημα του θεοκρατικού καθεστώτος δεν είναι ότι το οπλοστάσιό του δεν είναι τόσο πλούσιο και ισχυρό, όπως των Αμερικανών και των Ισραηλινών, ή ότι η Ρωσία και η Κίνα δεν παρέχουν πιο ενεργητικά την υποστήριξή τους. Το πρόβλημα είναι το ίδιο το καθεστώς, που είναι βαθύτατα διεφθαρμένο και ανίκανο και δεν έχει καταφέρει να προσφέρει ένα καλύτερο μέλλον στον ιρανικό λαό και την ιρανική εργατική τάξη, από το 1979 που ανέλαβε την εξουσία. Η διεφθαρμένη αστική του τάξη, που αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από τους μουλάδες και την στρατιωτική κάστα των Φρουρών της Επανάστασης, είναι πιο ευάλωτη στις πιέσεις, ειδικά όταν παίζεται το κεφάλι της. Η εργατική τάξη του Ιράν και του κόσμου ολόκληρου δεν μπορεί να έχει καμιά εμπιστοσύνη σ’ αυτό το καθεστώς, παρόλο που επιδιώκουμε έμπρακτα την ήττα των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Η καλύτερη δυνατή εξέλιξη για μας είναι φυσικά η ήττα των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Ήττα σε στρατιωτικό επίπεδο σημαίνει ότι δεν πραγματοποιείται αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν, το υπάρχον καθεστώς δεν κάνει φιλοδυτική στροφή, οι καταστροφές στις υποδομές του Ιράν είναι αντιστρέψιμες και δεν ξεσπάει κάποια ένοπλη σύγκρουση στο ιρανικό έδαφος. Σημαίνει επίσης ότι ο πόλεμος κρατάει σε μάκρος, αποδυναμώνει στρατιωτικά τους αμερικάνους και ανατρέπει τον ευρύτερο σχεδιασμό τους στην περιοχή (συμφωνίες Αβραάμ). Σε πολιτικό επίπεδο σημαίνει αποδυνάμωση των φιλοαμερικανικών πολιτικών δυνάμεων στις σύμμαχες χώρες, μεταξύ αυτών και στην Ελλάδα.

Κακή εξέλιξη θα είναι η διάλυση των υποδομών του Ιράν και το παράλληλο ξέσπασμα εμφύλιου πολέμου στο έδαφός του, που είναι το καλύτερο αποτέλεσμα που μπορούν να πετύχουν οι ΗΠΑ, βυθίζοντας το Ιράν στην εσωστρέφεια και καθιστώντας το ανίκανο να παίξει ευρύτερο ρόλο στην περιοχή.

Ε.Ε. και πόλεμοι

Οι μεγάλες δυνάμεις εντός Ε.Ε. βρέθηκαν σε μειονεκτική θέση από τα γεγονότα στην Ουκρανία. Αποκόπηκαν από τη Ρωσία και τη φτηνή ρωσική ενέργεια και βρέθηκαν εξαρτημένες από το ακριβό αμερικάνικο φυσικό αέριο, ενώ επιπλέον δεν καταφέρνουν να αποκομίσουν κανένα κέρδος από την εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου της Ουκρανίας. Το έλλειμμα στρατιωτικής ισχύος, τις καταδίκασε στο ρόλο του «φτωχού συγγενή» των ΗΠΑ, οι οποίες καταγράφουν σημαντικά κέρδη: απέκοψαν τη Ρωσία από την Ε.Ε., βρήκαν αγορά για το φυσικό τους αέριο και απέσπασαν την Ουκρανία από τη ρωσική επιρροή (ακόμα κι αν δεν μπει στο ΝΑΤΟ η Ουκρανία, θα είναι μια χώρα εχθρική προς τη Ρωσία). Για να τα πετύχουν αυτά, δεν δίστασαν να οδηγήσουν την Ουκρανία στην καταστροφή.

Η δυσχερής θέση των μεγάλων δυνάμεων της Ε.Ε. καθόρισε την πολιτική απόφαση να καλυφτεί το χάσμα στρατιωτικής ισχύος με μεγάλες επενδύσεις στον τομέα της πολεμικής βιομηχανίας, αλλά και συστηματική προσπάθεια να αλλάξει το «κλίμα» στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Οι δηλώσεις για «φέρετρα με σημαία» και για το «τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι της Ευρώπης) εντάσσονται σε αυτήν την προσπάθεια.

Το να συνηθίσει μια χώρα να δέχεται φέρετρα στρατιωτών με σημαίες επάνω, είναι κρίσιμος όρος για μια μεγάλη δύναμη. Οι ΗΠΑ έχουν αυτό το «προνόμιο». Από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά έχουν δεχτεί δεκάδες χιλιάδες «φέρετρα με σημαία» από τα πολεμικά μέτωπα που έχουν εμπλακεί. Και αν στον πόλεμο του Βιετνάμ, η αμερικάνικη κοινωνία διχάστηκε, αυτό δεν συνέβη σε μια σειρά άλλες πολεμικές επεμβάσεις (Γρενάδα, Ιράκ, Αφγανιστάν κλπ.).

Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις έχουν όμως πικρή πείρα από τα «φέρετρα με σημαία» και τις πολιτικές τους συνέπειες. Στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι εκατομμύρια νεκροί στρατιώτες οδήγησαν σε επαναστατική δράση τις μάζες και τα αστικά καθεστώτα κινδύνεψαν από το επαναστατικό κύμα που ανέτρεψε τη ρωσική μοναρχία και κλόνισε (αλλά δεν ανέτρεψε) την αστική κυριαρχία στη Γερμανία και την Ουγγαρία. Η εμπλοκή στον πόλεμο εισάγει στην κοινωνία ένα κλίμα βίας που δεν υπάρχει στις ειρηνικές περιόδους, ενώ η καθολική στράτευση που χαρακτήριζε τους στρατούς παλιότερα, οδηγούσε στον εξοπλισμό της εργατικής τάξης, η οποία ενίοτε έστρεφε τα όπλα ενάντια στους εκμεταλλευτές της. Η διαχείριση του πολέμου στην Ουκρανία από τη ρωσική κυβέρνηση είναι χαρακτηριστική. Η κυβέρνηση Πούτιν φαίνεται να έχει διαβάσει καλά τα μαθήματα από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο: αποφεύγεται η καθολική επιστράτευση και γίνεται προσπάθεια οι αβαρίες του πολέμου να μην επηρεάζουν την καθημερινή ζωή.

Οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις που συσπειρώνονται στο ΝΑΤΟϊκό στρατόπεδο έχουν απολαύσει μια μακρά ειρηνική περίοδο με περιορισμένη στρατιωτική εμπλοκή τους σε πολεμικές επεμβάσεις. Για να διατηρήσουν και να ενισχύσουν τη θέση τους στον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό, καλούνται σήμερα να κάνουν ένα άλμα που είναι αβέβαιο και μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνο.

Οι ΗΠΑ, από την άλλη μεριά, προσπαθούν να αξιοποιήσουν τη στρατιωτική τους υπεροχή για να διατηρήσουν την παγκόσμια κυριαρχία τους. Η εμπλοκή τους στην Ουκρανία, είναι πιθανό να καταλήξει σε έναν νέο πολεμικό γύρο, στον οποίον θα στηρίξουν το καθεστώς Ζελένσκι με όλες τους τις δυνάμεις. Φαίνεται να θέλουν να αποφύγουν κάτι τέτοιο με την απόπειρα της κυβέρνησης Τραμπ για μια συμφωνία ειρήνευσης με τη Ρωσία, η οποία στοχεύει να απελευθερώσει πόρους και στρατιωτικό δυναμικό για να μπορέσουν οι ΗΠΑ να ασχοληθούν με τον βασικό τους αντίπαλο, την Κίνα, αλλά και να επιστρέψουν στην «πίσω αυλή» τους, τη Λατινική Αμερική, όπως φαίνεται με την επιθετική-ληστρική τους πολιτική απέναντι στη Βενεζουέλα και την πιθανή επέμβαση στην Κούβα. Η ενασχόληση με την Μ. Ανατολή, είναι ένας ακόμα λόγος που θα προσπαθήσουν να απεμπλακούν όσο γίνεται από την Ουκρανία και να αφήσουν του Βρετανούς και την ΕΕ να αναλάβουν το κόστος του πολέμου σ’ αυτό το μέτωπο.

Σε κάθε περίπτωση, οι προεκλογικές υποσχέσεις Τραμπ για ειρήνη στην Ουκρανία και απεμπλοκή των ΗΠΑ από τα διάφορα μέτωπα αποδεικνύονται κούφιες. Η ακροδεξιά κυβέρνηση Τραμπ είναι μια αδίστακτη πολεμική κυβέρνηση. Τέτοιες μπορεί να δούμε και στην Ευρώπη τα επόμενα χρόνια, καθώς η απουσία Αριστεράς στρέφει τη δυσαρέσκεια προς την άκρα δεξιά, η οποία θεωρείται πιθανό να επικρατήσει εκλογικά στη Γερμανία, τη Γαλλία, αλλά και την Αγγλία, δηλαδή στις βασικές μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης.

Το βασικό όπλο στον πόλεμο είναι ο άνθρωπος. Όσο προηγμένα κι αν είναι τα όπλα ενός στρατού, βασικός όρος για τη νίκη είναι η συνοχή του στρατού, η «πίστη στο δίκαιο του αγώνα» όπως γράφουν τα στρατιωτικά εγχειρίδια ή η «συναίνεση των καταπιεζόμενων τάξεων» κατά Λένιν. Οι ΗΠΑ έχουν πλεονέκτημα και σε αυτό το πεδίο (πέρα από την υπεροχή τους σε οπλισμό). Έχουν καταφέρει να διαθέτουν το αναγκαίο στρατιωτικό δυναμικό χωρίς να καταφεύγουν σε επιστράτευση ή στην καθολική στράτευση. Στις ένοπλες δυνάμεις κατατάσσονται τα πιο φτωχά κοινωνικά στρώματα, μερικές φορές μάλιστα χωρίς να έχουν καν την αμερικάνικη υπηκοότητα. Επιπλέον, διαθέτουν εμπειροπόλεμες ένοπλες δυνάμεις, καθώς αυτές υλοποιούν τα επιθετικά σχέδια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Καμία άλλη μεγάλη δύναμη δεν μπορεί να αποδείξει ότι έχει τέτοιο επίπεδο συνοχής των ενόπλων δυνάμεών της. Και σίγουρα καμία άλλη μεγάλη δύναμη δεν έχει τόσο εμπειροπόλεμες δυνάμεις. Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις έχουν να εμπλακούν σε μεγάλης κλίμακας στρατιωτικές επιχειρήσεις από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι μικρότερης κλίμακας πόλεμοι (π.χ. Φώκλαντ – Μ. Βρετανία) δεν αλλάζουν αυτήν την εικόνα. Η Κίνα έχει να εμπλακεί σε πόλεμο από το 1979 και την εισβολή της στο Βιετνάμ προς υποστήριξη του καθεστώτος του Πολ Ποτ στην Καμπότζη.

Η υπονόμευση του ηθικού των ενόπλων δυνάμεων και της «πίστης στο δίκαιο του αγώνα» είναι η βασική τακτική των κομμουνιστών για να μετατρέψουν τον εθνικό-ιμπεριαλιστικό πόλεμο σε ταξικό-εμφύλιο πόλεμο.

Στις χώρες του ΝΑΤΟ, οι κομμουνιστές επιδιώκουν την ήττα των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων. Η πολεμική ήττα γεννάει πάντα πολιτική κρίση, ενισχύει την πάλη για την εξουσία και δημιουργεί ευκαιρία για επανάσταση.

2. Η εσωτερική κατάσταση

Οι διαμάχες μεταξύ των κεφαλαιοκρατών, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις εκδηλώνονται με σκληρές επιθέσεις στην κυβέρνηση από τα ΜΜΕ που ελέγχουν, έχουν σαν υπόβαθρο την απόσυρση του εργατικού κινήματος από το πολιτικό προσκήνιο. Η απουσία αντιπάλου «απελευθερώνει» τους κεφαλαιοκράτες στις μεταξύ τους διαμάχες, καθώς δεν υπάρχει στον ορίζοντα κάποιος κίνδυνος που θα τους αναγκάσει σε αυτοσυγκράτηση.

Το μοντέλο του κυρίαρχου κόμματος που διαμορφώθηκε την τελευταία εξαετία, φάνηκε αποτελεσματικό στη διακυβέρνηση, αλλά παρουσιάζει ρωγμές και με τη ρευστότητα που κυριαρχεί στη διεθνή σκηνή μπορεί να αποδειχθεί ανεπαρκές να διαχειριστεί μεγάλες κρίσεις.

Ωστόσο, είναι αυτή η ρευστότητα και οι καταιγιστικές εξελίξεις –όπως ο πόλεμος που βρίσκεται σε εξέλιξη στο Ιράν– που ενισχύει προσωρινά το κυβερνητικό κόμμα, καθώς εμφανίζεται σαν εγγυητής της εσωτερικής σταθερότητας. Το φαινόμενο της «συσπείρωσης γύρω από τη σημαία» που παρατηρείται σε περιόδους πολέμου, πάντα ενισχύει την κυβέρνηση.

Η ΝΔ θα επιχειρήσει να επιβεβαιώσει την κυριαρχία της με το δίλημμα της σταθερότητας και μπορεί βάσιμα να ελπίζει στη στήριξη της αστικής τάξης (ακόμα και των μερίδων της που σήμερα της επιτίθενται με σφοδρότητα). Παρά τα χαμηλά δημοσκοπικά ποσοστά του κυβερνητικού κόμματος, η μετατόπιση του εκλογικού σώματος προς τα δεξιά (μην ξεχνάμε ότι η δεξιά στις διάφορες εκδοχές της κατέγραψε πάνω από 50% στις εκλογές του 2023) δημιουργεί πολλές επιμέρους εκλογικές δεξαμενές από τις οποίες μπορεί να αντλήσει υποστήριξη η ΝΔ και περιορίζει τη δυνητική απήχηση της λεγόμενης «κεντροαριστερής» αντιπολίτευσης.

Σαν βασικός αντίπαλος της ΝΔ εμφανίζεται το ΠΑΣΟΚ, παρά τη μεγάλη διαφορά που έχουν στις μετρήσεις των δημοσκοπήσεων. Είναι το μοναδικό κόμμα που εμφανίζεται να βελτιώνει τα ποσοστά του σε σύγκριση με τις εκλογικές επιδόσεις του 2023 και 2024, ωστόσο η εκλογική του επιρροή παραμένει ασύμμετρη και γεωγραφικά περιχαρακωμένη με πολύ χαμηλές επιδόσεις στις πόλεις. Τα χειρότερα ποσοστά του καταγράφονται σε Αθήνα, Πειραιά και Θεσσαλονίκη, ενώ εμφανίζει καλές επιδόσεις σε επαρχιακές περιοχές που είχε παράδοση καλής παρουσίας (π.χ. Κρήτη). Η όλη παρουσία του δεν δείχνει δυναμική που να καθιστά ρεαλιστικό τον στόχο που έχει βάλει η ηγεσία του για κατάκτηση της πρώτης θέσης. Θα αντιμετωπίσει πολύ μεγάλη πίεση σε περίπτωση που οι κάλπες δεν βγάλουν αυτοδυναμία. Η εσωτερική διαμάχη για τη στάση του κόμματος σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας της ΝΔ θα ξεκινήσει από το επικείμενο συνέδριο στα τέλη Μάρτη, όπου η πρόταση Δούκα για απόφαση με την οποία θα αποκλειστεί κάθε κυβερνητική συνεργασία με τη ΝΔ θα βρεθεί στο επίκεντρο.

Η λογική στάση για το σημερινό ΠΑΣΟΚ είναι η στήριξη μιας κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας με ανταλλάγματα. Μια τέτοια στάση θα επαναφέρει στελέχη του ΠΑΣΟΚ σε κυβερνητικές θέσεις (τις οποίες δεν έχουν δει από το 2014) και θα προκαλέσει λιγότερη ζημιά. Η άρνηση στήριξης κυβέρνησης ΝΔ σημαίνει εκλογική συρρίκνωση σε δεύτερες κάλπες, πιθανή διάσπαση με στελέχη που θα μεταπηδήσουν στη ΝΔ και διαλυτικά φαινόμενα.

Η κίνηση Τσίπρα με την έκδοση βιβλίου και το περίφημο rebranding επιδιώκει τη δημιουργία ενός κόμματος στο χώρο του κατακερματισμένου ΣΥΡΙΖΑ. Η παρουσίαση του βιβλίου του προβλήθηκε θετικά από τα ΜΜΕ ιδιοκτησίας Μελισσανίδη (Ναυτεμπορική, Εφ. Συν.) αποκαλύπτοντας τα συμφέροντα που τον στηρίζουν.

Το βιβλίο δέχτηκε –αναμενόμενη– κριτική, ενώ αμφισβητήθηκαν πολλά από όσα γράφει ως ψευδή. Η σύγκριση με το αντίστοιχο βιβλίο του Βαρουφάκη, όπου τα περιστατικά που καταγράφονται δεν τόλμησε κανείς να τα διαψεύσει (πιθανολογώντας ίσως ότι ο Βαρουφάκης έχει ηχογραφημένα ντοκουμέντα) είναι συντριπτική, καθώς την έκδοση του βιβλίου του Τσίπρα ακολούθησε ομοβροντία διαψεύσεων.

Η κίνηση Τσίπρα δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί. Θα πρέπει να ακολουθήσει η εμφάνιση ενός πολιτικού σχήματος με θέσεις και πρόγραμμα και είναι απίθανο να παρουσιαστεί κάτι συγκλονιστικά διαφοροποιημένο από ένα ακόμα μνημονιακό κόμμα. Η παρουσία του ελεεινού ρουφιάνου των τραπεζών και της τρόικας Χουλιαράκη, στο πάνελ της πρώτης παρουσίασης του βιβλίου του Τσίπρα, δίνει σαφές στίγμα του νέου εγχειρήματος. Το βασικό επιχείρημα που φαίνεται να αναδύθηκε από την παρουσίαση του βιβλίου είναι η τιμιότητα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που δεν μπορεί να συγκροτήσει πολιτική πλατφόρμα.

Ο Τσίπρας βρίσκεται σήμερα σε μια σχετικά προνομιακή θέση, με την έννοια ότι απολαμβάνει του ενδιαφέροντος της κατακερματισμένης βάσης του ΣΥΡΙΖΑ και συγκεντρώνει τις προσδοκίες της, χωρίς όμως να εκτίθεται σε κριτική, αφού δεν υπάρχει κάτι στο οποίο να ασκηθεί κριτική (κόμμα με θέσεις και πρόγραμμα). Ο φορέας που θα ιδρύσει θα προσελκύσει σίγουρα πολιτικούς παράγοντες από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά, οι οποίοι δεν έχουν πιθανότητα εκλογής και μπορούν να ελπίζουν σε καλύτερη τύχη με τον φορέα Τσίπρα, αλλά είναι πολύ αμφίβολο αν θα καταφέρει να πλησιάσει τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ του 2023. Το 17% του Ιουνίου του 2023 είναι μακρινό ταβάνι για το εγχείρημα Τσίπρα.

Σε κάθε περίπτωση, η κίνηση Τσίπρα έχει προκαλέσει κινητικότητα. Η Νέα Αριστερά, η οποία παρά τα ισχνά εκλογικά της ποσοστά έχει συγκεντρώσει το μεγαλύτερο μέρος της οργανωμένης βάσης του ΣΥΡΙΖΑ, είναι κατακερματισμένη μεταξύ διαφορετικών πολιτικών σχεδίων και οι εναπομείναντες ΣΥΡΙΖΑίοι το ίδιο. Μικρό μέρος αυτών των δυνάμεων κινείται προς το ΜΕΡΑ25, το οποίο βρέθηκε στο επίκεντρο της δημοσιότητας με τα επεισόδια στο Πολυτεχνείο.

Η εκπαραθύρωση ΑΡΑΣ και ΛΑΕ από τη συμμαχία του ΜΕΡΑ25, με αφορμή τους τραμπουκισμούς της ΑΡΑΣ στο τριήμερο του Πολυτεχνείου, ήταν κάτι περίπου νομοτελειακό. Το ΜΕΡΑ25 αργά ή γρήγορα θα αναγκαζόταν να διαλύσει αυτή τη συμμαχία, αν δεν ήθελε να αυτοκτονήσει πολιτικά. Η συγκεκριμένη συμμαχία του προκάλεσε ζημιά και αποτελεί τη βασική αιτία που το ΜΕΡΑ25 βρέθηκε εκτός Βουλής, καθώς έσυρε το ΜΕΡΑ25 σε μια κινηματίστικη γραμμή παρόμοια με αυτή που οδήγησε την ΛΑΕ στην εξαΰλωση. Ωστόσο, είναι ακόμα ασαφές τι συνέπειες θα έχει σε αυτόν τον σχηματισμό η συγκεκριμένη εξέλιξη, αν και φαίνεται προς το παρόν να προσελκύει δυνάμεις προερχόμενες από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά.

Το ένα πιθανό σενάριο για το ΜΕΡΑ25 είναι να κινηθεί πιο δεξιά, προκειμένου να υποδεχτεί δυνάμεις από τα υπολείμματα του ΣΥΡΙΖΑ, και η άλλη είναι να ξεκολλήσει από την κινηματίστικη γραμμή, την οποία εκπροσωπούσαν με φανατισμό οι πρώην σύμμαχοί του και να εμφανιστεί και πάλι σαν μια αντιμνημονιακή, οιωνεί κυβερνητική δύναμη. Το πρώτο σενάριο δεν φαίνεται να συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες, καθώς παρά τις ισχνές εκλογικές τους επιδόσεις, οι δυνάμεις που προέρχονται από το ΣΥΡΙΖΑ επιμένουν στην υπεράσπιση της κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ το 2015-2019. Η υπεράσπιση του τρίτου μνημονίου αποτελεί ταυτοτικό χαρακτηριστικό αυτών των δυνάμεων καθιστώντας αδύνατη τη συνεργασία με αντιμνημονιακούς σχηματισμούς, όπως το ΜΕΡΑ25.

Πιο πιθανό δείχνει το σενάριο συγκρότησης μιας νέας συμμαχίας με δυνάμεις από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και επιστροφής στη γραμμή του 2019. Το ΜΕΡΑ25, όντας μια δύναμη που έχει δείξει συνεπή αντιμνημονιακή στάση, είναι η μοναδική δύναμη που μπορεί να αναδειχτεί σε αντιπολιτευτικό πόλο, με την προϋπόθεση να διακηρύξει τον στόχο της κατάκτησης της κυβερνητικής εξουσίας και της συγκρότησης μιας κυβέρνησης που θα ανατρέψει τα μνημόνια και τις πολιτικές που απορρέουν από αυτά. Ένα τέτοιο ψηφοδέλτιο θα ήταν το μοναδικό που θα είχε αξία να στηριχτεί στις επερχόμενες εκλογές.

Επιπλέον, γύρω από το ΜΕΡΑ25 θα μπορούσε να οικοδομηθεί μια συμμαχία στη βάση κοινών στόχων, όπως: κατάργηση του μνημονίου, διαγραφή του δημόσιου χρέους. Όχι στη βάση κοινού προγράμματος, κάτι που είναι αδύνατον να γίνει μεταξύ του ΜΕΡΑ25 και δυνάμεων της κομμουνιστικής Αριστεράς, αλλά κοινών στόχων.

Στην συζήτηση για το 2015, που άνοιξε με αφορμή το βιβλίο Τσίπρα, απουσιάζει το ΚΚΕ το οποίο δεν φαίνεται να κερδίζει κάτι από την κινητικότητα που παρατηρείται. Επίσης, δεν φαίνεται να απολαμβάνει την στήριξη που είχε από τα ΜΜΕ το 2023, κάτι που ίσως έχει συνέπειες στην εκλογική του επίδοση.

[…]

Συνοψίζοντας την εσωτερική πολιτική κατάσταση: 1. Η ΝΔ διατηρεί με άνεση το ρόλο του κυρίαρχου κόμματος. 2. Δεν υπάρχει κανένας πολιτικός σχηματισμός που να μπορεί να απειλήσει την κυριαρχία της ΝΔ, μεσοπρόθεσμα, 3. Από τη χαρτογράφηση των δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά, φαίνεται ότι ο μοναδικός χώρος ο οποίος έχει πιθανότητα να ασχοληθεί με τη διεκδίκηση της εξουσίας, είναι ο χώρος πέριξ του ΜΕΡΑ25.

3. Με ποια γραμμή και ποια τακτική σήμερα;

«Η κυρίαρχη επίσημη σοσιαλδημοκρατία συνήθως ξεφορτωνόταν το ζήτημα των συγκεκριμένων καθηκόντων του προλεταριάτου στην επανάσταση είτε απλούστατα με καμιά φιλισταϊκή ειρωνειούλα, είτε, στην καλύτερη περίπτωση, με τη σοφιστική υπεκφυγή: «τότε βλέπουμε»» (Β. Ι. Λένιν, «Κράτος και επανάσταση»)

Αυτό το μικρό απόσπασμα αποτυπώνει ακριβώς τη γενικότερη αντίληψη της Αριστεράς για τα ζητήματα της εξουσίας. Ο Λένιν το γράφει αυτό για να δείξει την προγραμματική ανεπάρκεια των σοσιαλιστών.

Ας σκεφτούμε όμως ότι μια τέτοια στάση («τότε βλέπουμε») δεν αφορά μόνο το πρόγραμμα και τι θα πρέπει να κάνει μια επαναστατική κυβέρνηση, αλλά και τα ζητήματα της εξέγερσης και της κατάληψης της εξουσίας. […]

Γιατί για να πραγματοποιηθεί μια νικηφόρα επανάσταση χρειάζεται κάποια μορφή εξέγερσης, δηλαδή, κάποιου τύπου πραξικοπηματική ενέργεια που παραβιάζει τη νομιμότητα. Και για αυτό δεν είναι έτοιμη καμία δύναμη, αλλά δεν φαίνεται να προετοιμάζεται και καμία δύναμη. Στο μυαλό μας δεν υπάρχει κάποιο σαφές σχέδιο, αλλά μια θολή ελπίδα. «Τότε βλέπουμε». Η δράση των μαζών, η μαζικοποίηση της οργάνωσης, όλα αυτά μαζί θα λύσουν το πρόβλημα με κάποιο απροσδιόριστο τρόπο.

Σκοπός μιας κομμουνιστικής οργάνωσης είναι η επανάσταση. Ρόλος της είναι η προετοιμασία για αυτό. Οι οργανώσεις της Αριστεράς παλεύουν όμως για να μεγαλώσουν την επιρροή τους, να «χτίσουν το κόμμα» θεωρώντας ότι χωρίς αυτήν την προϋπόθεση καμία επανάσταση δεν μπορεί να γίνει. Ακόμα και το ΚΚΕ, που είναι η μεγαλύτερη δύναμη, έχει μόνιμο στόχο την κομματική οικοδόμηση. Από καμία πλευρά της Αριστεράς δεν μπαίνει ο στόχος της επανάστασης σαν καθήκον άμεσης προετοιμασίας. Οι αναρχικοί, από τη μεριά τους, υπερτονίζουν την επανάσταση, κάνουν πρόβες εξέγερσης, αλλά δεν έχουν καμία προοπτική, καθώς αγνοούν τη διαδικασία της μετάβασης και κατά συνέπεια δεν έχουν καμία προγραμματική προετοιμασία.

Χρειαζόμαστε σήμερα μια οργάνωση που θα συγκεντρώνει δυνάμεις για αυτό και θα έχει σχετικές δραστηριότητες. Να συζητάει για το πρόγραμμα, την επανάσταση, αλλά και τη διαδικασία της εξέγερσης. Να συζητάει, αλλά και να σχεδιάζει τον τρόπο με τον οποίο μια εξέγερση θα μπορούσε να εκδηλωθεί με την πρωτοβουλία μιας πρωτοπόρας ομάδας στις κατάλληλες συνθήκες.

Η απόφαση για εξέγερση δεν προϋποθέτει ένα μαζικό κόμμα, αλλά μια ομάδα με καλό σχεδιασμό και αποφασιστικότητα και μια πρώτη κρίσιμη μάζα αγωνιστών. Μια τέτοια ομάδα θα παίξει το ρόλο του επαναστατικού κόμματος και θα μαζικοποιηθεί στην επαναστατική διαδικασία.

Απαραίτητο στοιχείο για τη συγκέντρωση δυνάμεων είναι η διατύπωση πολιτικής πρότασης. Οι δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά και την εργατική τάξη είτε δεν έχουν πολιτική πρόταση (ΚΚΕ, εξωκοινοβουλευτική Αριστερά) είτε η πρότασή τους αφορά μια αστική μνημονιακή κυβέρνηση (Νέα Αριστερά, ΣΥΡΙΖΑ).

Πρόταση για κυβέρνηση που να μπορεί να χαρακτηριστεί εργατική κυβέρνηση, μπορεί να είναι μια πολιτική πρόταση για το σχηματισμό κυβέρνησης που θα ανατρέψει το μνημονιακό πλαίσιο. Μια τέτοια «αντιμνημονιακή» κυβέρνηση, στην περίπτωση που αναδειχτεί θα βρεθεί άμεσα αντιμέτωπη με το δίλημμα του 2015: είτε υποταγή στο αστικό μνημονιακό καθεστώς είτε ανατροπή των μνημονιακών ρυθμίσεων με επαναστατικά μέτρα και μετωπική σύγκρουση με την αστική τάξη. Η συγκρότηση ψηφοδελτίου με στόχο μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση είναι η μοναδική ρεαλιστική πολιτική πρόταση.

15.3.2026

Εκδήλωση της κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ στα Γιάννενα, Σάββατο 28 Μαρτίου:

Το "νέο" δόγμα Τραμπ και οι επιπτώσεις στη Μ. Ανατολή και στον υπόλοιπο κόσμο

Στοά Σάρκα, 7 μμ

Να ηττηθούν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους!

Οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και το σιωνιστικό καθεστώς του Ισραήλ επιτίθενται στο Ιράν και σπέρνουν τον θάνατο. Όχι βέβαια επειδή το Ιράν αποτελεί πυρηνική απειλή. ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν καταστρέψει τις εγκαταστάσεις του Ιράν για τον εμπλουτισμό του ουρανίου με τις επιθέσεις τους τον περασμένο Ιούνιο. Ούτε βέβαια γιατί το θεοκρατικό καθεστώς των μουλάδων του Ιράν καταπατά τα δικαιώματα και εκτελεί όσους αντιστέκονται στο καθεστώς. Οι ΗΠΑ εκτελούν τους δικούς τους πολίτες, όταν αντιστέκονται στις γκεσταπίτικες πολιτικές του Τραμπ (βλ. τις δολοφονίες της Ρενέ Γκουντ και του Άλεξ Πρίτι από τις δυνάμεις του ICE) και το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία εναντίον των Παλαιστινίων που ζουν στα όρια του κράτους του. Οι ΗΠΑ επίσης δεν έχουν κανένα πρόβλημα να συνεργάζονται με το εξίσου θεοκρατικό καθεστώς της απόλυτης μοναρχίας της Σαουδικής Αραβίας ή τη δικτατορία της Αιγύπτου.

Η επίθεση στο Ιράν αποτελεί μέρος της προσπάθειας των Αμερικάνων να διατηρήσουν την πρωτοκαθεδρία τους στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Πρωτοκαθεδρία που απειλείται από τον δυναμικό κινέζικο καπιταλισμό. Στόχος της επίθεσης είναι να συντρίψει έναν σύμμαχο της Κίνας, δηλαδή έναν σύμμαχο του βασικού ανταγωνιστή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Αυτό μπορεί να συμβεί με τρείς τρόπους:

Είτε με την ανατροπή του σημερινού καθεστώτος και την αντικατάστασή του από ένα καθεστώς φιλοαμερικάνικο και φιλοδυτικό,

Είτε με τον εξαναγκασμό του υπάρχοντος καθεστώτος σε μεταστροφή από τη συμμαχία με τις Ρωσία – Κίνα σε φιλοδυτική κατεύθυνση,

Είτε (όπως είναι το πλέον πιθανό) με την καταστροφή και την αποσταθεροποίηση της χώρας, σύμφωνα με την πάγια τακτική των ΗΠΑ να αποσταθεροποιούν περιοχές που ελέγχουν οι αντίπαλοι ιμπεριαλιστές και δεν μπορούν να ελέγξουν οι ίδιοι.

Η δυναμική οικονομική άνοδος του κινέζικου καπιταλισμού συμπέφτει χρονικά με την παρακμή του αμερικάνικου, ο οποίος όμως, παραμένει ισχυρότερος στρατιωτικά και αξιοποιεί αυτή την στρατιωτική υπεροχή του για να διατηρήσει την κυρίαρχη θέση του στην κορυφή της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας.

Άλλωστε, η ίδια η εκλογή ενός γελοίου υποκειμένου, όπως ο Τραμπ, στην προεδρία των ΗΠΑ αποτελεί μια σαφή εκδήλωση παρακμής. Η παρακμή αυτή έχει γίνει ολοφάνερη από τότε που ξεκίνησε η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν, από τις εμφανίσεις των αμερικανών κυβερνητικών αξιωματούχων, οι οποίοι δεν έχουν καταφέρει ούτε να συντονιστούν στο ποιο ψέμα θα πουλήσουν για να δικαιολογήσουν την επίθεση. Το 2003 η κυβέρνηση του ηλίθιου Μπους, για να δικαιολογήσει την επίθεση στο Ιράκ, επέμεινε σε ένα καραμπινάτο ψέμα (το Ιράκ έχει όπλα μαζικής καταστροφής) από την αρχή της επίθεσης μέχρι το τέλος. Το ίδιο παραμύθι επαναλάμβαναν οι πολιτικοί και στρατιωτικοί αξιωματούχοι και τα ΜΜΕ που ήταν συντονισμένα με την αμερικανική προπαγάνδα. Σήμερα, οι υπουργοί της κυβέρνησης Τραμπ (και ο ίδιος ο Τραμπ) έχουν πει –μεταξύ άλλων– ότι στόχος τους είναι να μην αποκτήσει πυρηνικά όπλα το Ιράν, ότι θέλουν να αλλάξουν το καθεστώς, ότι δεν θέλουν να αλλάξουν το καθεστώς αλλά να καταστρέψουν τις στρατιωτικές του δυνατότητες κ.λπ., αναιρώντας με κάθε δήλωσή τους την προηγούμενη, δυσκολεύοντας τους καημένους τους δημοσιογράφους να αντιληφθούν ποια είναι επιτέλους η γραμμή για να την ακολουθήσουν και κάνοντας φανερό ακόμα και στους πιο αφελείς ότι πρόκειται για μια ωμή επίδειξη δύναμης με αποκλειστικά γεωπολιτικούς και οικονομικούς στόχους.

Σκοπός των ΗΠΑ είναι να διατηρήσουν την προνομιακή θέση τους σε βάρος των ανταγωνιστών τους.

Ο καπιταλισμός ζει το στάδιο της σαπίλας του. Η μόνη επιλογή για τους καπιταλιστές των μεγάλων δυνάμεων, όπως οι ΗΠΑ, είναι να αποκτήσουν όσο γίνεται μεγαλύτερο μερίδιο στις αγορές υποτάσσοντας τους αντιπάλους τους ή τους συμμάχους των αντιπάλων τους. Οι λαοί του κόσμου (αλλά και των ίδιων των μεγάλων δυνάμεων) πληρώνουν το τίμημα. Πόλεμοι και σφαγές, οικονομική εξαθλίωση εντός των χωρών, καθώς οι λαοί, σε όλες τις χώρες, πρέπει να κάνουν θυσίες για τη δόξα του έθνους και για την ενίσχυση των στρατών τους. Καθόλου τυχαία, ο εθνικισμός και η ακροδεξιά βρίσκονται σε άνοδο. Οι ΗΠΑ με τις αυτοκρατορικές επιδιώξεις τους αποτελούν σήμερα τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την επιβίωση της ανθρωπότητας.

Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι αναγκαίο ή αναπότρεπτο.

Δεν χρειάζεται να περιμένουμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος είναι η πιο πιθανή εξέλιξη, αν το επιτρέψουμε. Η εργατική τάξη σε παγκόσμιο και εθνικό επίπεδο είναι η μόνη δύναμη ικανή να αποτρέψει αυτά τα εφιαλτικά σενάρια. Σε κάθε χώρα, το καθήκον της εργατικής τάξης και των πολιτικών δυνάμεων που έχουν αναφορά σ’ αυτήν είναι η ανατροπή των κυβερνήσεων που επιβάλλουν τη λιτότητα και τον αυταρχισμό για την ενίσχυση της πολεμικής μηχανής, που συμμετέχουν στις πολεμικές περιπέτειες των ντόπιων και των ξένων ιμπεριαλιστών.

Αυτό το καθήκον στην Ελλάδα μεταφράζεται σε πάλη για την ήττα των ΗΠΑ και των συμμάχων τους και ήττα της πολιτικής της συμμετοχής της Ελλάδας στον πόλεμο στο πλευρό των Αμερικανικών και Ισραηλινών δυνάμεων.

-Να επιστρέψει στην Ελλάδα κάθε ελληνική στρατιωτική δύναμη που βρίσκεται εκτός συνόρων.

-Να κλείσουν οι αμερικανο-νατοϊκές βάσεις και κάθε παροχή διευκολύνσεων στα πολεμικά σχέδια των εγκληματιών των ΗΠΑ, του Ισραήλ και των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών.

κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, www.anasyntaxi.gr

ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ, ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΝΟΧΟΥΣ

ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗΣ, ΤΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ, ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν πρόκειται να αναλάβει ποτέ τις ευθύνες της για το έγκλημα των Τεμπών. Θα συνεχίσει το «μπάζωμα»: εξεταστικές, κοινοβούλιο, δικαστές είναι σε διατεταγμένη αποστολή συγκάλυψης.

Εμείς, οι εργαζόμενοι της χώρας, είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να κάνουμε την κυβέρνηση Μητσοτάκη να λογοδοτήσει. Η μαζική συμμετοχή μας στα συλλαλητήρια της Κυριακής 28 Φεβρουαρίου είναι ένα πρώτο βήμα σ’ αυτήν την κατεύθυνση.

Η κυβέρνηση μας έχει κηρύξει πόλεμο. Νομοθετεί τη λεηλασία της ζωής μας με τη 13ωρη απασχόληση, την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας εκπαίδευσης και της δημόσιας υγείας, τις αντιδραστικές αλλαγές στο Σύνταγμα, την παροχή πλήρους κάλυψης στην ασυδοσία των αφεντικών που έχουν ως αποτέλεσμα θανατηφόρα εργοδοτικά εγκλήματα, όπως αυτό των Τεμπών και της ΒΙΟΛΑΝΤΑΣ. Η δική μας φτώχεια μεταφράζεται σε πλούτη για τα αφεντικά. Τον πόλεμο σε βάρος μας από τα αφεντικά θέλει να τον μετατρέψει και σε κανονικό πόλεμο για την προάσπιση των συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΝΑΤΟ και βέβαια των Ελλήνων καπιταλιστών.

Να κηρύξουμε και εμείς τον πόλεμο στην κυβέρνηση!

Έναν ανένδοτο ταξικό πόλεμο για την ήττα όλων όσων εκπροσωπεί ο Μητσοτάκης και οι υπόλοιποι αστοί πολιτικοί.

Με την ισχυροποίηση των σωματείων.

Με πολιτική κατεύθυνση την ανατροπή της κυβέρνησης, της μνημονιακής πολιτικής που οδηγεί σε εγκλήματα, και του ίδιου του καπιταλισμού που είναι η μήτρα όλων των εγκλημάτων.

-Καμιά ιδιωτικοποίηση. Τα τραίνα πίσω στο δημόσιο με εργατικό έλεγχο.

-Λεφτά για τη δημόσια παιδεία, υγεία, ασφάλιση, συγκοινωνίες. Όχι για επιδοτήσεις στους καπιταλιστές και πολεμικούς εξοπλισμούς.

-Ανατροπή της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Παραδειγματική τιμωρία των στελεχών της για τα εγκλήματά τους σε βάρος του ελληνικού λαού.

ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΣΥΛΛΑΛΗΤΉΡΙΑ

κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, www.anasyntaxi.gr

Για τις αγροτικές κινητοποιήσεις

Ολόκληρη η κοινωνία όλο και περισσότερο χωρίζεται σε δύο μεγάλα αντίπαλα στρατόπεδα, σε δύο μεγάλες τάξεις, που βρίσκονται άμεσα αντιμέτωπες η μια με την άλλη: στην αστική τάξη και το προλεταριάτο. […]

Η αστική τάξη υπέταξε την ύπαιθρο στην κυριαρχία της πόλης. Δημιούργησε τεράστιες πόλεις, αύξησε σε μεγάλο βαθμό τον αριθμό του αστικού πληθυσμού σε σύγκριση με τον αγροτικό και απέσπασε έτσι ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού από την ηλιθιότητα της αγροτικής ζωής.[…] Οι πρώην μεσαίες τάξεις, οι μικροί βιομήχανοι, έμποροι και εισοδηματίες, οι βιοτέχνες και αγρότες, όλες αυτές οι τάξεις κατρακυλούν στο προλεταριάτο […] Στις χώρες όπου αναπτύχθηκε ο σύγχρονος πολιτισμός, διαμορφώθηκε μια καινούργια τάξη μικροαστών, που ταλαντεύεται ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη και που σαν συμπληρωματικό κομμάτι της αστικής κοινωνίας ξαναδημιουργείται πάντα απ' την αρχή, που τα μέλη της όμως εκσφενδονίζονται διαρκώς μέσα από το συναγωνισμό προς τα κάτω, προς το προλεταριάτο, και που ακόμα, με την ανάπτυξη της μεγάλης βιομηχανίας, βλέπουν να πλησιάζει η στιγμή που θα εξαφανιστούν ολότελα σαν αυτοτελές τμήμα της σύγχρονης κοινωνίας και θα αντικατασταθούν στο εμπόριο, τη μανιφακτούρα και τη γεωργία, με επιστάτες και υπηρέτες.

(Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, Μαρξ & Ένγκελς)

Η εξάλειψη των μεσαίων στρωμάτων είναι νομοτελειακή. Αυτό είναι γνωστό στους μαρξιστές από την εποχή που γράφτηκε το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» το 1848. Η εξάλειψη της πλειοψηφίας των αγροτών –που ακόμα αποτελούν το κύριο μέρος των μεσαίων στρωμάτων στην Ελλάδα– είναι κατά συνέπεια επίσης νομοτελειακή. Δεν είναι κάτι που συμβαίνει εξαιτίας της άλφα ή της βήτα πολιτικής, αλλά κάτι που συμβαίνει εξαιτίας της εξέλιξης του καπιταλισμού. Επιμέρους πολιτικές μπορεί να επιβραδύνουν (π.χ., δασμοί στα ξένα προϊόντα, επιδοτήσεις) ή να επιταχύνουν (π.χ., κατάργηση των επιδοτήσεων ή των δασμών στα ξένα προϊόντα) την πορεία καταστροφής, αλλά τίποτα δεν μπορεί να την αποτρέψει. Μπορεί να μην γνωρίζουμε το δρόμο από τον οποίον θα περάσουμε, αλλά γνωρίζουμε με βεβαιότητα το σημείο που θα καταλήξουμε: ο αριθμός των αγροτών θα είναι μικρός και όσοι απομείνουν θα είναι μεσαίοι ή μεγάλοι κεφαλαιοκράτες. Τα στοιχεία από τις χώρες που η διαδρομή τους στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής είναι μακρόχρονη, επιβεβαιώνουν αυτό το συμπέρασμα.

Το συμπέρασμα αυτό, όμως, επιβεβαιώνεται και από τα στοιχεία για την εξέλιξη του αγροτικού πληθυσμού στην Ελλάδα. Παρά τη διαδεδομένη πλάνη ότι η ένταξη στην ΕΟΚ «ξεκλήρισε την αγροτιά», τα στοιχεία δείχνουν ότι η μεγάλη μείωση του πληθυσμού που ασχολείται με τον πρωτογενή τομέα είχε πραγματοποιηθεί πριν την ένταξη στην ΕΟΚ και φυσικά συνεχίστηκε και μετά την ένταξη στην ΕΟΚ, όπως άλλωστε, θα συνέβαινε ούτως ή άλλως. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία, όσοι ασχολούνται με τον πρωτογενή τομέα (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία) είναι μόλις το 8,8% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού.

Οι διεκδικήσεις των αγροτών διαχρονικά (και οι πρόσφατες) αποτελούν εκδήλωση της πάλης των μεσαίων στρωμάτων της υπαίθρου για να διατηρήσουν την ταξική θέση τους και να αποφύγουν το «κατρακύλισμα στο προλεταριάτο». Σε όλες τις περιπτώσεις διεκδικούν κρατικές επιδοτήσεις είτε άμεσες είτε έμμεσες (π.χ. φθηνό πετρέλαιο) που θα αντισταθμίσουν το έλλειμα παραγωγικότητας των μικρών εκμεταλλεύσεων.

Οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις –μια και οι εθνικές επιδοτήσεις απαγορεύονται– στοχεύουν στην παραγωγή ορισμένων κρίσιμων πρώτων υλών εντός των εδαφικών ορίων της ΕΕ. Με τα κριτήρια της αγοράς, μια σειρά από προϊόντα θα έπρεπε να σταματήσουν να παράγονται, καθώς η εισαγωγή τους από τρίτες χώρες είναι πολύ φθηνότερη. Ωστόσο, οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές δεν μπορούν να εξαρτώνται από τρίτες χώρες για μια σειρά προϊόντα που αποτελούν σημαντικές βιομηχανικές πρώτες ύλες (π.χ., βαμβάκι). Με την επιδότηση συγκεκριμένων προϊόντων, οι βιομήχανοι μπορούν να τα αγοράζουν από εγχώριους παραγωγούς στην τιμή που θα πλήρωναν στην αγορά, ενώ οι αγρότες επιδοτούνται για να μπορούν να έχουν κέρδος και να συνεχίζουν να παράγουν. Η επιδότηση είναι επίσης ο τρόπος για να συνεχίσουν οι πρώτες ύλες που παράγονται σε τρίτες χώρες να είναι φθηνές και να παραμένει χαμηλή η τιμή τους στη διεθνή αγορά.

Οι αγροτικές κινητοποιήσεις τροφοδοτήθηκαν από το πραγματικό πρόβλημα επιβίωσης που αντιμετωπίζουν κυρίως οι μικροί και μεσαίοι αγρότες. Είναι αυτοί που απειλούνται με καταστροφή, έξωση από το αγροτικό επάγγελμα και «κατρακύλισμα στις γραμμές του προλεταριάτου». Λάδι στη φωτιά έριξε, φυσικά, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και η δημοσιοποίηση της οργανωμένης απάτης με στόχο τη λεηλασία των επιδοτήσεων. Η κινητοποίηση των αγροτών συνάντησε τη συμπάθεια της λαϊκής πλειοψηφίας, κάτι που είναι λογικό, αφού μεγάλο μέρος της σημερινής εργατικής τάξης προήλθε από την κατεστραμμένη αγροτιά.

Τα κεντρικά αιτήματα των αγροτών αφορούσαν τη διεκδίκηση κρατικών ενισχύσεων. Οι κρατικές επιδοτήσεις-ενισχύσεις είναι απολύτως αναγκαίες – ειδικά για τους μικρομεσαίους αγρότες– για να διασώσουν την ιδιοκτησία τους και να διατηρήσουν την ταξική τους θέση.

Σταχυολογούμε από τη λίστα αιτημάτων: Αναπλήρωση του χαμένου εισοδήματος για το 2025 σε όλα τα προϊόντα που έχουν καταρρεύσει οι τιμές τους κάτω από το κόστος παραγωγής, κατώτερες εγγυημένες τιμές που να καλύπτουν το κόστος παραγωγής και να αφήνουν βιώσιμο εισόδημα, πάγωμα των οφειλών σε ασφαλιστικούς οργανισμούς, ΚΕΑΟ, ΔΟΥ, τράπεζες, ΔΕΗ και ρύθμιση των χρεών με άτοκες δόσεις χωρίς προκαταβολή κ.ο.κ. Αιτήματα που η ικανοποίησή τους προϋποθέτει μεταβίβαση κρατικών κεφαλαίων προς τους αγρότες.

Οι αγρότες ζητάνε την προνομιακή μεταχείριση που απολαμβάνουν οι κορυφές της αστικής τάξης. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης συνηθίζουν να κατακεραυνώνουν τους αγρότες που ζητάνε κρατικό χρήμα. Αποφεύγουν όμως, να αναφέρουν ότι οι τράπεζες επιβιώνουν χάρη στην στήριξή τους από το κράτος, ενώ και οι εφοπλιστές – ιδιοκτήτες των περισσότερων ΜΜΕ – στηρίζονται έμμεσα αλλά πλουσιοπάροχα από το κράτος με την απαλλαγή από την φορολογία.

Νίκη στα μπλόκα;

Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις των αγροτών, έτυχαν της θερμής συμπαράστασης του συνόλου σχεδόν της Αριστεράς, καθώς και ορισμένων συνδικαλιστικών οργανώσεων. Το σύνθημα «Νίκη στα μπλόκα» αποτέλεσε κοινό τόπο για αυτές τις δυνάμεις. Το σύνθημα αυτό, προφανώς, σημαίνει την υποστήριξη της πάλης των αγροτών με στόχο την ικανοποίηση των συγκεκριμένων αιτημάτων από την κυβέρνηση, ωστόσο στις ανακοινώσεις αυτών των δυνάμεων υπήρχε στο επίμετρο η απαίτηση για ικανοποίηση όλων των αιτημάτων των αγροτών, ώστε να μη μας μείνει καμία αμφιβολία. Έτσι, μια σειρά από πολιτικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις της εργατικής τάξης, πήραν θέση υποστήριξης στην πολιτική παροχής κρατικών ενισχύσεων σε μικρούς, μεσαίους και μεγάλους επιχειρηματίες, καθώς είτε μας αρέσει είτε όχι οι αγρότες είναι ακριβώς αυτό: επιχειρηματίες.

Η θέση αυτή χαρακτηρίζει μια πολιτική υποταγής της εργατικής τάξης στα συμφέροντα των μεσαίων στρωμάτων και πηγάζει από την αντίληψη του κινηματισμού που κυριαρχεί στην Αριστερά και έρχεται σε αντίθεση με την ουσία του πολιτικού αγώνα που είναι ο αγώνας για την εξουσία. Η άρνηση της πάλης για την εξουσία, οδηγεί τελικά σε μια πολιτική που δεν βλέπει κοινωνικές τάξεις με τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους, αλλά «αγωνιζόμενους κλάδους» στους οποίους η Αριστερά και το εργατικό κίνημα οφείλουν να συμπαρίστανται.

Από τη σκοπιά της πάλης για την εξουσία της εργατικής τάξης, το σύγχρονο αγροτικό ζήτημα έχει μόνο δύο λύσεις. Η μια είναι αυτή που ήδη εφαρμόζεται από την ΕΕ και την αστική τάξη της χώρας, από το σύγχρονο καπιταλισμό. Είναι μια πολιτική που οδηγεί σε ταξικές διαφοροποιήσεις, στην ενίσχυση της αστικής τάξης του χωριού και στο μαζικό εκτοπισμό των μικροπαραγωγών από την αγροτική παραγωγή και την προλεταριοποίησή τους. Είτε μέσα στην ΕΕ, είτε έξω απ’ αυτήν, αυτή είναι η μοίρα της αγροτιάς στον καπιταλισμό.

Η άλλη, είναι η πολιτική του επαναστατικού εργατικού κινήματος, που αποφεύγει να στηρίξει αιτήματα που κατατείνουν στην παρασιτική επιβίωση της μικρής ιδιοκτησίας και αρνείται να παραμυθιάσει τους μικροαστούς με υποσχέσεις για διαιώνιση του μικρού αγροτικού κλήρου και της μικρής επιχείρησης. Αντίθετα, τους διαφωτίζει για τις μόνιμες τάσεις του καπιταλισμού να καταστρέφει οικονομικά τους μικροϊδιοχτήτες και να συγκεντρώνει τα μέσα παραγωγής στα χέρια όλο και λιγότερων, όλο και μεγαλύτερων καπιταλιστών και εξηγεί ότι η καταστροφή της μικρής ιδιοκτησίας είτε θα πραγματοποιηθεί βίαια από τον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής είτε με δημοκρατικό-συνεταιριστικό τρόπο από τη δικτατορία του προλεταριάτου, με τη συνένωσή των μικρών ιδιοκτησιών σε μεγάλες εκμεταλλεύσεις στις οποίες θα παραμερίζεται όλο και περισσότερο η εκμετάλλευση εργατικής δύναμης. Όχι για να σωθεί η μικροϊδιοκτησία αλλά για να μετασχηματιστεί ολόκληρη η ιδιωτική ιδιοκτησία, μεγάλη και μικρή, και να μετατραπεί σε ιδιοκτησία κοινωνική, σε κοινή ιδιοκτησία των παραγωγών, που μπορεί να είναι ιδιοκτησία μόνο ισότιμων ανθρώπων που έχουν την ίδια σχέση με τα μέσα παραγωγής και δεν έχουν ταξικές διακρίσεις μεταξύ τους.

Η εργατική τάξη και το κίνημά της οφείλει να υποστηρίξει τη διευκόλυνση των μικρομεσαίων αγροτών με συλλογικές επιδοτήσεις, ώστε να εισαγάγουν οι ίδιοι, για κοινό τους λογαριασμό, τη μεγάλη παραγωγή με παραγωγικούς και εμπορικούς συνεταιρισμούς. Η κρατική επιδότηση της συνένωσης των μικρών παραγωγών θα πρέπει να συνοδεύεται από υποχρεωτική κρατική τιμή στα παραγόμενα προϊόντα. Η εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής, πρέπει να αποτελεί διεκδίκηση της εργατικής τάξης σήμερα και αναπόσπαστο τμήμα του προγράμματος της αυριανής δικτατορίας της. Επίσης, στο κεφαλαιοκρατικό μας παρόν, το εργατικό κίνημα το ενδιαφέρει πάνω απ’ όλα η βελτίωση της τύχης των εργατών γης που αποτελούν αντικείμενο σκληρής εκμετάλλευσης από μεγάλα και μικρά αφεντικά.

Β.Θ.

ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΕΝ ΨΥΧΡΩ

Δεν ήταν «δυστύχημα» αυτό που έγινε στο εργοστάσιο της «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» στα Τρίκαλα. Ήταν δολοφονία.

Η Αναστασία Νάσιου, η Σταυρούλα Μπουκουβάλα, η Ελένη Κατσαρού, η Βάσω Σκαμπαρδώνη και η Αγάπη Μπουρνόβα είναι οι δικοί μας νεκροί. Γυναίκες και μητέρες της εργατικής τάξης που δούλευαν νυχτοκάματο για να επιβιώσουν αυτές και οι οικογένειές τους.

Οι ιδιοκτήτες αυτού του εργοστασίου, όπως και οι καπιταλιστές σε τόσες και τόσες επιχειρήσεις, που βάζουν τα δικά τους κέρδη πάνω από την υγεία, την ασφάλεια και τη ζωή των εργατών και εργατριών τους, είναι οι δολοφόνοι.

Το κράτος, ακριβώς επειδή είναι το κράτος των καπιταλιστών, φροντίζει να μην κάνει ελέγχους και να μην απαιτεί μέτρα προστασίας και ασφάλειας, γιατί αυτό θίγει την «επιχειρηματικότητα» των καπιταλιστών, θίγει δηλαδή τα κέρδη τους. Αυτό το κράτος και οι πολιτικοί που το διοικούνε είναι συνεργοί στο έγκλημα.

Τα κέρδη τους είναι βουτηγμένα στο αίμα μας.

Σ’ αυτό καταλήγει η στήριξη της «επιχειρηματικότητας», της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών επιχειρήσεων και της «ελεύθερης αγοράς»: να πληρώνουν οι εργάτες και οι εργάτριες με τον ιδρώτα και το αίμα τους τα παχυλά κέρδη των καπιταλιστών.

Να σταματήσουν τα κροκοδείλια δάκρυα των κυβερνητικών εκπροσώπων και των υπόλοιπων πολιτικών-υπαλλήλων των καπιταλιστών.

Έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μην γίνονται έλεγχοι στους χώρους εργασίας, για να απολύονται με fast track διαδικασίες όσοι εργαζόμενοι απαιτούν καλύτερες συνθήκες εργασίας, για να δουλεύουν 13ωρα οι εργάτες, για να μην υπάρχουν συλλογικές συμβάσεις, για να μην υπάρχουν σωματεία των εργαζομένων.

Η κυβέρνηση της ΝΔ είναι ο ηθικός αυτουργός (και) αυτού του εγκλήματος.

Η εργατική τάξη πρέπει να αποδώσει ευθύνες και στους καπιταλιστές και στους πολιτικούς εκπροσώπους των καπιταλιστών. Πρέπει να οπλιστεί με οργή ενάντια στα παράσιτα που ζουν σε βάρος της, να οργανωθεί και να τους ανατρέψει.

Δεν θέλουμε άλλα μνημόσυνα για τους νεκρούς μας.

Θέλουμε να ζούμε με αξιοπρέπεια από τη δουλειά μας και να γυρνάμε κάθε φορά υγιείς και ασφαλείς στα σπίτια μας και στις οικογένειες μας.

Ούτε αυτό δεν μπορεί να μας εξασφαλίσει ο καπιταλισμός.

Μόνο η δική μας εξουσία μπορεί να το εξασφαλίσει.

Οργή και αγώνας για την ανατροπή του καπιταλισμού.

κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ www.anasyntaxi.gr

Έξω οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές από τη Βενεζουέλα

Ήττα των Αμερικανών ιμπεριαλιστών στη Βενεζουέλα

Οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές άρχισαν την επέμβασή τους στη Βενεζουέλα. Με το πρόσχημα ότι η κυβέρνηση Μαδούρο είναι μια εγκληματική οργάνωση που διακινεί ναρκωτικά, ο Τραμπ εξαπέλυσε τα σκυλιά του πολέμου σε βάρος του λαού της Βενεζουέλας μόνο και μόνο γιατί όλα αυτά τα χρόνια, από το 1999, δεν ξεπούλησαν τα πετρελαϊακά τους αποθέματα στις ΗΠΑ και η Βενεζουέλα συνεργάζεται με τη Ρωσία και την Κίνα.

Μπροστά στα συμφέροντα των αμερικανικών μονοπωλίων οι έννοιες «δημοκρατία», «διεθνές δίκαιο», «δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν την τύχη τους» είναι κούφια λόγια.

Καμιά ανοχή στον ιμπεριαλισμό.

Στήριξη στο λαό της Βενεζουέλας.

ΗΠΑ και ΝΑΤΟ φονιάδες των λαών.

Να ηττηθούν ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, να ηττηθεί η ελληνική κυβέρνηση που τους στηρίζει

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ στο Πάρκο Ελευθερίας, 6 μμ, 3 Ιανουαρίου 2026

και ΠΟΡΕΙΑ στην Αμερικανική Πρεσβεία

Όχι στην επέμβαση των Αμερικανών στη Βενεζουέλα.

Αλληλεγγύη στο λαό της Βενεζουέλας.

Η Μπολιβαριανή διαδικασία να ολοκληρωθεί με σοσιαλιστική επανάσταση.

Ο «ειρηνοποιός» Τραμπ αποκαλύπτεται ως αυτό που είναι: ο πολιτικός εκπρόσωπος του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ, οι οποίες πάνω από ένα αιώνα τώρα κάνουν στρατιωτικές επεμβάσεις και σφαγιάζουν λαούς για τα συμφέροντα του αμερικανικού μονοπωλιακού κεφαλαίου. Για να ικανοποιήσει αυτά τα συμφέροντα, η στρατιωτική μηχανή των ΗΠΑ ετοιμάζεται να επέμβει στη Βενεζουέλα και να ανατρέψει τη νόμιμη κυβέρνησή της με σκοπό:

- να υφαρπάξει τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου της χώρας (τα οποία είναι τα μεγαλύτερα γνωστά κοιτάσματα υδρογονανθράκων στον κόσμο), και

- να αποκλείσει την Κίνα και τη Ρωσία από το να έχουν οικονομικές και στρατιωτικές δραστηριότητες στην αμερικάνικη Ήπειρο, την οποία οι ΗΠΑ τη θεωρούν δικό τους κτήμα.

Δεν υπάρχει κανόνας διεθνούς δικαίου που να μην έχουν παραβιάσει ήδη οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές, καθώς ετοιμάζονται για στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα και σφίγγουν τον οικονομικό κλοιό απέναντί της. Από τον Σεπτέμβριο έχουν εκτελέσει εν ψυχρώ τουλάχιστον 87 άτομα σε πάνω από 20 επιθέσεις σε πλοία στην Καραϊβική και στον Ειρηνικό χωρίς καμιά προειδοποίηση, παρά μόνο με τη δική τους εκτίμηση ότι μετέφεραν ναρκωτικά. Καταλαμβάνουν πειρατικά τάνκερς που μεταφέρουν πετρέλαιο της Βενεζουέλας, και σχετίζονται με το Ιράν, τη Ρωσία και την Κίνα, μια πράξη κανονικής ληστείας και πειρατείας, και έχουν ήδη προχωρήσει σε επιβολή ολοκληρωτικού αποκλεισμού στα τάνκερς προς και από τη Βενεζουέλα, με σκοπό να στραγγαλίσουν οικονομικά τη χώρα.

Η κυβέρνηση Τραμπ χρησιμοποιεί την «εργαλειοθήκη» της διακυβέρνησης Ρήγκαν, η οποία χρησιμοποιούσε τις ίδιες μεθόδους απέναντι στην κυβέρνηση των Σαντινίστας στη Νικαράγουα, χαρακτηρίζοντάς την εγκληματικό καθεστώς που εμπλέκεται μέχρι και στο εμπόριο ναρκωτικών.

Σύμμαχος των ΗΠΑ είναι η αστική τάξη της Βενεζουέλας, που, αντί να υπερασπίζεται τον λαό και την εργατική τάξη της Βενεζουέλας, απαιτεί να εισβάλουν οι ΗΠΑ στη χώρα, να εκδιώξουν τη νόμιμη κυβέρνησή της για να προσφέρουν οι ΗΠΑ, και όχι ο λαός της Βενεζουέλας, την εξουσία στο πιάτο στους ηγέτες της αστικής αντιπολίτευσης. Γι’ αυτήν την καθαρά προδοτική συμπεριφορά τους, η ηγέτης αυτής της αντιπολίτευσης τιμήθηκε με Νόμπελ Ειρήνης! Όπως συμβαίνει συχνά στην ιστορία (έχουμε εμπειρία και στην Ελλάδα), οι καπιταλιστές μιας χώρας συμπεριφέρονται ως κοινοί προδότες απέναντι στην πατρίδα τους και τον λαό τους για να διασώσουν την εξουσία και τα προνόμιά τους.

Η εργατική τάξη της Βενεζουέλας είδε κάποια βελτίωση στη ζωή της από την Μπολιβαριανή επανάσταση, κυρίως στα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης του Τσάβες μέσα από τα προγράμματα για δημιουργία κέντρων υγείας, κατοικίας, στήριξης της διατροφής, αυξήσεων στους μισθούς, κτλ. Αλλά και αυτά γρήγορα κατάντησαν πιο πολύ φιλανθρωπική βοήθεια και είναι εντελώς αναντίστοιχα με τις οικονομικές δυνατότητες της Βενεζουέλας. Η πτώση στις τιμές πετρελαίου, το κύριο εισόδημα της κυβέρνησης, οδήγησε τα τελευταία χρόνια σε ακραία φτώχεια, εγκληματικότητα, και μαζική μετανάστευση.

Η βασική αιτία για αυτές τις αρνητικές εξελίξεις δεν είναι η αποτυχία των «σοσιαλιστικών» μέτρων, όπως επιθυμούν να διατείνονται οι νεοφιλελεύθεροι όλου του κόσμου (και εδώ στην Ελλάδα). Οι αιτίες είναι κυρίως δύο:

Πρώτον, οι προσπάθειες των ΗΠΑ να ανατρέψουν το καθεστώς που έγιναν με την επιβολή εμπάργκο και περιοριστικών μέτρων σε βάρος της Βενεζουέλας, και, δεύτερον, και πιο σημαντικό από την πλευρά του εργατικού και επαναστατικού κινήματος, η αιτία είναι ότι τα μέσα παραγωγής δεν πέρασαν στον έλεγχο της εργατικής τάξης αλλά παρέμειναν στους καπιταλιστές ιδιοκτήτες τους.

Στην πραγματικότητα, η οικονομική εξουσία της αστικής τάξης στη Βενεζουέλα δεν τερματίστηκε ποτέ, με εξαίρεση τον πετρελαϊκό τομέα, του οποίου τον έλεγχο ανέλαβε πλήρως η κυβέρνηση του Τσάβες. Όμως και εκεί, όπως συμβαίνει συνήθως όταν δεν κυριαρχεί η εργατική τάξη, ο εθνικοποιημένος τομέας του πετρελαίου δεν ήταν μόνο το εργαλείο για την επιστροφή μέρους της παραγόμενης υπεραξίας στην εργατική τάξη μέσω προνοιακών προγραμμάτων αλλά και εργαλείο διαφθοράς και πλουτισμού για την ανώτερη γραφειοκρατία και τον στρατό.

Η βασική οικονομική αλήθεια του μαρξισμού παραμένει: «σοσιαλισμός» με ιδιωτική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και κάποια αναδιανομή της παραγόμενης αξίας προς όφελος της εργατικής τάξης δεν είναι σοσιαλισμός αλλά συνταγή για τη διατήρηση της εξουσίας της αστικής τάξης (ή της επιστροφής της στην εξουσία). Για πραγματική εξουσία της εργατικής τάξης μπορούμε να μιλάμε όταν η εργατική τάξη αποκτήσει την κατοχή των μέσων παραγωγής και ελέγχει άμεσα την παραγωγή μέσα από τα όργανά της (δηλαδή, όταν τσακίσει την αστική κρατική μηχανή). Στη Βενεζουέλα τίποτα από τα δύο δεν έχει γίνει: ο ιδιωτικός τομέας ζει και βασιλεύει μαζί με τους καπιταλιστές, ενώ όλα τα κρατικά όργανα εξουσίας παραμένουν όπως ήταν πριν την Μπολιβαριανή επανάσταση και σ’ αυτά συμμετέχει κανονικά η αστική τάξη.

Αυτή η κατάσταση αποδυναμώνει τις διαθέσεις της εργατικής τάξης να υπερασπιστεί την κυβέρνηση του Μαδούρο από την επίθεση των ΗΠΑ και του εσωτερικού εχθρού, της αστικής τάξης της Βενεζουέλας. Εδώ και πολλά χρόνια, είναι χάρη στην ηρωική αντίσταση της εργατικής τάξης που δεν έχει ανατραπεί το καθεστώς Μαδούρο. Από την άλλη, ακόμα κι αν εργατική τάξη δεν έχει πολλούς λόγους να υπερασπιστεί το καθεστώς Μαδούρο, έχει πολύ περισσότερους λόγους να μη επιτρέψει στους αμερικανούς να κάνουν κουμάντο στη χώρα και στις αμερικάνικες εταιρείες να λεηλατήσουν τον πλούτο της μαζί με τους ντόπιους φιλο-αμερικανούς καπιταλιστές.

Στη επερχόμενη σύγκρουση η εργατική τάξη της Βενεζουέλας, όπως και η παγκόσμια εργατική τάξη, πρέπει να υπερασπιστεί τα ταξικά της συμφέροντα: την ανάγκη της να αποφασίζει η ίδια για την τύχη της και όχι οι γραφειοκράτες ή οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές.

Αυτό απαιτεί:

-Να αποτραπεί και να αποτύχει η επέμβαση των αμερικανών ιμπεριαλιστών στη Βενεζουέλα.

-Να ολοκληρωθεί το πέρασμα της εξουσίας στην ίδια την εργατική τάξη της Βενεζουέλας και στα όργανά της, με την εθνικοποίηση όλων τα βασικών μέσων παραγωγής, τον έλεγχο του εξωτερικού εμπορίου, τη δημιουργία πραγματικού εργατικού στρατού και πολιτοφυλακής και οργάνων εξουσίας της εργατικής τάξης (όργανα τύπου σοβιέτ).

-Να ηττηθούν οι Αμερικανοί και οι υποστηριχτές τους σε όλες τις χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, με την ενεργή στήριξη της παγκόσμιας εργατικής τάξης στην εργατική τάξη της Βενεζουέλας.

Αλληλεγγύη στον λαό της Βενεζουέλας!

Νίκη στην Εργατική τάξη της Βενεζουέλας!

 κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ