Ανατολίτικο παζάρι για την ψήφο των αποδήμων

Το παζάρι που κάνει αυτές τις μέρες το ΚΚΕ με την κυβέρνηση της ΝΔ και τον Υπουργό της, πρώην γραμματέα του Κ.Σ. της ΚΝΕ, Θεοδωρικάκο, θα έκανε να αισθάνονται ανεπαρκείς ακόμα και οι περίφημοι για τα παζαρέματά τους ανατολίτες έμποροι.

Η ηγεσία του ΚΚΕ δεν έχει κάποιο πρόβλημα να ομολογήσει δημόσια το παζάρι που διεξάγει με την κυβέρνηση:

«..Εφόσον υπάρξει ρητή δέσμευση της κυβέρνησης περί μη αύξησης του κατώτατου ορίου εισόδου των κομμάτων στη Βουλή (καθώς η διαδικασία τροποποίησης του εκλογικού νόμου δεν έχει ολοκληρωθεί), αλλά και εφόσον συμπεριληφθεί στο υπό αναθεώρηση άρθρο 54 του Συντάγματος η ρητή αναγνώριση της ύπαρξης πραγματικού οικονομικού και κοινωνικού δεσμού με την Ελλάδα για τη διευκόλυνση της άσκησης του δικαιώματος της ψήφου στους εκτός επικράτειας εκλογείς, διαμορφώνονται προϋποθέσεις για θετική στάση του ΚΚΕ στην ψηφοφορία»!

( Ριζοσπάστης, Σάββατο 23 - Κυριακή 24 Νοέμβρη 2019)

Η κυβέρνηση κατέληξε στο τελικό κείμενο με γνώμονα το συμφέρον της, εκλογικό και πολιτικό. Το εκλογικό έχει να κάνει με τις ψήφους των αποδήμων και το πολιτικό με το ότι η πρόταση νόμου για την ψήφο των αποδήμων φιλοδοξεί να υπερψηφιστεί από όλα τα κόμματα και όλους τους βουλευτές του κοινοβουλίου πράγμα που συμβαίνει σπανιότατα. Αυτό για την κυβέρνηση της ΝΔ θα αποτελέσει μια τεράστια πολιτική επιτυχία, η οποία θα πιστωθεί σε αυτήν και στον αρμόδιο Υπουργό της, Θεοδωρικάκο, ο οποίος όπως προείπαμε διατέλεσε και Γραμματέας του Κ.Σ. της ΚΝΕ στην περίοδο 1990-91, μετά την διάσπασή της το1989.

Χαράς ευαγγέλια για το πολιτικό σύστημα! Επιτέλους βρήκαν όλα τα κόμματα κοινό τόπο! Δεν μένει παρά να αναφωνήσουμε όλοι μαζί: Ζήτω το Έθνος!

Το ενιαίο μέτωπο, η εργατική κυβέρνηση και οι καινούργιοι «κλασικοί»

Στο άρθρο του με τίτλο «Η θεωριτικοποίηση της ασέβειας» το οποίο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της Κίνησης Κομμουνιστών – Εργατικός Αγώνας, ο σ. Γεράσιμος Αραβανής (στο εξής ΓΑ) ασκεί κριτική στις απόψεις της Αλέκας Παπαρήγα όπως αυτές διατυπώθηκαν στο άρθρο της με τίτλο «Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΡΝΗΣΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ ΣΕ ΑΣΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ (2012-2015), το οποίο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 5 του 2019 της ΚΟΜΕΠ.

Γράφει μεταξύ άλλων στο άρθρο του ο ΓΑ στο υποκεφάλαιο με τίτλο «Η λαϊκή συνείδηση στην εποχή των μνημονίων»:

«Η τοποθέτηση των δυνάμεων της αριστεράς σχετικά με την εκτίμηση της συγκυρίας που διαμορφώθηκε μετά το 2009 όντως έχει μεγάλο εύρος. Υπήρχαν τοποθετήσεις, κυρίως από αριστερίστικες οργανώσεις, ότι διερχόμαστε περίοδο προεπαναστατική, περίπου περίοδο επαναστατικής κατάστασης και άρα έπρεπε να τεθεί θέμα άμεσης διεκδίκησης της εξουσίας και από την αντίθετη πλευρά ότι οι εξελίξεις αυτές δεν είναι κάτι ουσιαστικά διαφορετικό από ότι πριν, συνεχίζονται οι προ κρίσης συνθήκες, δεν έχουν διαμορφωθεί νέες δυνατότητες και ανάγκες προσαρμογής της πολιτικής. Τέτοιες ήταν οι αντιλήψεις του ΚΚΕ. Και η μία και η άλλη άποψη είναι εντελώς λανθασμένες και η επικράτησή τους θα απέβαινε καταστροφική» (ΓΑ, ό.π.).

Ο ΓΑ απορρίπτει και τις δύο απόψεις, πιάνει το κέντρο, και καταθέτει τη δική του πρόταση:

«…Η εξέλιξη αυτή, σε συνδυασμό με την πολύ πλατιά κινητοποίηση των εργαζομένων, διαμόρφωσε ιδιαίτερα θετικό έδαφος για ανάπτυξη των αγώνων και σοβαρή ενδυνάμωση του κινήματος και φυσικά παράλληλη αμφισβήτηση της αστικής στρατηγικής με στόχο την ανατροπή της. Τη δυνατότητα αυτή δεν μπορούσαν να την αποδώσουν μόνο ορισμένα αιτήματα ανακούφισης των φτωχότερων στρωμάτων, ούτε φυσικά η ζύμωση της αναγκαιότητας του σοσιαλισμού και της λαϊκής εξουσίας, αλλά η διεκδίκηση μιας δέσμης στόχων ουσιαστικής ανακούφισης του λαού: η διεκδίκηση της ανατροπής των μνημονίων, η έξοδος από την ΕΕ, η διαγραφή του χρέους και η εθνικοποίηση των τραπεζών. Ένα πλέγμα δηλαδή σημαντικότατων πολιτικών στόχων που αμφισβητούσαν συνολικά την αστική στρατηγική και έφερναν στο προσκήνιο την αναγκαιότητα μιας άλλης πολιτικής που θα εφάρμοζε μία άλλη κυβέρνηση μία κυβέρνηση του εργαζόμενου λαού. Μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο μπορούσε να συνενωθεί η αγωνία του λαού για την επιβίωση με την ανάγκη ριζικών αλλαγών, οι πολιτικά απαίδευτοι εργαζόμενοι με τους πιο πολιτικοποιημένους και με την πρωτοπορία. Τότε ήταν δυνατή η αμφισβήτηση της αστικής στρατηγικής» (ΓΑ, ό.π.).

«…αυτό συμβαίνει πάντα: τις λαϊκές μάζες κινούν οι ανάγκες τους, οι ανάγκες επιβίωσης καταρχήν αλλά και οι κάθε είδους ανάγκες -όχι μόνο υλικές- και στην πορεία προς την επαναστατική κατάσταση μεγάλο τμήμα της εργατικής τάξης το απασχολεί η προοπτική της ανάγκης ξεπεράσματος του καπιταλισμού και της επιβολής μιας άλλης δίκαιης κοινωνίας» (ΓΑ, ό.π.).

Με την πρόταση του ο ΓΑ δίνει όπλα στην ηγεσία του ΚΚΕ και στην Παπαρήγα, αντί να της αφαιρεί όπως επιδιώκει. Ενισχύει τα επιχειρήματά της αντί να τα αποδυναμώνει. Και αυτό επειδή συμφωνεί και αυτός πως, την επίμαχη περίοδο μετά το 2009, δεν δημιουργήθηκαν και δεν υπήρχαν οι κατάλληλες συνθήκες για επανάσταση, ούτε βέβαια για την εργατική εξουσία. Μα αυτό λέει και το ΚΚΕ! Αυτό που προσπαθεί να προσθέσει ο σ. Αραβανής είναι πως, δημιουργήθηκαν συνθήκες για μια άλλη κυβέρνηση, η οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, θα εφάρμοζε ένα πρόγραμμα και θα «…μπορούσε να συνενωθεί η αγωνία του λαού για την επιβίωση με την ανάγκη ριζικών αλλαγών, οι πολιτικά απαίδευτοι εργαζόμενοι με τους πιο πολιτικοποιημένους και με την πρωτοπορία. Τότε ήταν δυνατή η αμφισβήτηση της αστικής στρατηγικής».