Καταλήψεις στα υπουργεία - Κυβερνητική ανησυχία

Το τέλος του Σεπτέμβρη επεφύλασσε μια πρωτόγνωρη και δυσάρεστη έκπληξη στα κυβερνητικά επιτελεία. Με βάση και την απόφαση της ΑΔΕΔΥ είχαμε καταλήψεις σε δημόσιες υπηρεσίες και για πρώτη φορά σε υπουργεία, δηλαδή στο στενό δημόσιο τομέα.

Εννιά στα έντεκα υπουργεία – δεν συμμετείχαν το ΥΠΕΞ και το Ναυτιλίας – προχώρησαν σε αυτήν τη μορφή πάλης αντιδρώντας έτσι στον εργασιακό μεσαίωνα που ετοιμάζουν για τους δημόσιους υπαλλήλους, η κυβέρνηση του κεφαλαίου, η Ε.Ε. και το ΔΝΤ.

Η κατάθεση του προσχεδίου νόμου για το ενιαίο μισθολόγιο – βαθμολόγιο με στόχο την ψήφιση του μέσα στον Οκτώβρη, δεν αφήνουν άλλο δρόμο εκτός από την αγωνιστική δράση για την ανατροπή αυτού του εκτρώματος. Τέλος του χρόνου, η πρώτη φουρνιά από 30.000 «έφεδρους» - απολυμένους (που έχουν κλείσει τα 33 χρόνια δουλειάς και είναι 53 χρονών) γίνεται θυσία στην αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα που επιβάλλουν οι συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης.

Αλλά και για όσους παραμείνουν, τα πράγματα δεν θα είναι καλύτερα αφού θα πρέπει να μάθουν να ζουν με μισθούς πείνας των 600 έως 1000 ευρώ - ανάλογα με τα χρόνια υπηρεσίας – και με τη δαμόκλειο σπάθη της αξιολόγησης συνεχώς πάνω από το κεφάλι τους. Από τη μία η Σκύλα και από την άλλη η Χάρυβδη.

Σε σχέση με τις καταλήψεις, αυτή που εκ των πραγμάτων πόνεσε περισσότερο την κυβέρνηση και όχι μόνο, ήταν αυτή των εργαζομένων στο τέως ΥΠΕΘΟ στο Σύνταγμα, γιατί το εν λόγω κτίριο αποτελεί το «στρατηγείο» του αντιπάλου. Σε αυτό το υπουργείο που Βενιζέλος και τροϊκανοί καταστρώνουν τα σχέδια εξόντωσης των εργαζομένων, σε αυτό το υπουργείο της οικονομίας που είναι του κεφαλαίου και της ανεργίας, η κατάληψη χτύπησε σαν δόρυ στην καρδιά του τέρατος. Με απόφαση της γενικής συνέλευσης με συντριπτική πλειοψηφία, από τα ξημερώματα της Πέμπτης 29 Σεπτέμβρη ως και την Παρασκευή 30 Σεπτέμβρη το απόγευμα, το κτίριο του υπουργείου οικονομικών βρισκόταν στα χέρια των εργαζομένων. Ούτε υπουργοί, ούτε τροϊκανοί μπόρεσαν να περάσουν. Εκλέχθηκε επιτροπή αγώνα για να υπάρχουν βάρδιες περιφρούρησης, εγκαταστάθηκε μικροφωνική εγκατάσταση που πλημμύρισε την πλατεία Συντάγματος με τραγούδια και συνθήματα, δόθηκαν συνεντεύξεις σε τηλεοπτικά συνεργεία. Πρωτόγνωρα πράγματα γι’ αυτόν το χώρο.

Οι εξελίξεις αυτές ήταν αρκετές για να χύσουν και πάλι το δηλητήριό τους από τα ΜΜΕ, οι πρακτορίσκοι της αστικής τάξης με το δημοσιογραφικό φερετζέ. Ο γνωστός Άρης Πορτοσάλτε ούρλιαζε από το κανάλι του «οικολόγου» Αλαφούζου: «Ε όχι και κατάληψη στο Υπουργείο Οικονομικών. Δέχομαι ότι έχει ευθύνες ο Παπανδρέου, αλλά δεν θα γίνει χάος επειδή το θέλουν κάποιες μειοψηφίες...»

Στο συγκεκριμένο Υπουργείο έγινε επίσης κατάληψη το πρωί της 5ης Οκτώβρη, μέρα της μεγάλης απεργίας ΑΔΕΔΥ – ΔΕΚΟ και στη συνέχεια πάνω από 100 εργαζόμενοι πήγαν με πορεία στην απεργιακή συγκέντρωση. Γίνεται επίσης φανερό, ότι από τα παραπάνω προκύπτει ανάγκη για κλιμάκωση του αγώνα στο δρόμο για τη μεγάλη πανεργατική απεργία ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ.

Το ερώτημα που πλανάται πλέον είναι: Μπορούν οι εν λόγω εργαζόμενοι να σηκώσουν στις πλάτες τους το αγωνιστικό φορτίο που τους αναλογεί, μπορούν να σηκώσουν το ανάστημά τους σε όσους μέχρι χτες τους θεωρούσαν χειραγωγήσιμα ανθρωπάκια που ζούσαν για κανένα «κόκαλο» (επίδομα);

Η απάντηση είναι δύσκολη. Αυτό που κυριαρχεί αυτήν τη στιγμή στο Δημόσιο είναι η απόγνωση. Το ζητούμενο είναι η θέληση για δράση σε συντονισμό με τις πλατιές μάζες των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Ο μόνος δρόμος είναι η ενιαιομετωπική πάλη για την ανατροπή της αντεργατικής επίθεσης, για την ανατροπή του καπιταλισμού. Δρόμος μακρύς και δύσκολος, αλλά ελπιδοφόρος. Η συνέχεια προμηνύεται ενδιαφέρουσα.