Όλοι στην Πανεργατική Απεργία, Τετάρτη, 26 Σεπτέμβρη

Όλοι στην απεργία, κανένας για δουλειά!

Γενική πολιτική απεργία διαρκείας για να μην περάσουν τα νέα μέτρα!

Κάτω η κυβέρνηση της εξαθλίωσης!

Διαγραφή του δημόσιου χρέους

για να μην λιμοκτονήσει ο λαός!

Εργατική κυβέρνηση-εργατική εξουσία!

Εργάτες-εργάτριες, νέοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, αυτοαπασχολούμενοι, φτωχοί αγρότες

Ο καταιγισμός των αντεργατικών-αντιλαϊκών μέτρων δεν έχει τελειωμό. Η καπιταλιστική κρίση οξύνεται και βαθαίνει, τραβώντας στη δίνη της και άλλες χώρες στην Ευρώπη και παγκόσμια. Πρόκειται για μια βαθιά καπιταλιστική κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων τα οποία δεν επανεπενδύονται διότι δεν αποφέρουν στους ιδιοκτήτες τους τα προ της κρίσης κέρδη.

Ο καπιταλισμός αδυνατεί να διασφαλίσει στην εργατική τάξη τα στοιχειώδη, τα ελάχιστα: δουλειά και μεροκάματο που να επαρκεί για μια αξιοπρεπή διαβίωση, μόρφωση, υγεία, παιδεία, κοινωνική ασφάλιση και σύνταξη, αξιοπρεπή διαβίωση για τους άνεργους.

Αποτελεί άμεση αναγκαιότητα η πάλη για την ανατροπή του!

Οι καπιταλιστές φορτώνουν την κρίση του δικού τους συστήματος στις πλάτες μας, κοινωνικοποιώντας τη ζημιά, ιδιοποιούμενοι όμως αυτοί τα κέρδη.

Οι κεφαλαιοκράτες έχουν κηρύξει στάση πληρωμών προς τους εργαζόμενους. Χιλιάδες είναι απλήρωτοι για πολλούς μήνες. Στην προοπτική αυτή οδηγείται και το κράτος τους ξεκινώντας από τα νοσοκομεία, τους δήμους, τα σχολεία.

Όχι στη διάλυση της Αγροτικής Τράπεζας

Κρατικοποίησης με Εργατικό Έλεγχος

Η απόφαση της κυβέρνησης να χαρίσει την Αγροτική Τράπεζα στην Τράπεζα Πειραιώς, δείχνει με τον πιο εξόφθαλμο τρόπο το πλιάτσικο που εξελίσσεται σήμερα στη χώρα. Δείχνει επίσης πως απαντάνε οι καπιταλιστές στην κρίση τους: λεηλατούν το δημόσιο πλούτο και σπρώχνουν την εργατική τάξη στην πείνα, την εξαθλίωση και την ανέχεια, προκειμένου να εξασφαλίσουν τα κέρδη τους.

Η κυβέρνηση και το κράτος έρχονται αρωγοί στους κεφαλαιοκράτες και στο χρηματιστικό κεφάλαιο, στο ξεπέρασμα της κρίσης σε βάρος της εργατικής τάξης, του εργαζόμενου και εκμεταλλευόμενου λαού. Παρεμβαίνουν με ωμό και κραυγαλέο τρόπο υπέρ των τραπεζών χαρίζοντάς τους σταθερό και μεταβλητό κεφάλαιο (χρήμα, κτιριακές και άλλες υποδομές, δίκτυο, φτηνό και χωρίς δικαιώματα εργατικό δυναμικό κλπ), συμβάλλοντας έτσι στην αύξηση της κερδοφορίας τους.

Το δίλημμα που τίθεται εδώ και δυόμιση χρόνια και κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο φανερό, είναι το εξής:

Απόφαση έκτακτης συνδιάσκεψης 1-2 Σεπτέμβρη

1. Η καπιταλιστική κρίση βαθαίνει και αγκαλιάζει όλο και περισσότερες χώρες στην ευρωζώνη και παγκόσμια. Το βάθεμα της καπιταλιστικής κρίσης ενισχύει τις φυγόκεντρες τάσεις στην ευρωζώνη και την Ε.Ε. Οι ενδο-ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται, εντείνεται η προσπάθεια των ισχυρότερων δυνάμεων να μετακυλήσουν τις συνέπειες της κρίσης στις πιο αδύναμες.

Η γερμανική αστική τάξη και από κοντά εξαναγκαζόμενες οι άλλες αστικές τάξεις της Ε.Ε., θέλουν να κερδίσουν χρόνο για να βρουν τρόπους σταθεροποίησης του ευρώ. Προσκρούουν στην αντιμετώπιση της κρίσης στην Ισπανία και την Ιταλία. Είτε θα εξαναγκαστούν οι αστικές τάξεις αυτών των χωρών σε μία πορεία αντίστοιχη της Ελλάδας (ηπιότερη και με δημοσιονομικό αποτέλεσμα αλλά με αντίστοιχες οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες) και θα αποδεχτούν τον ιστορικό υποβιβασμό τους στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα είτε πρέπει να διασωθούν από την Ε.Ε. με άλλους όρους. Οι όροι αυτοί στοιχίζουν πολύ στη Γερμανία και δεν είναι διατεθειμένη να τους αποδεχτεί η γερμανική αστική τάξη. Άρα συζητάμε για μία σύγκρουση που μπορεί να οδηγήσει σε διάλυση της ευρωζώνης όπως είναι σήμερα.

Ανακοίνωση του Γραφείου της ΠΕ της κομμουνιστικής οργάνωσης ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ για το αποτέλεσμα των εκλογών της 17ης Ιούνη

Το αποτέλεσμα των εκλογών της 17ης Ιούνη καταδεικνύει την αδυναμία του λαϊκού κινήματος να ολοκληρώσει το βήμα που έκανε στις 6 Μάη, να καταβαραθρώσει τα κόμματα των μνημονίων και να αναδείξει κυβέρνηση που θα κινηθεί στην κατεύθυνση καταγγελίας του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης, παύσης πληρωμών προς τους τοκογλύφους δανειστές, κατάργησης των αντεργατικών-αντιλαϊκών νόμων και ικανοποίησης των ώριμων διεκδικήσεων του συνδικαλιστικού κινήματος, οξύνοντας με τον τρόπο αυτό την ταξική πάλη και σύγκρουση και ανοίγοντας έτσι το δρόμο για βαθύτερες και πιο ριζοσπαστικές αλλαγές σε όφελος της εργατικής τάξης, των φτωχών αγροτών, του εργαζόμενου και εκμεταλλευόμενου λαού.