Εργατική Λύση - Εργατική Κυβέρνηση

Να καθορίσει τις εξελίξεις η εργατική τάξη με την πάλη της και τις οργανώσεις της

Τα αποτελέσματα της «συσπείρωσης» του ΠΑΣΟΚ μετά την παραλίγο κατάρρευση της κυβέρνησης στις 15 Ιούνη φαίνονται τώρα. Ολομέτωπη επίθεση σε όλη την εργατική τάξη και ιδιαίτερα στα καλοπληρωμένα τμήματά της που αποτελούσαν την εκλογική και πολιτική βάση του κυβερνώντος κόμματος, αλλά και σταθερό στήριγμα του αστικού καθεστώτος συνολικά. Με την πολιτική της κυβέρνησης διαρρηγνύονται ταχύτατα συμμαχίες της αστικής τάξης με τμήματα των μισθωτών και αυτό εκδηλώνεται είτε με την αποστοίχιση δυνάμεων από την επιρροή της ΠΑΣΚΕ είτε με την ανοιχτή αποκήρυξη του ΠΑΣΟΚ από ολόκληρα τμήματα της συνδικαλιστικής του παράταξης. Είναι φανερό ότι η συνδικαλιστική γραφειοκρατία που στην προηγούμενη φάση κατάφερε να διαχειριστεί την κατάσταση και να απορροφήσει τους κραδασμούς διατηρώντας – και σε ορισμένες περιπτώσεις ενισχύοντας – την επιρροή της, δεν μπορεί πλέον να σηκώσει το βάρος που πέφτει στους ώμους της.

Με εξίσου γρήγορους ρυθμούς σπάνε και οι συμμαχίες με μικροαστικά στρώματα και τμήματα της εργατικής τάξης που διατηρούν μικροαστικά χαρακτηριστικά. Η φορολόγηση των ακινήτων σε μια τέτοια περίοδο συνεπάγεται ότι ένα σημαντικό τμήμα των λαϊκών στρωμάτων θα βρεθεί σε αδυναμία πληρωμής και θα οδηγηθεί σε απώλεια της ιδιοκτησίας του.

Η ρήξη των κοινωνικών συμμαχιών της αστικής τάξης οδηγεί σε άνοδο της δραστηριότητας των μαζών όπως φαίνεται από το απεργιακό μπαράζ του Οκτώβρη. Οδηγεί επίσης σε παραπέρα απονομιμοποίηση της κυβέρνησης, η οποία πλέον βρίσκεται σχεδόν «στον αέρα» από την άποψη των κοινωνικών στηριγμάτων της.

Η κατάσταση αυτή οδηγεί σε αυξημένη πολιτική κινητικότητα σε όλα τα επίπεδα. Η αστική τάξη αναζητεί εναγωνίως τη διάδοχη κατάσταση μιας κυβέρνησης που καταρρέει. Η αναζήτηση αυτή δεν φαίνεται να έχει – προς το παρόν –κατασταλάξει. Η αναζήτηση κυβερνητικού σχήματος από την υπάρχουσα Βουλή με το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, η ανοιχτή βία για τη συντριβή του κινήματος, οι εκλογές που θα οδηγήσουν σε κυβερνητική εναλλαγή, η αναζήτηση «άφθαρτων» προσωπικοτήτων που θα παίξουν το ρόλο της κυβέρνησης είναι σενάρια που συζητιούνται και κανένα δεν μπορεί να εξασφαλίσει τη σταθερότητα και την κοινωνική συναίνεση που αποζητά η αστική τάξη.

Όπως έχει ξαναγραφτεί σε αυτήν την εφημερίδα, καθοριστικό στοιχείο για τις εξελίξεις είναι η απουσία επαναστατικού κόμματος. Αυτό είναι που δίνει στην αστική τάξη χρόνο για να κινηθεί, να συντονιστούν οι διάφορες μερίδες της, να αναζητήσει λύσεις μια και λείπει μια άμεση ορατή απειλή ανατροπής.

Ωστόσο, και στο αντίπαλο στρατόπεδο υπάρχει κινητικότητα. Η συζήτηση για την πολιτική προοπτική είναι πλέον παρούσα στις δυνάμεις της Αριστεράς και απασχολεί όλο και περισσότερους ανθρώπους, καθώς όλο και περισσότεροι κατανοούν ότι χωρίς ορατή πολιτική προοπτική, το εργατικό κίνημα παλεύει στα τυφλά, χωρίς πίστη στη νίκη, χωρίς την απαιτούμενη συσπείρωση. Η συζήτηση που διεξάγεται στα πλαίσια της Αριστεράς, είναι κατ’ αρχήν θετική εξέλιξη. Με αυτήν την Αριστερά ωστόσο, το πλέον πιθανό είναι να προκύψουν «λύσεις» που θα οδηγούν στην αναστήλωση του αστικού καθεστώτος και θα αποτελούν ανάχωμα στην επαναστατικοποίηση των μαζών. Η μάχη για τον προσανατολισμό των αγωνιστών που τοποθετούνται στην Αριστερά είναι σήμερα εξαιρετικά κρίσιμη και οι επαναστάτες πρέπει να τη δώσουν με όλες τους τις δυνάμεις.

Βρισκόμαστε σε μία περίοδο με πρωτόγνωρα χαρακτηριστικά όπου το ζήτημα της εξουσίας στη χώρα έχει ήδη τεθεί μέσα από την απόλυτη πόλωση μεταξύ των άμεσων συμφερόντων των αντικρουόμενων τάξεων που συνδέεται στενά με τα κεντρικά πολιτικά ζητήματα, πρωτίστως με τη θέση απέναντι στο υπέρμετρο χρέος και ό,τι απορρέει από αυτό. Οι επαναστάτες πρέπει να κινηθούν ταχύτατα και ενιαία προς τα εμπρός, υπερβαίνοντας την πολιτική και οργανωτική αδυναμία της εργατικής τάξης και επαναστατικοποιώντας άμεσα και αποτελεσματικά όλες τις μαζικές εκδηλώσεις της ταξικής πάλης. Συνενώνοντας άμεσα όλα τα πρωτοπόρα τμήματα του προλεταριάτου και των άλλων εργαζομένων σε κοινή πάλη για την ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης πραγμάτων. Η μόνη πρόταση για την πραγματοποίηση αυτών των καθηκόντων είναι η οικοδόμηση ενός πολιτικού μετώπου εξουσίας, εντός του οποίου θα υπάρχει και θα εξελίσσεται η αντιπαράθεση μεταξύ διαφορετικών πολιτικών δυνάμεων, αλλά θα είναι σαφές ότι πρόκειται για μέτωπο με πρόγραμμα εξουσίας, που είναι έτοιμο να αναδείξει τη δική του κυβέρνηση, την εργατική κυβέρνηση, να αναλάβει τα ηνία της χώρας ανατρέποντας τον καπιταλισμό. Αυτή τη λογική υπηρετεί η πρόταση της κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ για την άμεση δημιουργία ενός πολιτικού μετώπου με στόχο την ανάδειξη εργατικής κυβέρνησης ως μόνης ικανής να υλοποιήσει ένα πρόγραμμα που, με κύριο άξονα την μονομερή διαγραφή του χρέους, θα βγάλει τη χώρα από την κρίση μέσα από επαναστατικές οικονομικές και πολιτικές αλλαγές.