Πρωτομαγιά 2024

Είναι απεργία, δεν είναι αργία

Κάτω η κυβέρνηση Μητσοτάκη

Η εργατική τάξη είναι το μέλλον της χώρας και του κόσμου.

Συμπληρώνονται 138 χρόνια από την εξέγερση των εργατών στο Σικάγο για το οκτάωρο. Μόνο η εργατική τάξη με τους δικούς της αγώνες επέφερε βελτιώσεις στη ζωή της ανθρωπότητας: τη μείωση του ωραρίου εργασίας, καλύτερες συνθήκες εργασίας, καλύτερους μισθούς και μεροκάματα, συντάξεις, δημόσια συστήματα παιδείας και υγείας, αναγνώριση ταξικών δικαιωμάτων, απελευθέρωση ολόκληρων λαών από τη μπότα της εκμετάλλευσης. Ο καπιταλισμός όμως δεν ηττήθηκε και κάθε κατάκτηση της εργατικής τάξης είναι και θα είναι υπό αίρεση έως ότου ο καπιταλισμός αποτελέσει παρελθόν για την ανθρωπότητα.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, πατώντας πάνω στην ήττα του κινήματος για την κατάργηση των μνημονίων, επιτίθεται ανοικτά στην εργατική τάξη. Κατάργηση οκταώρου, απλήρωτες υπερωρίες, χειροτέρευση των συνθηκών εργασίας (με αποτέλεσμα δεκάδες εργάτες νεκρούς σε εργατικά ατυχήματα-εγκλήματα των καπιταλιστών), δουλειά μέχρι τον τάφο. Η υγεία, η ασφάλιση, η εκπαίδευση ιδιωτικοποιούνται. Έχει ήδη ιδιωτικοποιηθεί η ενέργεια με αποτέλεσμα «ηλεκτροφόρους» λογαριασμούς, ενώ συζητείται πλέον η ιδιωτικοποίηση του νερού.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη περιπαίζει την εργατική τάξη μεταθέτοντας τις εκδηλώσεις για την εργατική πρωτομαγιά, με πρόσχημα μάλιστα τη Μεγάλη Εβδομάδα. Κάνει πλάτες έτσι στην εκκλησία, η οποία όλο το προηγούμενο διάστημα διατήρησε και αύξησε τα προνόμια της, την ίδια στιγμή που η εργατική τάξη γινόταν πιο φτωχή και έχανε κάθε δικαίωμα. Η εργατική πρωτομαγιά δεν ανήκει στην κυβέρνηση και σίγουρα δεν χρωστάει τίποτα στην εκκλησία, εκτός από την υπόσχεση να της κατάσχει όλα τα περιουσιακά στοιχεία και να μετατρέψει την πίστη σε καθαρά ιδιωτική υπόθεση.

Η εργατική πρωτομαγιά ανήκει στην εργατική τάξη. Συνδέεται με δεσμούς αίματος με αυτήν: από το Σικάγο το 1886, τη Θεσσαλονίκη του 1936, τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές της Καισαριανής το 1944.

Η εργατική τάξη, η τάξη μας, έχει δεχτεί απανωτές ήττες, αποτέλεσμα της κυριαρχίας του ρεφορμισμού μέσα το κίνημα, στις συνδικαλιστικές και πολιτικές οργανώσεις της εργατικής τάξης. Βρίσκεται αντιμέτωπη με τη χειροτέρευση των όρων πώλησης της εργατικής της δύναμης, με τη φτωχοποίηση και την εξαθλίωση, με τη βία των αφεντικών και του κράτους τους, και, όλο και πιο συχνά, με τον όλεθρο του πολέμου (Ουκρανία, Παλαιστίνη) και με την ίδια την καταστροφή του πλανήτη.

Η τάξη μας, όμως, είναι η μόνη τάξη που μπορεί να χτυπήσει το κακό στη ρίζα. Είναι η τάξη που μπορεί να ανατρέψει τον καπιταλισμό, να τσακίσει το αστικό κράτος και την αστική εξουσία, να κυβερνήσει με το δικό της κράτος και να ανοίξει τον δρόμο για το μέλλον της ανθρωπότητας, τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό, την αταξική-ακρατική κοινωνία, χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση.

Οι δυνάμεις που αναφέρονται στην εργατική τάξη πρέπει να αξιοποιούν κάθε στιγμή και κάθε ευκαιρία που δίνεται για να δυναμώνει η αντίσταση στην κυβέρνηση και στην αστική εξουσία γενικότερα, για να γίνονται κυρίαρχες οι ανάγκες και τα ταξικά συμφέροντα της εργατικής τάξης.

Να διεκδικήσουμε ό,τι μας έχουν πάρει και ακόμα περισσότερα:

Α-Μονομερής διαγραφή του δημόσιου χρέους (εκτός αυτού προς τα ασφαλιστικά ταμεία), ενέργεια που είναι ο βασικός πυλώνας ενός προγράμματος εξουσίας που υπηρετεί τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Προϊόν μιας τέτοιας μονομερούς ενέργειας είναι:

-Η κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, καθώς οι κρατικοδίαιτες (αλλά ελεγχόμενες από τους ιδιώτες) τράπεζες θα οδηγηθούν στη χρεοκοπία.

-Η κρατικοποίηση των επιχειρήσεων που ελέγχονται από τις τράπεζες.

-Η έξοδος από ΕΕ, ΔΝΤ και ευρωζώνη, καθώς μια τέτοια ενέργεια παραβιάζει τις καταστατικές αρχές της Ένωσης και του ΔΝΤ.

Β-Έξοδος από το ΝΑΤΟ. Ξήλωμα των βάσεων ΗΠΑ και ΝΑΤΟ.

Γ-Κρατικοποίηση ΔΕΚΟ και μεγάλων επιχειρήσεων και τη λειτουργία τους με εργατικό έλεγχο. Αυτό σημαίνει μεταξύ άλλων: Κρατικοποίηση των ναυτιλιακών εταιρειών και δήμευση της περιουσίας των εφοπλιστών, απαλλοτρίωση των τεχνικών εταιρειών και επαναφορά των δημόσιων δρόμων στον δημόσιο έλεγχο.

Δ-Χωρισμός κράτους – εκκλησίας. Αποδημοσιοϋπαλληλοποίηση του κλήρου, δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας, κατάργηση του μεσαιωνικού άβατου στο «Άγιο» Όρος.

Η υλοποίηση του μεταβατικού προγράμματος μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο από θέση εξουσίας και πάει χέρι – χέρι με την ανατροπή της αστικής κυριαρχίας και τη δικτατορία του προλεταριάτου, δηλαδή την πιο πλήρη μορφή δημοκρατίας.

Η εργατική τάξη μπορεί και θα νικήσει!

Προλετάριοι, όλου το κόσμου ενωθείτε!

ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ!

κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, www.anasyntaxi.gr

Απεργία 17 Απρίλη

ΕΧΟΥΜΕ ΟΡΓΗ, ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΝΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΞΗ ΜΑΣ

Η κυβέρνηση της ΝΔ συνεχίζει την επίθεσή της εναντίον μας.

Καθημερινά αυξάνει η λίστα των συναδέλφων μας που σκοτώνονται και τραυματίζονται σε γιαπιά, εργοτάξια και χώρους εργασίας για να αυξηθούν τα κέρδη των αφεντικών. Έργο της κυβέρνησης είναι αυτό.

Καθημερινά πεθαίνουν άνθρωποι λόγω της διάλυσης του συστήματος υγείας αλλά και λόγω των συνθηκών ζωής που έχουν επιδεινωθεί για την εργαζόμενη πλειοψηφία. Έργο της κυβέρνησης είναι και αυτό.

Καθημερινά απελπιζόμαστε για το πώς θα βγει ο μήνας, πώς θα πληρωθεί το νοίκι και το ρεύμα, πώς θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας με μισθούς που δεν επαρκούν. Έργο της κυβέρνησης είναι και αυτό.

Καθημερινά δεχόμαστε την πίεση στη δουλειά, την ασυδοσία των αφεντικών, την εκμετάλλευση και σφίγγουμε τα δόντια για να μη χάσουμε τον πενιχρό μισθό μας. Έργο της κυβέρνησης είναι και αυτό.

Η κυβέρνηση της ΝΔ δεν μπορεί να κρύψει, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των καλοπληρωμένων δημοσιογράφων και των δικαστών, ότι εργάζεται για να διευκολύνει την εκμετάλλευσή μας και για να αυξήσει τα κέρδη των καπιταλιστών. Και είναι ακριβώς αυτή η πολιτική, πολιτική που αναβαθμίστηκε πιο έντονα αλλά και πιο βίαια, με τα μνημόνια που οδηγεί σε εξαθλίωση, ακόμα και σε θάνατο, τη δική μας τάξη, την εργατική τάξη της χώρας.

Τα υπόλοιπα αστικά κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ και διάφορες ακροδεξιές και φασιστικές δυνάμεις) συμφωνούν στην ουσία αυτής της πολιτικής. Πολιτική που εφαρμόζεται για να ξελασπώσει τους τραπεζίτες, τους βιομήχανους, τους εφοπλιστές από την χρεοκοπία στην οποία οδήγησαν τη χώρα σε βάρος μας. Το δικό τους ενωμένο μέτωπο εκφράζει η ΝΔ και ως ο πιο γνήσιος εκφραστής της εμφανίζεται παντοδύναμη.

Όμως, δεν έχουν κερδίσει τη δική μας συμφωνία και συναίνεση σ’ αυτήν την πολιτική.

Στις 17 Απρίλη απεργούμε.

Απεργούμε σαν τάξη ενάντια στην πολιτική που μας θέλει να παίρνουμε μισθούς εξαθλίωσης και να λέμε και ευχαριστώ από πάνω. Που απαιτεί την πλήρη υποταγή μας στα αφεντικά. Που εξαφανίζει τα δικαιώματά μας, που μετατρέπει τα σωματεία μας σε διακοσμητικά, την απεργία, τη συνδικαλιστική δράση και τη διαδήλωση σε έγκλημα. Που μας βάζει να πληρώνουμε για φάρμακα, θεραπείες, μόρφωση, μετακίνηση, ρεύμα, σύνταξη από την τσέπη μας, ενώ όλα αυτά προέρχονται από τη δική μας δουλειά και τα έχουμε χρυσοπληρώσει.

Διεκδικούμε:

• Άμεση αύξηση των μισθών, ημερομισθίων, συντάξεων τουλάχιστον στο 20%.Να παρθούν μέτρα προστασίας των εργαζομένων στο χώρο εργασίας. Βαριές τιμωρίες για τους καπιταλιστές που εκθέτουν τους εργαζόμενους σε κινδύνους.
• Ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις. Δεν δεχόμαστε να μας εμπαίζει ο Μητσοτάκης με τις αυξήσεις-ελεημοσύνη που μας δίνει. Παίρνουμε μόνοι μας μεγαλύτερες με τον αγώνα μας από τα αφεντικά μας. Να καταργηθούν όλες οι αντι-απεργιακές και αντι-συνδικαλιστικές διατάξεις. Να πάρουμε τα σωματεία στα χέρια μας.
• Να λυθεί το πρόβλημα στέγης. Να δεσμευτεί δημόσια, εταιρική και εκκλησιαστική περιουσία για να δημιουργηθούν κατοικίες για τους εργαζόμενους. Να κατασκευαστούν εργατικές κατοικίες, φοιτητικές στέγες για όσους έχουν ανάγκη.
• Να περάσουν στα χέρια του κράτους όλες οι μονάδες παραγωγής ενέργειας, αλλά και οι άλλες εταιρείες κοινής ωφέλειας (τηλεφωνία, ύδρευση-αποχέτευση, συγκοινωνίες) για να εφαρμοστεί πολιτική χαμηλών τιμολογίων.
• Να αντιστραφούν οι πολιτικές ιδιωτικοποίησης στην υγεία, την παιδεία, την ασφάλιση. Δεν γίνεται «εκσυγχρονισμός και ενίσχυση» της δημόσιας υγείας με επί πληρωμή απογευματινά χειρουργεία, ιδιώτες εργολάβους στα νοσοκομεία, ιδιώτες γιατρούς στα χειρουργεία, πληρωμή από την τσέπη μας των φαρμάκων και των διαγνωστικών ελέγχων. Δεν γίνεται «εκσυγχρονισμός και ενίσχυση» της παιδείας με ιδιωτικά πανεπιστήμια (και σχολεία), με πληρωμή για τους παιδικούς σταθμούς, με λεφτά από την τσέπη μας για φροντιστήρια. Δεν γίνεται «βιώσιμο» το ασφαλιστικό σύστημα με την ιδιωτική ατομική ασφάλιση. Το μόνο πράγμα που ενισχύεται και γίνεται βιώσιμο είναι τα κέρδη των καπιταλιστών και η εξουσία τους σε βάρος μας. Να περάσουν όλα τα ιδιωτικά ιδρύματα σε υγεία, παιδεία και ασφάλιση στα χέρια του κράτους. Να γίνουν πραγματικά δημόσια υπό εργατικό έλεγχο και πραγματικά δωρεάν.

Και η πιο μικρή διεκδίκηση από αυτές σκοντάφτει στο μόνιμο επιχείρημα της κυβέρνησης για τα «στενά δημοσιονομικά περιθώρια». Γι’ αυτό και διεκδικούμε ως όρο για να γίνουν τα παραπάνω:

• Μονομερή διαγραφή του χρέους (εκτός τους χρέους του κράτους προς ασφαλιστικά ταμεία των εργαζομένων). Έξοδος της χώρας από τη συμμαχία των δανειστών μας, την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Διεκδικούμε ακόμα:

• Τη μείωση των δαπανών για εξοπλισμούς, την απεμπλοκή της χώρας από τον πόλεμο στην Ουκρανία και τη σφαγή στην Γάζα. Δεν θα πληρώνουμε τους πολέμους των αμερικανών ιμπεριαλιστών και των συμμάχων τους. Να βγει η χώρα από το ΝΑΤΟ και να κλείσουν οι αμερικανικές και στρατιωτικές βάσεις στην Ελλάδα.

Μπορούμε να νικήσουμε!

Με ενωμένο μέτωπο όλων των εργαζομένων, με ισχυρά και ζωντανά σωματεία, κόντρα στη γραφειοκρατικοποίηση και τον ρεφορμισμό.

Όλοι ενωμένοι στον αγώνα.

κομμουνιστική οργάνωση ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

 www.anasyntaxi.gr

Οι εξελίξεις στην Μέση Ανατολή και στην Ουκρανία δείχνουν ότι το καπιταλιστικό σύστημα έχει χωριστεί σε δύο στρατόπεδα. Οι Αμερικάνοι ως κυρίαρχη δύναμη του Δυτικού μπλοκ δεν θα παραδώσουν την πρωτοκαθεδρία στην ανερχόμενη δεύτερη ιμπεριαλιστική δύναμη που είναι η Κίνα. Αντίθετα, θα προσπαθήσουν όχι μόνο στο τεχνολογικό ή οικονομικό επίπεδο να την καθυποτάξουν μέσω του «σπασίματος των εφοδιαστικών αλυσίδων» και την απόσυρση των επενδύσεων από τη χώρα του Σινικού Τείχους αλλά και στρατιωτικά αδυνατίζοντας τους συμμάχους της Κίνας, κυρίως τη Ρωσία αλλά και την Τεχεράνη στη Μέση Ανατολή. Σε αυτήν την κρίσιμη καμπή των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων σε συνδυασμό με τις εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα στην ΕΕ και στη χώρα μας, αποδεικνύεται ότι ο επαναστατικός παράγοντας είναι ανύπαρκτος, παρότι η κρίση σοβεί από το 2007-2008.

Η κομμουνιστική οργάνωση ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ στα Γιάννενα, με αφορμή την όξυνση της ταξικής πάλης και των αντιθέσεων, διοργανώνει στις 21 Απρίλη, Κυριακή και ώρα 11.30 πμ στο cafe Eυτοπία στην οδό Δελμούζου πολιτική εκδήλωση με θέμα: «Πολιτικές εξελίξεις και η στάση της κομμουνιστικής αριστεράς».

Η επίθεση του Ιράν εναντίον του Ισραήλ

Αν πιστέψουμε τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, η επίθεση με drones και πυραύλους εκ μέρους του Ιράν εναντίον στρατιωτικών στόχων στο Ισραήλ είχε κατά βάση «συμβολική αξία». Και μάλλον έτσι είναι. Ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων του Ιράν, Μοχαμάντ Μπαγκερί, δήλωσε: «Θεωρούμε ότι αυτή η επιχείρηση επέτυχε πλήρως τους σκοπούς της και δεν υπάρχει καμιά πρόθεση να συνεχιστεί». Προειδοποίησαν βέβαια ότι αν το Ισραήλ ανταπαντήσει, θα επιστρέψουν δριμύτεροι. Μάλιστα, προειδοποίησαν τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές να μην εμπλακούν, γιατί θα υποστούν και εκείνοι αντίποινα. Ο Μπάιντεν φαίνεται ότι είπε στον Νετανιάχου ότι δεν θα υποστηρίξει το Ισραήλ σε αντίποινα κατά του Ιράν. Όπως φαίνεται, το Ιράν δεν θέλει να έρθει σε εμπόλεμη σύγκρουση με το Ισραήλ. Αλλά ούτε και οι Αμερικανοί το θέλουν.

Όλοι οι δυτικοί ηγέτες έτρεξαν να καταγγείλουν την επίθεση του Ιράν στο Ισραήλ. Δεν ήταν τόσο ευαίσθητοι, όμως, όταν το Ισραήλ βομβάρδισε το προξενείο, προσέξτε το προξενείο, του Ιράν σε ξένη χώρα, στη Συρία, που είναι η αιτία της επίθεσης του Ιράν. Η γνωστή υποκρισία των ιμπεριαλιστών. Αυτό το πρόσφατο επεισόδιο των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή γίνεται, και ας μην το ξεχνάμε αυτό, πάνω στο έδαφος της σφαγής των Παλαιστινίων που συνεχίζεται κανονικά από το κράτος του Ισραήλ, με τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές στα λόγια να προσπαθούν να συγκρατήσουν τους εγκληματίες πολέμου ισραηλινούς, αλλά στην πράξη να τους παρέχουν πολεμικό υλικό και βοήθεια για να συνεχίσουν το έργο τους.

Το σίγουρο είναι ότι η κατάσταση περιπλέκεται μέρα με τη μέρα και γίνεται πιο επικίνδυνη για όλους τους λαούς του κόσμου.

Οι ΗΠΑ, που βρίσκονται πίσω από όλα τα ανοιχτά μέτωπα και πολέμους, δεν εννοούν να παραδώσουν σε κάποια άλλη δύναμη τα σκήπτρα της κορυφής της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας που κέρδισαν με το αίμα των λαών στα μέσα του 20ου αι. Η άνοδος της Κίνας κυρίως, και μάλιστα στον τεχνολογικό τομέα, βάζει σε κίνδυνο τα κέρδη και την κυριαρχία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Οπότε πρέπει να ανακοπεί. Απαραίτητος όρος για αυτό δεν είναι μόνο ο τεχνολογικός και εμπορικός πόλεμος, ώστε να εμποδιστεί η τεχνολογική άνοδος των Κινέζων και η διείσδυσή τους στην παγκόσμια αγορά, αλλά και ο πραγματικός πόλεμος για την αποδυνάμωση των συμμάχων της Κίνας, κυρίως της Ρωσίας και του Ιράν, ή έστω της αποτροπής των χωρών αυτών από το να συνεργάζονται με την Κίνα. Αυτό οδήγησε στον πόλεμο στην Ουκρανία. Ενώ στη Μέση Ανατολή, το Ισραήλ ανέλαβε το ρόλο να εξασφαλίσει τα νώτα των Αμερικανών, δημιουργώντας τους όρους της συνεργασίας των άθλιων καθεστώτων που έχουν επιβληθεί στις αραβικές χώρες με το κράτος-απαρτχάιντ του Ισραήλ. Αυτό το σχέδιο χάλασε –έστω προσωρινά– με την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτώβρη και όλοι μπορούν να δουν το πραγματικό πρόσωπο του Ισραήλ. Ένα κράτος εποικιστών που αντιμετωπίζει τον ντόπιο αραβικό πληθυσμό ως «ζώα» που πρέπει είτε να εξημερωθούν, να συνηθίσουν δηλαδή να ζουν υπό τον ζυγό των Ισραηλινών εποίκων, είτε να εξοντωθούν. Είναι πραγματικά φωτεινές εξαιρέσεις οι δυνάμεις εκείνες στο Ισραήλ που αντιστέκονται στην επίσημη πολιτική του κράτους τους. Οι Παλαιστίνιοι εξοντώνονται για να μπορέσει να επιβληθεί η Pax Americana, ας είναι αυτό ξεκάθαρο σε κάθε προλετάριο στον πλανήτη. Φυσικά, οι ανερχόμενες δυνάμεις δεν είναι διατεθειμένες να υποταχθούν τόσο εύκολα στους Αμερικανούς. Η επίθεση του Ιράν, εκτός από αντίποινα για τον βομβαρδισμό και την εκτέλεση επί της ουσίας των στρατιωτικών του στελεχών στο προξενείο της Δαμασκού, δημιουργεί προβλήματα στους Αμερικανούς στο ανοικτό μέτωπο της Μέσης Ανατολής, που θα επιθυμούσαν να είχε κλείσει μια και καλή, με αποτέλεσμα να πρέπει να διαθέσουν πόρους και σε αυτό το μέτωπο, αντί να επικεντρώνονται στην ήττα της Ρωσίας και την καλύτερη περικύκλωση της Κίνας. Όμως, οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές μπορούν ακόμα να διαχειρίζονται με σχετική άνεση αυτές τις προκλήσεις. Στην Μέση Ανατολή αλλά και στην Ουκρανία έχουν δημιουργήσει ισχυρές συμμαχίες, τις χώρες του ΝΑΤΟ κυρίως, που αναλαμβάνουν, για τα δικά τους συμφέροντα η καθεμιά, να σηκώσουν αρκετό από το βάρος των Αμερικανών να «συνετίσουν» τους επίδοξους διεκδικητές της κορυφής της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας. Στην Ουκρανία, χώρες του ΝΑΤΟ έχουν αναλάβει να παρέχουν στρατιωτική και οικονομική βοήθεια στο φασιστικό καθεστώς του Κιέβου (κυρίως, η Βρετανία, η Γερμανία, και οι σκανδιναβικές χώρες, που είδαν ξαφνικά το «φως το νατοϊκό», και βέβαια συλλογικά η ΕΕ). Ανάμεσά τους φιγουράρει και η κυβέρνηση του Μητσοτάκη που εξυπηρετεί πολλαπλώς τα συμφέροντα των ΗΠΑ στον πόλεμο στην Ουκρανία. Τα ίδια και στην Μέση Ανατολή. Οι δυνάμεις των άλλων νατοϊκών χωρών (π.χ., η Γαλλία, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα των γαλλικών εφημερίδων) αναλαμβάνουν να αναχαιτίσουν τα drones και τους πυραύλους του Ιράν μαζί με τους Αμερικανούς. Ανάμεσα στις χώρες που έχουν στείλει στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή για να εξασφαλίσουν την ασφάλεια του κράτους του Ισραήλ είναι και η Ελλάδα.

Πρακτικά, οι Αμερικανοί, Ρώσοι, Κινέζοι και οι υπόλοιποι ιμπεριαλιστές συγκρούονται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Όταν οι Κινέζοι και οι Ρώσοι αποκτάνε συμμαχίες στην Αφρική (π.χ., στις χώρες του Σαχέλ ή στο Σουδάν), ή στον Ειρηνικό (π.χ., νήσοι του Σολομώντα), οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους προσπαθούν να τους εκδιώξουν από εκεί ή να εξασφαλίσουν τις δικές τους συμμαχίες (π.χ., ΗΠΑ στις Φιλιππίνες ή στην Αρμενία). Όλος ο πλανήτης γίνεται πεδίο σύγκρουσης και το πού, πότε, και πώς αυτή η σύγκρουση θα γίνει ένοπλη, αν και δεν μπορεί να προβλεφθεί εκ των προτέρων, είναι τόσο σίγουρο και αναγκαίο γεγονός όσο και η σύγκρουση άγριων θηρίων για την εξασφάλιση θηραμάτων στη ζούγκλα. Τα θηράματα βέβαια είναι οι λαοί. Σ’ αυτό το επίπεδο έχει φέρει την ανθρωπότητα η σήψη του καπιταλισμού.

Μια σήψη που εντείνεται από την οικονομική κρίση που ξέσπασε με οξύτητα το 2008-9 αλλά δεν εκτονώθηκε με επαρκή καταστροφή κεφαλαίων, ώστε η καπιταλιστική παραγωγή να πάρει μπρος από μια καλύτερη και πιο κερδοφόρα βάση. Η πολεμική αναμέτρηση και οι καταστροφές που επιφέρει είναι ένας τρόπος να ξεπεραστεί η κρίση στον καπιταλισμό με πιο αποτελεσματική και μαζική καταστροφή κεφαλαίων.

Αυτή η κατάσταση θα συνεχίσει να επικρατεί, όσο το παγκόσμιο προλεταριάτο δεν ορθώνει το ανάστημά του ενάντια στον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό. Μιας και δεν υπάρχει μια Διεθνής του προλεταριάτου για να απαντήσει συγκεντρωτικά ενάντια στη σήψη του καπιταλισμού κινητοποιώντας ενιαία το παγκόσμιο προλεταριάτο, είναι καθήκον των επαναστατικών δυνάμεων του προλεταριάτου να στραφούν πρώτα και κύρια ενάντια στις αστικές δυνάμεις των χωρών τους. Κάθε στάση που αδυνατίζει αυτό το καθήκον, όσο επαναστατική και αν ακούγεται, αδυνατίζει τον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Είναι αδυνάτισμα των θέσεων της επαναστατικής αριστεράς να ψάχνουμε ποιο στρατόπεδο είναι πιο επαναστατικό για να το υποστηρίξουμε. Δεν βοηθάει σε τίποτα να δηλώσουμε ότι είμαστε με τους Ρώσους ή τους Κινέζους, τουλάχιστον αν όλη η δράση μας εξαντλείται σε άρθρα στο ιντερνέτ, για το αν είναι ή όχι ιμπεριαλιστές και αυτοί. Αυτό που βοηθάει είναι καθετί που δυσκολεύει την αστική εξουσία στην Ελλάδα και τη συμμετοχή της στο Νατοϊκό στρατόπεδο. Για να το πούμε καλύτερα: καθετί που βοηθά στην ήττα του δικού μας στρατοπέδου.

Αυτό σημαίνει να εκφραστεί ανοικτά η αντίθεση στη συμμετοχή της ελληνικής αστικής τάξης στο πλευρό των Αμερικανών και Ισραηλινών και να αδυνατίσει η ίδια η εξουσία της αστικής τάξης στην Ελλάδα. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με πολλούς τρόπους: από τον αποκλεισμό των αμερικανικών βάσεων, του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης, την απαίτηση να επιστρέψει η ελληνική φρεγάτα από την αραβική χερσόνησο, προπαγάνδα και δράσεις στο στρατό για τη μη αποστολή βοήθειας στην Ουκρανία και το Ισραήλ. Η εργατική τάξη στους καθημερινούς της αγώνες για οικονομικά αιτήματα θα πρέπει να τα συνδέει και με τα ζητήματα της συμμετοχής του ελληνικού καπιταλισμού στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς (ΕΕ, ΝΑΤΟ) και τις επεμβάσεις σε άλλες χώρες. Είναι ολοφάνερο ότι ένα μεγάλο ποσοστό της υπεραξίας που παράγεται στην χώρα από την εργατική τάξη καταλήγει τελικά στις τσέπες των διαφόρων παραγωγών οπλικών συστημάτων (Αμερικανών, Γάλλων, Γερμανών κτλ) και στην ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων (και ένα ποσό πιθανόν καταλήγει στις τσέπες διάφορων μιζαδόρων), αντί να επιστρέφει στην εργατική τάξη με μορφή αύξησης μισθών, συντάξεων και παροχών. Ακόμα καλύτερα βέβαια, η ίδια η εργατική τάξη θα πρέπει να ξεφορτωθεί τους εκμεταλλευτές της μια και καλή και να αποφασίζει μόνη της πώς θα κατανέμει την εργατική της δύναμη και πώς θα μοιράσει το κοινωνικό υπερπροϊόν που θα δημιουργεί. Θα πρέπει να αντιπαλευτούν επίσης απόψεις ότι η ελληνική αστική τάξη ακολουθεί αυτήν την πολιτική γιατί είναι εθελόδουλη. Ναι, η ελληνική αστική τάξη δεν έχει τη δύναμη να καθορίσει πολιτική γραμμή από μόνη της. Κινείται εντός των πλαισίων που καθορίζουν οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του πλανήτη. Όμως, αυτό το κάνει γιατί τη συμφέρει την ίδια. Και την συμφέρει όχι μόνο γιατί μ’ αυτό τον τρόπο διατηρεί την εξουσία της στην Ελλάδα αλλά και γιατί τη διευκολύνει στην εκμετάλλευση και της εργατικής τάξης άλλων χωρών. Οι έλληνες καπιταλιστές περιμένουν να πάρουν «δουλειές» στην Ουκρανία για παράδειγμα, όπως περιμένουν και κάνουν το ίδιο και στο Ισραήλ ή σε άλλες αραβικές χώρες. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να κινητοποιηθεί η εργατική τάξη σε εκείνες τις μονοπωλιακές επιχειρήσεις (κατασκευαστικές, ενεργειακές κτλ) που σχετίζονται με τέτοια έργα.

Σ’ αυτά τα πλαίσια, πρέπει να γίνουν βήματα συντονισμού και κοινής δράσης και στην εργατική τάξη (στα σωματεία) και στις πολιτικές δυνάμεις που έχουν αναφορά στην εργατική τάξη και στον ιστορικό της ρόλο. Δεν απαιτείται να φτιάξουμε κοινό κόμμα ούτε μέτωπο για αυτήν την κοινή δράση, αν κρίνουμε ότι οι συνθήκες δεν είναι ώριμες. Μπορούμε, όμως να ενισχύσουμε την κοινή μας δράση, πρώτα και κύρια ενάντια στην κυβέρνηση και την πολιτική της σε όλα τα μέτωπα που αυτό είναι εφικτό.

Β.Π.