Μια από τις αποφάσεις της κυβέρνησης Τζανετάκη ήταν η καταστροφή των φακέλων κοινωνικών φρονημάτων. Για ιστορικούς λόγους περίπου 2100 φάκελοι που αφορούσαν ιστορικά πρόσωπα, διασώθηκαν. Μεταξύ αυτών και ο φάκελος του Κώστα Μπατίκα. Ό,τι διαβάσαμε από τον φάκελο του Κώστα Μπατίκα είναι αποκαλυπτικό για τον τρόπο παρέμβασης του κράτους στις πολιτικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις της εργατικής τάξης!

 Η 1^η Μάη θα ενώνει πάντα την εργατική τάξη όλων των εθνών κάτω από τη σημαία της Προλεταριακής Επανάστασης!

Όχι άλλες θυσίες για το ελληνικό κεφάλαιο και το «εθνικό» συμφέρον!

Η τάξη των κεφαλαιοκρατών απάντησε στην κρίση και την κρατική χρεοκοπία με την ολομέτωπη επίθεση στην εργατική τάξη. Με τη βάρβαρη ταξική πολιτική που συμπυκνώθηκε στον όρο «μνημόνιο». Οι Έλληνες κεφαλαιοκράτες με την έμπρακτη στήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ισοπέδωσαν μισθούς, κοινωνικές δαπάνες και εργατικά δικαιώματα.

Η επίθεση ενάντια στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις μας είναι διαρκής, όπως μια διαρκής λεηλασία θα είναι και η ασκούμενη πολιτική για να ξεπεραστεί η καπιταλιστική κρίση σε βάρος μας και να ανακάμψει η καπιταλιστική κερδοφορία.

Στις 30 Μάη απεργούμε με τα εργατικά αιτήματα και κάτω από τις δικές μας σημαίες!

 Με Ενιαίο Eργατικό Mέτωπο και όχι κάτω από την λεγόμενη “Κοινωνική Συμμαχία” που είναι υποταγή των εργατών σε ξένα συμφέροντα!

 Όχι στην υποταγή στα συμφέροντα των μικρών και μεγαλύτερων καπιταλιστών!

 Στις 30 Μάη οι πλειοψηφίες της ηγεσίας της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ οργανώνουν απεργιακή συγκέντρωση από κοινού με συνδικαλιστικές οργανώσεις μικροαστών, ελευθέρων επαγγελματιών και εργοδοτών. Τα αιτήματα και οι στόχοι αυτής της κινητοποίησης αφορούν κυρίως των μικρούς και μεγαλύτερους καπιταλιστές οι οποίοι προσπαθούν να επανα-διαπραγματευτούν την θέση τους ενόψει του τέλους ενός ακόμα μνημονιακού προγράμματος. Δεν αφορούν όμως την εργατική τάξη η οποία καλείται, για μία ακόμα φορά, να κουβαλήσει νερό στο μύλο των καπιταλιστών.

 Για πρώτη φορά οι συνδικαλιστικοί φορείς των εργαζομένων ιδιωτικού και δημόσιου τομέα μπαίνουν κάτω από τη σκέπη των αφεντικών, εμφανίζοντας μάλιστα κοινό πλαίσιο αιτημάτων.

Το γεγονός αυτό, μπορεί να είναι πρωτόγνωρο στα χρονικά του εργατικού κινήματος, είναι όμως λογική συνέχεια μιας συνεχούς πορεία υποταγής του εργατικού κινήματος στα αστικά και μικροαστικά συμφέροντα. Μόλις δύο χρόνια πριν η ηγεσία της ΓΣΕΕ καλούσε σε υπερψήφιση του ΝΑΙ στο Δημοψήφισμα και τασσόταν στο πλευρό των ντόπιων καπιταλιστών και των Ευρωπαίων τοκογλύφων. Την ίδια σχεδόν περίοδο η ΑΔΕΔΥ καλούσε σε κοινή συγκέντρωση στο Σύνταγμα με τους αγρότες που διεκδικούσαν μια σειρά αιτημάτων που ήταν από αδιάφορα έως εχθρικά στα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Ήταν τότε η πρώτη φορά που ένας τριτοβάθμιος συνδικαλιστικός φορέας υποστήριζε ανοιχτά διεκδικήσεις που ζήταγαν κρατικό χρήμα μέσω ενισχύσεων και επιδοτήσεων.

Τότε δεν αντέδρασε κανείς, καθώς ακόμα και οι αυτοονομαζόμενες “ταξικές” πτέρυγες και παρατάξεις του συνδικαλιστικού κινήματος δεν βρήκαν τίποτε το μεμπτό σε αυτό. Και πως να βρουν άλλωστε, όταν σχεδόν σύσσωμη η Αριστερά εδώ και δεκαετίες σέρνεται πίσω από τις μικροαστικές διεκδικήσεις αγροτών, φορτηγατζήδων, ταξιτζήδων, φαρμακοποιών και λοιπών “αναξιοπαθούντων”, παραμερίζοντας τα εργατικά συμφέροντα και ξεχνώντας ότι η κοινωνία αποτελείται από τάξεις με συγκρουόμενα ταξικά συμφέροντα και τα όποια αιτήματα τα κρίνουμε με ταξική μεροληψία από τη σκοπιά της δικής μας τάξης, της εργατικής τάξης.

Η εργατική τάξη πρέπει να αντιμετωπίσει τη σημερινή κατάσταση από τη σκοπιά των δικών της ιδιαίτερων συμφερόντων. Με τα δικά της αιτήματα να εναντιωθεί στην κυβέρνηση και από ταξική σκοπιά να κρίνει και τις κινητοποιήσεις των μεσαίων στρωμάτων και να οικοδομήσει τις συμμαχίες της.

 Με τη σύλληψη των δύο στρατιωτικών στα ελληνοτουρκικά σύνορα κορυφώθηκε το πολεμικό κλίμα των τελευταίων μηνών. Στο προσκήνιο της επικαιρότητας έχουν βρεθεί όλες οι αντιθέσεις μεταξύ των δύο κρατών, ενώ πολιτικοί παράγοντες και από τις δύο πλευρές των συνόρων φροντίζουν να συντηρούν την ένταση με εμπρηστικές δηλώσεις.

Ο πόλεμος είναι συνέπεια της καπιταλιστικής κρίσης

 Η ιστορία αποδεικνύει ότι οι μεγάλες καπιταλιστικές κρίσεις λύνονται με την καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων σε μεγάλη κλίμακα. Και ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για μια τέτοια καταστροφή είναι ο πόλεμος. Με την καταστροφή κτιρίων, εργοστασίων, υποδομών, πολεμικού εξοπλισμού, αλλά και εργατικού δυναμικού παίρνει ξανά μπροστά η καπιταλιστική μηχανή. Ο καπιταλισμός για να ξεπεράσει την κρίση του πρέπει να τραφεί με αίμα.