Άρθρα
[2026-11-14] Τιμή στην εξέγερση του Πολυτεχνείου η πάλη για την επανάσταση
Τιμή στην εξέγερση του Πολυτεχνείου η πάλη για την επανάσταση
Η καπιταλιστική κρίση που ξεκίνησε το 2007 διαμόρφωσε τη σημερινή περίοδο. Η όξυνση της ενδοϊμπεριαλιστικής διαπάλης για αγορές, εμπορικές συμφωνίες και πρώτες ύλες εκδηλώνεται μέχρι και σήμερα. Το ιμπεριαλιστικό μπλοκ των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων με μπροστάρη τις ΗΠΑ πυροδότησε τον πόλεμο στην Ουκρανία, διέλυσε τη Συρία και τη Λιβύη, συνεχίζει να επιτίθεται στο Ιράν.
Ταυτόχρονα, η έξοδος από την κρίση χαρακτηρίστηκε από χαμηλά ποσοστά ανάπτυξης και αργή ανάκαμψη των επενδύσεων. Ο παγκόσμιος καπιταλισμός προχωράει προς την επόμενη κρίση.
Δεν είναι λίγοι οι παράγοντες που μπορούν να την πυροδοτήσουν:
-H τεχνητή νοημοσύνη και η σταδιακή εισαγωγή της στην παραγωγή, αυξάνει την παραγωγικότητα της εργασίας και την οργανική σύνθεση του κεφαλαίου και ρίχνει το ποσοστό κέρδους, επιταχύνοντας την έλευση της επόμενης κρίσης.
-Η όξυνση του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού (κυρίως μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας) και το ξέσπασμα πολεμικών συγκρούσεων, ταυτόχρονα με την όξυνση των περιφερειακών ανταγωνισμών και συγκρούσεων ακόμα και εντός των δύο μπλοκ (π.χ. Σαουδική Αραβία με Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ελλάδα με Τουρκία κ.λπ.).
-Το σπάσιμο της «φούσκας» της τεχνητής νοημοσύνης. Έχουν επενδυθεί πολλά κεφάλαια που θεωρείται πιθανό να μην αποδώσουν τα αναμενόμενα κέρδη.
-Η αύξηση των επιτοκίων και των πολεμικών δαπανών και οι συνέπειες στο κρατικό χρέος. Μεγαλύτερη πηγή κινδύνου θεωρείται η Γαλλία, αλλά το πρόβλημα πλέον αφορά και τις ΗΠΑ.
-Ο πληθωρισμός που συνδέεται με το κόστος της ενέργειας.
-Οι διαταραχές στις ενεργειακές ροές.
Κάτω η κυβέρνηση Μητσοτάκη
Ανατροπή του αστικού μνημονιακού καθεστώτος
Το καθεστώς που διαμορφώθηκε στην Ελλάδα από τις μνημονιακές πολιτικές έχει δείξει τα όριά του. Η ανάπτυξη και οι θετικοί οικονομικοί δείκτες δεν αφορούν την εργατική τάξη, η οποία παλεύει για την επιβίωση. Το στεγαστικό πρόβλημα είναι απολύτως χαρακτηριστικό για την κατάσταση. Η ευκαιρία πλουτισμού για τους ιδιοκτήτες είναι βραχνάς για τους ενοικιαστές.
Οι επιτυχίες της ελληνικής αστικής τάξης την περίοδο της κρίσης οφείλονται στη νίκη της επί της εργατικής τάξης. Ξεπέρασε την κρίση φορτώνοντας τα βάρη στην εργατική τάξη και τα μικροαστικά στρώματα και πέτυχε να διαμορφώσει ένα πιο εξαγωγικό παραγωγικό μοντέλο, χάρη στη συντριβή των εργατικών δικαιωμάτων και όχι εξαιτίας της αύξησης της παραγωγικότητας, η οποία παραμένει χαμηλή. Οι μνημονιακές ρυθμίσεις είναι επομένως αναγκαίες για τους έλληνες κεφαλαιοκράτες για να διατηρήσουν την κερδοφορία τους και για να συνεχίσει ο ελληνικός καπιταλισμός να παρουσιάζει θετικούς δείκτες.
Γι’ αυτό και κάθε πολιτική πρόταση που ξεφεύγει από το μνημονιακό πλαίσιο είναι επικίνδυνη όχι μόνο για την πολιτική σταθερότητα, αλλά συνολικά για την αστική κυριαρχία στη χώρα. Κάθε πολιτική πρόταση που στοχεύει στην ανατροπή του μνημονιακού πλαισίου μπορεί να μην έχει καμία ρεαλιστική πιθανότητα υλοποίησης, όμως οδηγεί τη συζήτηση στη μοναδική ρεαλιστική πρόταση, αυτή του ριζικού ξεθεμελιώματος της αστικής κυριαρχίας με επανάσταση.
Το δίλημμα παραμένει: Διαρκές μνημόνιο ή επανάσταση
Το δίλημμα που τέθηκε το 2010 παραμένει ισχυρό. Η ανατροπή του μνημονιακού πλαισίου μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την ανατροπή της κυριαρχίας της αστικής τάξης. Το μοναδικό δυνατό πολιτικό πρόγραμμα είναι αυτό που μπορεί να φέρει σε πέρας μια επαναστατική κυβέρνηση.
Διαγραφή του χρέους. Με την εξαίρεση των οφειλών σε ασφαλιστικά ταμεία. Η διαγραφή του χρέους θα γίνει με τον μοναδικό δυνατό τρόπο, δηλαδή με παύση πληρωμών και με δήλωση μη αναγνώρισης του χρέους που θα διαγραφεί.
Κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος χωρίς αποζημίωση. Η κρατικοποίηση των τραπεζών είναι αναγκαστική συνέπεια της διαγραφής του χρέους, καθώς ο μηδενισμός της αξίας των χρεογράφων που διακρατούν οι τράπεζες θα τις οδηγήσει στη χρεοκοπία. Οι τράπεζες επιβίωσαν χάρη στην κρατική στήριξη κι εξακολουθούν να επιβιώνουν μέχρι σήμερα με κρατικά κεφάλαια. Ο έλεγχός τους από το κράτος, εκτός από αναγκαία πολιτική, αποτελεί και πράξη δικαιοσύνης. Με τον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος, η επαναστατική κυβέρνηση μπορεί να διαγράψει τα χρέη των εργατικών νοικοκυριών και να ρυθμίσει τις οφειλές των εργαζόμενων μικροαστών.
Κρατικοποίηση των μεγάλων επιχειρήσεων και των βασικών υποδομών ενέργειας, μεταφορών, τηλεπικοινωνιών. Όσες επιχειρήσεις ελέγχουν κρίσιμες υποδομές θα περάσουν στον έλεγχο του κράτους, όπως και οι μεγάλες μονοπωλιακές επιχειρήσεις. Άλλωστε, η κρατικοποίηση των τραπεζών συνεπάγεται κρατική ιδιοκτησία και έλεγχο σε μεγάλο μέρος της οικονομίας, καθώς οι τράπεζες είτε ελέγχουν το μετοχικό κεφάλαιο πολλών μεγάλων επιχειρήσεων είτε έχουν δανείσει πολλές από αυτές.
Χωρισμός εκκλησίας – κράτους. Δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας, παύση της μισθοδοσίας των κληρικών από το κράτος. Κατάργηση του μεσαιωνικού άβατου στο Άγιο Όρος. Απαγόρευση των θρησκευτικών συμβόλων στα δημόσια κτίρια. Παύση κάθε συμμετοχής εκκλησιαστικών μηχανισμών στη διαμόρφωση των εκπαιδευτικών προγραμμάτων.
Έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όλα τα παραπάνω είναι ασύμβατα με τις θεμελιώδεις αρχές της ΕΕ, η οποία υπερασπίζεται πάνω απ’ όλα την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και την οικονομική ελευθερία. Η έξοδος από την ευρωζώνη είναι παράπλευρη συνέπεια.
Έξοδος από το ΝΑΤΟ και κλείσιμο των βάσεων. Ρόλος των αμερικάνικων και ΝΑΤΟϊκών βάσεων είναι –μεταξύ άλλων– η διαιώνιση της αστικής κυριαρχίας. Το κλείσιμο των βάσεων είναι όρος επιβίωσης για μια επαναστατική κυβέρνηση και αναγκαία προϋπόθεση της δικτατορίας του προλεταριάτου.
κομμουνιστική οργάνωση ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ
[2026-11-11] Εργατικές κατοικίες για όλους τους μισθωτούς
Εργατικές κατοικίες για όλους τους μισθωτούς
- Το ποσοστό ιδιοκατοίκησης από 77% το 2010 έχει υποχωρήσει στο 69%.
- 36,2% έχουν αυξηθεί τα ενοίκια από το 2020.
- 4 στους 10 εργαζόμενους μέχρι 48 ετών δεν μπορούν να νοικιάσουν σπίτι μόνοι τους.
Το στεγαστικό πρόβλημα είναι απότοκο των μνημονιακών πολιτικών: της διάλυσης του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας, της παραχώρησης των κόκκινων δανείων στα funds, της φτωχοποίησης της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.
Το στεγαστικό πρόβλημα πλήττει κυρίως – αν όχι αποκλειστικά – την εργατική τάξη. Η αύξηση στο κόστος στέγασης αυξάνει το κόστος αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης, αλλά όχι τους μισθούς.
Ο Πρωθυπουργός έκανε μια συμπονετική δήλωση για αυτούς που υποφέρουν από τη στεγαστική κρίση και την αύξηση των ενοικίων, αλλά δεν παρέλειψε να σημειώσει ότι η κατάσταση αυτή συνιστά ευκαιρία για όσους είναι ιδιοκτήτες σπιτιών και τα νοικιάζουν. Η σημερινή κυβέρνηση εκπροσωπεί τα κοινωνικά στρώματα που κερδίζουν από την αύξηση των τιμών των ακινήτων και από την αύξηση στα ενοίκια. Η κυβέρνηση φροντίζει την ταξική της βάση, τα στρώματα που την εκλέγουν και την διατηρούν στη θέση της.
Η εργατική τάξη χρειάζεται αξιοπρεπείς εργατικές κατοικίες που θα καλύψουν τις στεγαστικές ανάγκες της. Μια πολιτική προσφοράς κατοικιών στους μισθωτούς έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με το σημερινό μνημονιακό καθεστώς που κατευθύνει τους δημόσιους πόρους κατά προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους, σε πολεμικές δαπάνες και στην επιδότηση μικρών και μεγάλων κεφαλαιοκρατών.
Χρειαζόμαστε μια κυβέρνηση της εργατικής τάξης που θα εφαρμόσει μια φιλεργατική στεγαστική πολιτική σπάζοντας τους μνημονιακούς περιορισμούς.
κομμουνιστική οργάνωση ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ
www.anasyntaxi.gr
[2026-10-06] ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ Ο ΡΟΥΜΠΙΟ
ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ Ο ΡΟΥΜΠΙΟ
Να κλείσουν οι Αμερικανικές βάσεις.
Να φύγουν οι ΝΑΤΟικές και αμερικάνικες δυνάμεις από τη χώρα.
Έξω η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ.
Συγκέντρωση στις 7:00 στα Προπύλαια
[2026-10-11] Εκδήλωση-συζήτηση: Συνδικάτα και πολιτική (Άρτα και Γιάννενα, 19 και 20 Οκτώβρη 2026)
Συνδικάτα και πολιτική: εκδήλωση-συζήτηση της κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ στην Άρτα (19 Οκτ. 2026) και στα Γιάννενα (20 Οκτ. 2026)
«Οι εργατικές ενώσεις προσφέρουν καλή υπηρεσία σαν κέντρα αντίστασης ενάντια στους σφετερισμούς του κεφαλαίου. Αποτυγχάνουν μερικά στο σκοπό τους, όταν δεν κάνουν σωστή χρήση της δύναμής τους. Αποτυγχάνουν ολοκληρωτικά στο σκοπό τους όταν περιορίζονται σ’ ένα μικροπόλεμο ενάντια στα αποτελέσματα του σημερινού συστήματος, αντί να προσπαθούν ταυτόχρονα να το αλλάξουν, αντί να χρησιμοποιούν τις οργανωμένες δυνάμεις τους σαν ένα μοχλό για την τελική απελευθέρωση της εργατικής τάξης, δηλαδή για την οριστική κατάργηση του συστήματος της μισθωτής εργασίας.»
Κ. Μαρξ
- Σε τι κατάσταση βρίσκεται το συνδικαλιστικό κίνημα σήμερα;
- Τι σωματεία χρειάζονται οι εργαζόμενοι για να απαντήσουν στην επίθεση που δέχονται;
Εκδήλωση-συζήτηση για το συνδικαλιστικό κίνημα σε Άρτα και Γιάννενα.

[2026-09-29] Μερικές βασικές αλήθειες για τις θαλάσσιες ζώνες και την ΑΟΖ
Μερικές βασικές αλήθειες για τις θαλάσσιες ζώνες και την ΑΟΖ.
Με αφορμή την κλιμάκωση της έντασης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, καλό είναι να θυμηθούμε μερικές στοιχειώδεις αλήθειες που οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί τείνουν να ξεχνάνε.
Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) είναι μια θαλάσσια περιοχή που εκτείνεται μέχρι και 200 ναυτικά μίλια από τις γραμμές βάσης των ακτών, εντός της οποίας το παράκτιο κράτος ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα. Η διαφορά της από την υφαλοκρηπίδα βρίσκεται στο ότι η υφαλοκρηπίδα αφορά αποκλειστικά τον βυθό και το υπέδαφος της θάλασσας (π.χ. πετρέλαιο, φυσικό αέριο, ορυκτά), ενώ η ΑΟΖ περιλαμβάνει επιπλέον ολόκληρη τη στήλη του ύδατος πάνω από τον βυθό, δίνοντας στο κράτος δικαιώματα σε πόρους όπως η αλιεία και η παραγωγή ενέργειας από τα κύματα ή τον άνεμο. Παράλληλα, η υφαλοκρηπίδα υπάρχει εξ υπαρχής (ipso facto) για κάθε παράκτιο κράτος, ενώ η ΑΟΖ απαιτεί ρητή διακήρυξη και οριοθέτηση. Ωστόσο, παρόλο που σύμφωνα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας αναφέρεται ότι κάθε παράκτιο κράτος δικαιούται υφαλοκρηπίδα ως τα 200 ναυτικά μίλια, στις περιπτώσεις που οι αποστάσεις με τα γειτονικά κράτη είναι μικρότερες απαιτείται και εκεί συμφωνία.
Κατά συνέπεια, η ΑΟΖ (και η υφαλοκρηπίδα) δεν είναι κάτι που απονέμεται από το Διεθνές Δίκαιο και ούτε το Διεθνές Δίκαιο (και το Δίκαιο της Θάλασσας που αποτελεί μέρος του) είναι ένα μεγάλο μαύρο βιβλίο το οποίο ανοίγουμε στην κατάλληλη σελίδα ανάλογα με το πρόβλημα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Όσα ζητήματα διακρατικών σχέσεων δεν λύνονται με την επικράτηση του ισχυρότερου, διευθετούνται με διμερείς ή πολυμερείς συμφωνίες. Το σύνολο αυτών των διακρατικών συμφωνιών αποτελεί αυτό που ονομάζεται «Διεθνές Δίκαιο».
Οι υπερπατριώτες της φακής διατυμπανίζουν ότι τα ελληνικά νησιά έχουν πλήρη επήρεια (δηλαδή μπορεί η Ελλάδα να ορίσει όσα μίλια ΑΟΖ γουστάρει) και κατά συνέπεια η ελληνική ΑΟΖ εφάπτεται της κυπριακής και το μόνο που έχει να κάνει μια «πατριωτική κυβέρνηση» είναι να ανακηρύξει ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο. Τις ανοησίες αυτές υποδαυλίζουν οι σχετικοί χάρτες που εμφανίζονται στα κανάλια και εμφανίζουν το μεγαλύτερο μέρος της θαλάσσιας περιοχής με σκούρο μπλε χρώμα χρωματίζοντας την ελληνική ΑΟΖ που φαντασιώνονται. Στους ίδιους χάρτες, η ΑΟΖ της Τουρκίας περιορίζεται σε ένα τρίγωνο με κορυφή κάπου μεταξύ Ρόδου και Καστελόριζου. Στην πραγματικότητα, η θαλάσσια περιοχή που εμφανίζεται στους χάρτες είναι τα «απώτατα όρια» της ελληνικής ΑΟΖ, δηλαδή το μάξιμουμ των διεκδικήσεων της ελληνικής αστικής τάξης, όπως αυτό αποτυπώνεται στον σχετικό νόμο του 2011, στον οποίον πάντως η αναφορά σε ΑΟΖ συνοδεύεται με την επισήμανση «αφ’ ης κηρυχθεί», ενώ γίνεται σαφές ότι απαιτείται συμφωνία οριοθέτησης με τα γειτονικά κράτη.
Ο ισχυρισμός ότι τα νησιά έχουν πλήρη δικαιοδοσία να ανακηρύξουν ΑΟΖ μέχρι και 200 μίλια ισχύει για τον Ειρηνικό Ωκεανό, αλλά όχι για το Αιγαίο. Στη Νήσο του Πάσχα που απέχει 3.500 χιλιόμετρα από την πλησιέστερη στεριά, το κράτος της Χιλής (στην οποία ανήκει το νησί) μπορεί να ανακηρύξει όση ΑΟΖ τραβάει η ψυχή του. Στο Καστελόριζο που απέχει 2 χιλιόμετρα από τις τουρκικές ακτές, το ελληνικό κράτος δεν μπορεί να κάνει το ίδιο.
Το ελληνικό κράτος δεν έχει ΑΟΖ ούτε στο Αιγαίο, ούτε στην υπόλοιπη Ανατολική Μεσόγειο. Έχει σαφώς καθορισμένη ΑΟΖ στο Ιόνιο Πέλαγος και την Αδριατική κατόπιν διμερούς συμφωνίας με την Ιταλία και έχει κάνει μια συμφωνία μερικής οριοθέτησης με την Αίγυπτο, δηλαδή οι δύο χώρες έχουν συμφωνήσει το μεταξύ τους όριο.
Για να αποκτήσει το ελληνικό κράτος ΑΟΖ στο Αιγαίο, πρέπει να συνάψει συμφωνία με την Τουρκία, ενώ η οριοθέτηση ΑΟΖ στην υπόλοιπη Ανατολική Μεσόγειο απαιτεί πολυμερή συμφωνία με όλα τα κράτη της περιοχής: την Κύπρο, την Αίγυπτο, το Λίβανο, το Ισραήλ, τη Συρία, τη Λιβύη, την παλαιστινιακή αρχή. Σε μια τέτοια συμφωνία, η ΑΟΖ που θα απονεμηθεί στο ελληνικό κράτος θα είναι σημαντικά μικρότερη από τη διεκδικούμενη ΑΟΖ που έχει οριστεί με το νόμο του 2011.
Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η περίπτωση του Καστελόριζου, καθώς το αφήγημα ότι η Ελλάδα κινείται σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο έρχεται εδώ σε αντίφαση με τις ελληνικές επιδιώξεις για την ΑΟΖ του Καστελόριζου. Έχουν υπάρξει ήδη δύο παρόμοιες περιπτώσεις μέχρι σήμερα (νησί με μικρό πληθυσμό μπροστά από ενδοχώρα με πολύ μεγαλύτερο πληθυσμό), για τις οποίες έχει βγάλει απόφαση το δικαστήριο της Χάγης. Και στις δύο, το δικαστήριο απένειμε την ΑΟΖ στην ενδοχώρα και όχι στο νησί, το οποίο είχε μηδενική επήρεια. Η πολιτική ηγεσία, επομένως, γνωρίζει ότι, σε περίπτωση προσφυγής, το δικαστήριο της Χάγης θα απονείμει ΑΟΖ στην Τουρκία και την ενδοχώρα της και όχι στο νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελόριζου με τους 500 κατοίκους, το οποίο απλώς θα διατηρήσει τα χωρικά του ύδατα των 6 ναυτικών μιλίων (10,8 χιλιόμετρα).
Η επιμονή στη διεκδίκηση ΑΟΖ για το Καστελόριζο, μπορεί να φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα, καθώς καθιστά το Καστελόριζο στρατιωτικό στόχο της Τουρκίας. Η κατάληψη του νησιού από την Τουρκία τελειώνει το θέμα. Οι υπερπατριώτες με τις ανοησίες που πλασάρουν «πάνε για μαλλί» και μπορεί «να βγούνε κουρεμένοι».
Η πολεμική προετοιμασία απαιτεί την καλλιέργεια της «πίστης στο δίκαιο του αγώνα», σύμφωνα με την έκφραση των στρατιωτικών εγχειριδίων. Σύμφωνα με τον Λένιν, η προσφυγή σε πόλεμο απαιτεί τη «συναίνεση των καταπιεζόμενων τάξεων». Αυτός είναι ο στόχος της αστικής προπαγάνδας. Τα ψέματα που μεταδίδουν και το εθνικιστικό δηλητήριο που χύνουν τα αστικά ΜΜΕ εμφανίζοντας τις εξωφρενικές διεκδικήσεις της ελληνικής αστικής τάξης σαν λογική απόρροια του διεθνούς δικαίου πρέπει να απαντιούνται.
Η στοίχιση πίσω από τις «εθνικές διεκδικήσεις» διευκολύνει την αστική τάξη και την κυβέρνησή της. Αντίθετα, η υπονόμευση της αστικής προπαγάνδας με την αποκάλυψη της αλήθειας και η αποστοίχιση της εργατικής τάξης από την «εθνική προσπάθεια» δυσκολεύει την έναρξη μιας πολεμικής περιπέτειας, καθιστά πιο πιθανή την ήττα της αστικής τάξης και –κυρίως– φτιάχνει μαγιά για τη διεκδίκηση της εξουσίας στην πολιτική κρίση που ακολουθεί την πολεμική ήττα.
Β.Θ.



