του Δημήτρη Δανδάκη

 

Πριν από λίγους μήνες ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος για τις συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα1. Οι συμπράξεις αυτές «έχουν ως αντικείμενο την εκτέλεση έργων ή και την παροχή υπηρεσιών που ανήκουν στην αρμοδιότητα των Δημόσιων Φορέων με βάση διάταξη νόμου ή σύμβαση ή το καταστατικό τους»2. Αυτό βέβαια δεν είναι κάτι το καινούριο. Είναι γνωστό το πόσο κρατικοδίαιτο είναι το κεφάλαιο στην Ελλάδα. Ολόκληροι επιχειρηματικοί όμιλοι έχουν στηρίξει την δραστηριότητά τους στις δουλειές που παίρνουν από το κράτος.

Όπως προβλέπει ο νόμος οι αναθέσεις γίνονται με διαδικασίες «ανοικτού τύπου» που οποιαδήποτε εταιρεία μπορεί να εκδηλώσει ενδιαφέρον, «κλειστού τύπου» όπου προσφορά μπορούν να καταθέσουν μόνο Ιδιωτικοί φορείς που έχουν προσκληθεί!! από την κυβέρνηση ή την αρμόδια υπηρεσία ενώ για πιο πολύπλοκες συμβάσεις προβλέπονται διαδικασίες «ανταγωνιστικού διαλόγου» και «διαπραγμάτευσης» 3.

Ο ρόλος του ιδιωτικού τομέα στην υγεία στο παρελθόν

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στην υγεία. Η ύπαρξη ενός εθνικού δημόσιου συστήματος υγείας δεν κατάργησε, αντίθετα ενδυνάμωσε ένα παρασιτικό ιδιωτικό τομέα υγείας.

Στο παρελθόν η παρουσία του ιδιωτικού τομέα εστιαζόταν κυρίως στην προμήθεια του αναγκαίου φαρμακευτικού και τεχνολογικού υλικού. Ακόμη και η μικρής σημασίας κάλυψη των αναγκών των φαρμάκων από τα εργοστάσια του ΕΟΦ σταμάτησε προ 15ετίας, με το κλείσιμο και των τελευταίων από αυτά. Πατέντες φτηνών, αλλά πρωτότυπων και αποτελεσματικών φαρμάκων ξεπουλήθηκαν σε πολυεθνικές του φαρμακευτικού τομέα, με αποτέλεσμα την αύξηση της τιμής τους πολλές φορές πάνω από την προηγούμενη. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Algon όπου μετά την μεταπώληση της πατέντας ανέβηκε η τιμή του περίπου 50 φορές πάνω.

Παράλληλα η ανεπαρκής κάλυψη πολλών νοσοκομείων με σύγχρονα διαγνωστικά μέσα οδηγούσε και οδηγεί πολλούς ασθενείς σε συμβεβλημένες ή μη μονάδες του ιδιωτικού τομέα που πολλές από αυτές είναι μειωμένης αξιοπιστίας. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και σήμερα πολλά νοσοκομεία δεν έχουν αξονικό τομογράφο, ενώ είναι πολύ περισσότερα αυτά που δεν έχουν μαγνητικό τομογράφο, προς μεγάλη τέρψη βέβαια των ιδιωτικών κέντρων. Με το Νόμο 2071 του 1992 δίνεται για πρώτη φορά η δυνατότητα σύστασης νοσηλευτικών ιδρυμάτων με τη μορφή Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου (ΝΠΙΔ), τα οποία μάλιστα θα μπορούσαν να επιχορηγούνται και από το κράτος.

Όλα αυτά έχουν σαν αποτέλεσμα να είμαστε η τελευταία χώρα στην Ευρώπη σε δημόσιες και η πρώτη σε ιδιωτικές δαπάνες υγείας (47,1% ιδιωτικές δαπάνες με μέσο όρο στην Ε.Ε. 22,8%)4. Η αύξηση των ιδιωτικών δαπαν;ων στην υγεία ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι σταθερά αυξανόμενη τα τελευταία 20 έτη τουλάχιστον, ανεξαρτήτως κυβέρνησης ή μέτρων που λαμβάνονται για την δημόσια υγεία. Δεν μπορεί παρά να σχετίζεται με το παραπάνω το γεγονός ότι στην Ελλάδα οι μετρήσεις δείχνουν τη μικρότερη ικανοποίηση του κόσμου (λιγότερο από 20%) από τις υπηρεσίες υγείας, στο σύνολο της Ε.Ε. των 155. Η Ελλάδα είναι η 4η χώρα του ΟΟΣΑ που εμφανίζει αυτής της έκτασης την ανισότητα στη χρηματοδότηση. Προηγούνται μόνο ΗΠΑ, Κορέα και Μεξικό6.

Άλλοι άνοιξαν τον δρόμο

Με το ΠΑΣΟΚ και μάλιστα με το νόμο Παπαδόπουλου7 η παρουσία ιδιωτών γίνεται πιο έντονη μέσα στα νοσοκομεία. Η σίτιση, η φύλαξη και ο καθαρισμός παραχωρήθηκαν σε εργολάβους ανεξάρτητα αν αυτό μπορεί πλέον να σημαίνει μεγαλύτερη δαπάνη. Οι δε εργαζόμενοι σε αυτά τα συνεργεία δεν έχουν πλέον καμία εξασφάλιση, δεν είναι φυσικά δημόσιοι υπάλληλοι, είναι πολλοί λίγοι και δουλεύουν υπό συνθήκες εντατικοποίησης και πλήρους ελαστικοποίησης του ωραρίου. Όλα αυτά έχουν σε πολλές περιπτώσεις αποτέλεσμα την χειροτέρευση των παρεχόμενων υπηρεσιών στους ασθενείς.

Παρόμοιες κινήσεις έχουν γίνει και στον ιδιωτικό τομέα όπου μεγάλα νοσηλευτικά ιδρύματα, με τελευταίο παράδειγμα το ΙΑΣΩ και το ΙΑΣΩ GENERAL, προκειμένου να παρακάμψουν τις συλλογικές συμβάσεις, απολύουν ή εξωθούν σε παραίτηση εργαζόμενους, για να τους προσλάβουν αργότερα μέσω συνεργείων8 9.

Έχοντας λοιπόν ανοικτό το δρόμο, η ΝΔ προχώρησε σε περαιτέρω ιδιωτικοποιήσεις. Ο χώρος της υγείας βέβαια έχει ιδιαιτερότητες και όλοι αντιλαμβάνονται ότι δεν προσφέρεται για ριζικές ιδιωτικοποιήσεις. Άλλωστε στις ευρωπαϊκές χώρες σπανίζουν τα «επιτυχημένα» αμιγώς ιδιωτικά νοσοκομεία. Ακόμη και στις ΗΠΑ που η ιδιωτικοποίηση της υγείας έχει πάρει ακραίο χαρακτήρα, τα πιο «διάσημα» νοσοκομεία είναι αυτά που λειτουργούν ως συμπράξεις ιδιωτών με πανεπιστημιακά ιδρύματα ή άλλους δημόσιους φορείς. Και αναφερόμαστε στις ΗΠΑ όπου το 74% του πληθυσμού είναι ασφαλισμένο σε ιδιωτικές ασφαλιστικές, ενώ οι υπόλοιποι είναι ανασφάλιστοι ή υποασφαλισμένοι10.

Παρά το γεγονός ότι μπορεί να μην έχουμε ριζικές ιδιωτικοποιήσεις ωστόσο μπορεί να προσφερθεί στο κεφάλαιο το «φιλέτο» είτε στις κατασκευές, είτε στις υπηρεσίες, είτε και στο αμιγές υγειονομικό κομμάτι.

Ως πρώτο βήμα αναφέρεται το χτίσιμο των νέων νοσοκομείων. Από εδώ και πέρα το πρότυπο θα είναι το σχήμα που εφαρμόστηκε για τη δημιουργία και τη λειτουργία της Αττικής οδού ή άλλων μεγάλων κατασκευαστικών έργων. Με αρχή τα νοσοκομεία της Κατερίνης και της Κέρκυρας, θα κτίζεται το νοσοκομείο από ιδιωτικές κατασκευαστικές εταιρείες (με λεφτά βέβαια του κράτους και επιδοτήσεις από ευρωπαϊκά προγράμματα) και στη συνέχεια η εταιρεία αυτή θα το εκμεταλλεύεται οικονομικά για κάποιες δεκαετίες προτού το νοσοκομείο περάσει στο δημόσιο. Στην αιτιολογική έκθεση άλλωστε του σχετικού νόμου αναφέρεται ότι θα γίνει «μετάθεση της υποχρέωσης καταβολής του συμβατικού ανταλλάγματος σε μεταγενέστερο χρόνο, η τμηματική καταβολή του και η εξ αυτών των λόγων δυνατότητα ταυτόχρονης εκτέλεσης περισσότερων έργων»11. Το αστείο βέβαια της υπόθεσης είναι ότι τα παραπάνω νοσοκομεία (της Κατερίνης και της Κέρκυρας) έμειναν ημιτελή λόγω της πτώχευσης της ιδιωτικής κατασκευαστικής που είχε αναλάβει το έργο12.

Η διεθνής εμπειρία είναι αρκετά διδακτική. Η κατασκευή στην Αγγλία σχολείων και νοσοκομείων είναι παρωχημένη μέσα σε λίγα μόλις χρόνια, λόγω εκπτώσεων στην κατασκευαστική αρτιότητα εξαιτίας χρονικών και οικονομικών πιέσεων13. Όπως αναφέρθηκε και στο 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο για τη Διοίκηση και τα Οικονομικά της Υγείας ακόμη και τα αναφερόμενα ικανοποιητικά οικονομικά αποτελέσματα αντισταθμίζονται από την ελλειπή εκπαίδευση των ειδικευόμενων ιατρών.

Λίγους μήνες πριν με την ψήφιση του Νόμου για την ίδρυση της Πολυκλινικής του Ολυμπιακού χωριού για πρώτη φορά συστήνεται στο χώρο της υγείας δημόσια επιχείρηση ως Ανώνυμος Εταιρεία με σταδιακή συμμετοχή ιδιωτών, με ιδιωτικές σχέσεις εργασίας για όλους τους εργαζόμενους και λειτουργίας της ως κλινικής με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια14.

Με το Νόμο «Για την ποιότητα και την ασφάλεια των υπηρεσιών Υγείας και το εθνικό σύστημα πληροφοριών Υγείας» δημιουργήθηκε μία νέα Α.Ε. η ΚΕΠΥΣΥ Α.Ε., για τη διαχείριση των πόρων του Εθνικού Συστήματος Πληροφοριών του Τομέα Υγείας15.

Τον Ιανουάριο του 2006 με το προσχέδιο νόμου για τις Προμήθειες στο χώρο της υγείας, προβλέπεται η δημιουργία δύο Ανωνύμων Εταιρειών, της « Προμήθειες Φορέων Υγείας Α.Ε.» και της «Εφοδιασμός Φορέων Υγείας Α.Ε.» που θα ρυθμίζουν την προμήθεια υλικών και τον εφοδιασμό των νοσοκομείων. Απουσιάζουν πολλές διευκρινίσεις για το τρόπο λειτουργίας τους. Ορίζεται όμως σαφώς ότι οι εταιρείες αυτές «δεν υπάγονται στην κατηγορία των οργανισμών και επιχειρήσεων του ευρύτερου δημόσιου τομέα και δεν εφαρμόζονται σε αυτές οι διατάξεις, που διέπουν εταιρείες που άμεσα ή έμμεσα ανήκουν στο Δημόσιο» 16. Παρότι αρχικά ολόκληρο το μετοχικό κεφάλαιο ανήκει στο Δημόσιο, η περαιτέρω περιγραφή τους είναι αντίστοιχη των κλασικών Ανωνύμων Εταιρειών και έτσι δεν αποκλείεται το σύντομο πέρασμά τους σε ιδιώτες.

Στο ίδιο νομοσχέδιο προβλέπεται η δημιουργία ενιαίου σώματος ελεγκτών που θα ελέγχει τις αιτίες εισαγωγής στα νοσοκομεία, την πραγματοποίηση ιατρικών πράξεων και των λοιπών χρεώσεων των λογαριασμών των ασφαλισμένων. Το παραπάνω μπορεί να είναι δυνητικά επικίνδυνο για την υγεία των ασθενών, μια που στο όνομα της περικοπής των δαπανών μπορεί να υπάρξουν παρεμβάσεις στο ιατρικό έργο. Παρεμβάσεις που είναι ήδη αρκετά συνηθισμένες και έχουν ως σκοπό την ελάττωση των εισαγωγών. Το είδαμε σε μεγάλη έκταση τον τελευταίο χρόνο όπου το Υπουργείο Υγείας και το Συντονιστικό Όργανο Τομέα Υγείας (ΣΟΤΥ) προσπάθησαν να εμφανίσουν μία πλασματική μείωση των ράντζων στα μεγάλα νοσοκομεία της Αθήνας. Η όποια μείωση τελικά επιτεύχθηκε ήταν αποτέλεσμα των παρεμβάσεων του ΣΟΤΥ και των διοικήσεων των νοσοκομείων στους γιατρούς για να μην κάνουν εισαγωγές, ακόμη και στη γενική εφημερία, με αποτέλεσμα πολλές φορές ασθενείς να γυρνάνε 4-5 νοσοκομεία μέχρι να βρεθεί το «κατάλληλο» που θα τους νοσηλεύσει.

Παράλληλα όλο και περισσότερες υπηρεσίες των νοσοκομείων περνούν σταδιακά σε ιδιώτες. Με τις σχεδόν ανύπαρκτες νέες προσλήψεις και την ερήμωση τμημάτων (π.χ. τεχνικών) ανατίθεται η κάλυψή τους από συνεργεία. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και αν κάποιο κενό λυνόταν με μία και μόνο πρόσληψη, προτιμάται από τη διοίκηση του νοσοκομείου η ανάθεση σε συνεργείο της συγκεκριμένης λειτουργίας, παρόλο που αυτό μπορεί να έχει σαν αποτέλεσμα πολλαπλάσιο κόστος. Πρόσφατα μάλιστα εταιρεία που ανέλαβε την καθαριότητα του Σισμανογλείου, «δάνεισε» 5-6 εργαζόμενους για να καλύψουν τα κενά στους τραυματιοφορείς. Και αναφερόμαστε σε ένα νοσοκομείο, που χωρίς να είναι και στη χειρότερη μοίρα σε σχέση με τα υπόλοιπα, έχει κενές 400 οργανικές θέσεις, σε σύνολο 120017. Και γνωρίζουμε βέβαια ότι οι οργανικές θέσεις δεν αντιστοιχούν στις πραγματικές ανάγκες μια που αφορούν οργανισμούς που πολλές φορές έχουν να τροποποιηθούν από εικοσαετίας.

Οδηγούμαστε έτσι σε μια κατάσταση όπου, όπως διαδίδει και το υπουργείο υγείας, στόχος είναι σε λίγο χρονικό διάστημα οι μόνοι υπάλληλοι στα νοσοκομεία που θα πληρώνονται από το κράτος να είναι οι γιατροί και οι νοσηλευτές. Και αυτοί όμως θα έχουν τελείως διαφορετικές συνθήκες εργασίας σε σχέση με σήμερα. Στην αλλαγή των εργασιακών σχέσεων φαίνεται να εντάσσεται και το θέμα που δημιουργήθηκε στα νοσοκομεία με την επιλογή από μεριάς των εργαζομένων στα νοσοκομεία του Δημοσίου ή του ΙΚΑ. Αν και αυτό εμφανίστηκε ως γραφειοκρατικό πρόβλημα λόγω μη πρόβλεψης από το νόμο για την ίδρυση των ΔΥΠΕ, τελικά φαίνεται ότι είναι ενταγμένο στην αλλαγή των εργασιακών σχέσεων των μελλοντικών εργαζόμενων στα νοσοκομεία. Το Λογιστήριο του Κράτους θεώρησε ότι ως εργαζόμενοι σε νεοσύστατα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ) εντάσσονται εξ’ορισμού στο ΙΚΑ, εφόσον δεν έχει προβλεφθεί κάτι άλλο. Η στάση κάποιων συνδικαλιστών να καλούν υπερεπειγόντως τους εργαζόμενους να κάνουν αίτηση (μέχρι τις 4 Φεβρουαρίου 2006) χωρίς να το έχει κιόλας ζητήσει κανένας, δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να διευκολύνει την κυβέρνηση να εντάξει όλους τους μελλοντικούς εργαζόμενους στο ΙΚΑ (μια που αυτοί έτσι κι αλλιώς δεν μπορούν να κάνουν καμιά δήλωση σήμερα). Το παράδειγμα της ΟΜΕ-ΟΤΕ φαίνεται ότι θα το συναντήσουμε πολλές φορές και με πολλούς τρόπους.

Εκτός όμως από όλα αυτά συνεχίζεται και η πίεση και από τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες. Η σύγκρουση των συμφερόντων τους με τους «κλινικάρχες» των ιδιωτικών νοσοκομείων, σε πολλές περιπτώσεις έχει σαν αποτέλεσμα τη διακοπή της συνεργασίας μαζί τους. Οι χρεώσεις των δημόσιων νοσοκομείων είναι πολύ χαμηλότερες από αυτές των ιδιωτικών, επιστημονικά δεν υστερούν σε τίποτε (ίσα-ίσα), ενώ ακόμη και τα προβλήματα της ξενοδοχειακής υποδομής έχουν μερικώς λυθεί σε μερικά μεγάλα νοσοκομεία. Ή καλύτερα έχουν λυθεί σε ορισμένες πτέρυγές τους (συνήθως τις λεγόμενες και «ολυμπιακές») οι οποίες μπορούν πλέον να παραδοθούν στις ιδιωτικές ασφαλιστικές. Με αυτό τον τρόπο δεν θα δημιουργηθούν μόνο νοσοκομεία δύο ταχυτήτων αλλά και πτέρυγες πολλών ταχυτήτων μέσα στο ίδιο νοσοκομείο.

Ο ίδιος ο υπουργός υγείας, Κακλαμάνης, σε ημερίδα της Eurobank τόνιζε ότι «το ζητούμενο είναι η σύγκλιση ιδιωτικού και δημόσιου τομέα υγείας, η αμοιβαία συνεργασία και η ενεργός συμμετοχή όλων των φορέων υγείας… και στην πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια φροντίδα υγείας που θα συνδυάζουν την αναβαθμισμένη ξενοδοχειακή υποδομή του ιδιωτικού τομέα με το υψηλό επιστημονικό επίπεδο και εμπειρία τοο δημόσιου τομέα»18.

Τι γίνεται στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ)

Αυτό που ήδη έχει ξεκινήσει με το Νόμο 3370/200519 είναι η συνεργασία με ιδιωτικά νοσοκομεία για κρεβάτια ΜΕΘ και νοεγνών. Σήμερα υπάρχουν περί τα 120-140 κρεβάτια ΜΕΘ στα δημόσια νοσοκομεία στην Ελλάδα, τα οποία ενώ είναι έτοιμα από πλευράς εξοπλισμού, δεν λειτουργούν λόγω έλλειψης προσωπικού20. Την ίδια στιγμή ασθενείς πεθαίνουν ή στην καλύτερη περίπτωση ταλαιπωρούνται, λόγω του μικρού αριθμού κλινών ΜΕΘ. Ως απάντηση σε αυτά η κυβέρνηση υπογράφει τη μίσθωση κλινών από τον ιδιωτικό τομέα. Αφήνονται βέβαια πολλά σκοτεινά σημεία. Ένα από αυτά είναι το πώς ακριβώς θα χρεώνονται μια που το νοσήλιο στον ιδιωτικό τομέα δεν είναι κλειστό και έτσι κάποιος θα πληρώσει στο τέλος. Ακόμη και αν αυτός δεν είναι, αρχικά τουλάχιστον, ο ίδιος ο ασθενής, θα επιβαρυνθούν τα ασφαλιστικά ταμεία. Στο μέλλον βέβαια ο «λογαριασμός» θα πηγαίνει στον κάθε ασθενή χωριστά.

Ειδικά στην περίπτωση της σχέσης του Ερυθρού με το «Ερρίκος Ντυνάν» φαίνεται να δοκιμάζονται νέες σχέσεις, όταν βέβαια δεν γίνονται για να ρυθμιστούν και προσωπικές υποχρεώσεις. Στην συγκεκριμένη περίπτωση οι ασθενείς νοσηλεύονται στο Ντυνάν αλλά παρακολουθούνται από τους γιατρούς του Ερυθρού. Το γεγονός αυτό εκτός από το σοβαρό πολιτικό θέμα και την εμφανή παράβαση του υπαλληλικού κώδικα έχει δημιουργήσει και σοβαρό θέμα επιστημονικής ιατρικής ευθύνης μια που παραμένει μετέωρο ποιος τελικά έχει την ευθύνη του ασθενούς. Οι εφημερεύοντες γιατροί του Ερυθρού γίνονται «λάστιχο» για να παρακολουθήσουν ασθενείς σε …2 νοσοκομεία, το ένα μάλιστα ...ιδιωτικό!!! Ένας πραγματικά ωραίος τρόπος να εξαναγκάζονται σε απλήρωτη υπερεργασία γιατροί του δημοσίου τομέα για καθαρό όφελος ενός ιδιωτικού νοσοκομείου!!!

Παρόμοιες ενέργειες είχαν γίνει και πριν από 1 χρόνο, η συντονισμένη όμως αντίδραση των εργαζομένων του Ερυθρού και του Ντυνάν κατάφερε να τις αποτρέψει. Τώρα όμως η πιο καλή προετοιμασία αλλά και τα χρέη του Ντυνάν πιέζουν καταστάσεις. Ουσιαστική κάλυψη στις μεθοδεύσεις αυτές δίνεται από μερίδα γιατρών του Ερυθρού, ακόμη και από συνδικαλιστικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ όπως ο πρόεδρος της ΟΕΝΓΕ Λαοπόδης, οι οποίοι νομίζουν ότι έτσι «αναβαθμίζονται» οι ίδιοι, αποκτώντας καλύτερες «θέσεις» για τους ασθενείς τους.

Το «Ερρίκος Ντυνάν» όμως είναι ένα νοσοκομείο το οποίο χτίστηκε με λεφτά των εργαζομένων μέσω της συνεχούς επιδότησης από το Δημόσιο του Ιδρύματος «Ερυθρός Σταυρός» στο οποίο ανήκει το «Ερρίκος Ντυνάν», για να υπηρετήσει τελικά ιδιωτικά συμφέροντα. Εφόσον η κυβέρνηση θεωρεί αναγκαία τη συνεργασία μαζί του δεν έχει παρά να το επιτάξει και να το εντάξει στο ΕΣΥ, φορτώνοντας τα χρέη του σε αυτούς που τα δημιουργήσανε.

Αντιπολίτευση στα χαρτιά

Σε όλη αυτή την κατάσταση δυστυχώς οι μέχρι τώρα αντιδράσεις είναι αποσπασματικές και ασυντόνιστες. Δεν μιλάμε βέβαια για το ΠΑΣΟΚ που ακόμη και όταν ψελλίζει κάποιες αντιρρήσεις δέχεται καταιγισμό επικρίσεων από την κυβέρνηση για το ότι εφαρμόζει ουσιαστικά την δική του πολιτική. Μια που δεν βρισκόμαστε στο 90’-93’, δεν υπόσχεται ούτε για αντιπολιτευτικούς λόγους ότι θα πάρει πίσω τα συγκεκριμένα μέτρα όταν θα γίνει κυβέρνηση. Στελέχη του, βουλευτές και άτομα που αξιοποίησε κατά τη διάρκεια των κυβερνήσεων του ουσιαστικά στηρίζουν τη συνολική κατεύθυνση. Ο Γ. Τούντας για παράδειγμα, πρόεδρος του Α’ΠΕΣΥ επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ, αναφέρεται στην «επιτυχία» του ΠΑΣΟΚ να «μεταφέρει μέρος των ιδιωτικών δαπανών στις δημόσιες υπηρεσίες υγείας». Και πώς το κατάφερε αυτό; Όχι βέβαια μέσω βελτίωσης των παρεχόμενων δωρεάν υπηρεσιών, αλλά με τα «απογευματινά ιατρεία» στα οποία ο ασθενής πληρώνει την επίσκεψη από την τσέπη του. Παράλληλα όμως προτείνει τη συνεργασία του ΕΣΥ με τις ιδιωτικές ασφαλιστικές μια που όπως λέει το ΕΣΥ έχει «σύγχρονες παροχές και κλίνες που ενδιαφέρουν άμεσα την ιδιωτική ασφάλιση λόγω της χαμηλότερης κοστολόγησης» και έτσι με αυτό τον τρόπο τα νοσοκομεία «θα κατορθώσουν να αυξήσουν τα έσοδά τους»21.

Στο ίδιο το σχέδιο Πολιτικών Θέσεων του ΠΑΣΟΚ τονίζεται για την υγεία και την παιδεία: «κοστολογώντας τις ευρύτερες υπηρεσίες, πρέπει να επανεξετάσουμε τον δικαιότερο και αναλογικότερο επιμερισμό του κόστους, ώστε η δωρεάν παροχή στους μη έχοντες και κατέχοντες να καθίσταται πραγματική»22. Και να σκεφτεί κανείς ότι το ΠΑΣΟΚ είναι αντιπολίτευση!!!

Το συνδικαλιστικό κίνημα και αυτό με τη σειρά του αρέσκεται να καταγγέλλει χωρίς όμως να οργανώνει την πάλη. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και η απεργία της 12ης Δεκέμβρη και η όποια επιτυχία της στα νοσοκομεία ήταν αποτέλεσμα πιο πολύ της συσσωρευμένης αγανάκτησης και της δράσης των αγωνιστών στο χώρο της υγείας. Οι ξεχωριστές όμως συγκεντρώσεις, αλλά και η απουσία οποιασδήποτε οργανωμένης παρέμβασης στο χώρο δουλιάς, επιτείνουν την απογοήτευση μέσα στους εργαζόμενους.

Από την άλλη η επικοινωνία των γιατρών κατά πρώτο λόγο και δευτερευόντως των υπόλοιπων εργαζομένων σε Ερυθρό και Ντυνάν για το μπλοκάρισμα της όλης διαδικασίας, όπως αυτή εκφράστηκε και μέσα από κοινές εκδηλώσεις δείχνει τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να παλεύουν από κοινού εργαζόμενοι του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Συγκεκριμένα η Πενταμελής της ΕΙΝΑΠ κάλεσε σε σύσκεψη την Πενταμελή των γιατρών του «Ερρίκος Ντυνάν», τα Σωματεία των εργαζομένων των 2 νοσοκομείων, την ΕΙΝΑΠ, την ΟΕΝΓΕ, την ΠΟΕΔΗΝ και άλλους φορείς για να συζητηθεί ο τρόπος αντίδρασης.

Τι πρέπει να γίνει

Σε μια εποχή που η ατομική λύση θεωρείται το υπέρτατο αγαθό, η επίσημη συνδικαλιστική ηγεσία αρκείται στην προσπάθεια να διατηρήσει τη θέση της, ρίχνοντας και μερικές τουφεκιές στον αέρα. Υπάρχουν και περιπτώσεις, όπως στον ΟΤΕ, που δεν ενδιαφέρεται καν να διασφαλίσει τα συμφέροντα ενός κλάδου αλλά μόνο κάποιων παλαιότερων εργαζομένων, αφήνοντας τους νεότερους ή τους νεοπροσλαμβανόμενους εργαζόμενους στο έλεος του νέου εργασιακού μεσαίωνα.

Σε αυτή την περίοδο και ειδικά στα θέματα της υγείας χρειάζεται ο συντονισμένος αγώνας από όλους τους εργαζόμενους τόσο για την προάσπιση όσων κατακτήσεων έχουν ακόμη μείνει αλλά και για την διεκδίκηση ενός συστήματος δωρεάν, δημόσιας, λαϊκής υγείας για όλους και θα βάζει το θέμα της κατάργησης του ιδιωτικού τομέα (αναλυτικά σε παλαιότερα τεύχη της Αριστερής Ανασύνταξης23 24).

Χρειάζεται όμως σήμερα ο αγώνας για να σταματήσουν οι όποιες συμπράξεις που επιδεινώνουν την θέση τόσο των εργαζόμενων στο χώρο της υγείας όσο και των υπόλοιπων εργαζόμενων.

Αυτή όμως την στιγμή είναι ανάγκη να δυναμώσει η αλληλεγγύη ανάμεσα στους εργαζομένους. Ανάμεσα στους μόνιμους και σε αυτούς των ιδιωτικών συνεργείων μέσα στα νοσοκομεία, στους υγειονομικούς σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, στους εργαζόμενους στο χώρο της υγείας και στους ασθενείς σε αυτά.

Όλο και περισσότερο όμως φαίνεται και η ανάγκη για κοινή συνδικαλιστική οργάνωση όλων των εργαζομένων στο χώρο της υγείας δημόσιου και ιδιωτικού, ανεξάρτητα από σχέση εργασίας. Σε πρώτη φάση επιβάλλεται η στήριξη των σωματείων όπου υπάρχουν καθώς και η δημιουργία νέων όπου δεν υπάρχουν με σκοπό την ενοποίηση της πάλης για μια άλλη υγεία σε μια άλλη κοινωνία.

 

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

1. Νόμος 3389 «Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού τομέα» Θα το βρείτε στην ιστοσελίδα www.parliament.gr και www.mohaw.gr ΦΕΚ 232 Α’/22.9.2005

2. Στο ίδιο: άρθρο 2 / παράγραφος 1

3. Στο ίδιο: άρθρο 8

4. Πουλερές Γ. «Υγεία από την τσέπη μας» ΝΕΑ 10.5.2005

5. Υφαντόπουλος Γ. «Τα Οικονομικά της Υγείας. Θεωρία και Πολιτική» σελ.231-232 Εκδόσεις: Τυπωθήτω Γιώργος Δαρδάνος

6. Πετσίνη Α. «Με εισιτήριο στο ΕΣΥ οι έχοντες και κατέχοντες» ΗΜΕΡΗΣΙΑ 10.7.2004

7. Νόμος 2889 «Βελτίωση και εκσυγχρονισμός του Εθνικού Συστήματος Υγείας» Θα το βρείτε στην ιστοσελίδα www.parliament.gr και www.mohaw.gr ΦΕΚ37Α’/2.3.2001

8. «Ωδίνες κερδών με απολύσεις καθαριστριών» ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 3.1.2006

9. «Όμιλος ΙΑΣΩ: Μεθοδευμένο ξήλωμα των εργασιακών δικαιωμάτων» ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 4.1.2006

10. Υφαντόπουλος Γ. «Τα Οικονομικά της Υγείας. Θεωρία και Πολιτική» σελ.94 Εκδόσεις: Τυπωθήτω Γιώργος Δαρδάνος

11. Αιτιολογική έκθεση στο σχέδιο νόμου «Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού τομέα» Θα το βρείτε στην ιστοσελίδα www.parliament.gr

12. Κοσμά Π. «Big buiseness με τη δημόσια περιουσία» Ο Κόσμος του Επενδυτή 23.10.2004

13. ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 5.2.2006

14. Νόμος 3293 «Πολυκλινική Ολυμπιακού Χωριού, Συνήγορος Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και λοιπές διατάξεις» Θα το βρείτε στην ιστοσελίδα www.parliament.gr και www.mohaw.gr. ΦΕΚ 231Α΄/ 26.11.2004

15. ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 5.4.2005

16. Σχέδιο Νόμου «Προμήθειες και Εφοδιαστική αλυσίδα του ΕΣΥΚΑ» Άρθρο 28, παρ.2. και Άρθρο 40, παρ.2 18.1.2006. Θα το βρείτε στην ιστοσελίδα www.mohaw.gr.

17. «Σκλαβοπάζαρα στα νοσοκομεία» ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 17.1.2006

18. Δελτίο τύπου Eurobank για την ημερίδα στις 19.11.2004 για τηνν αποτελεσματική συνύπαρξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Θα το βρείτε στην ιστοσελίδα www.eurobank.gr

19. Νόμος 3370 «Οργάνωση και λειτουργία των υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας και λοιπές διατάξεις». Θα το βρείτε στην ιστοσελίδα www.parliament.gr και www.mohaw.gr. ΦΕΚ 176Α΄/ 11.7.2005

20. Νέγκη Α. «Ιδιωτικές εντατικές στην υπηρεσία του ΕΣΥ». Ο Κόσμος του Επενδυτή 14.5.2005

21. Τούντας Γ. «’Ετος ορόσημο για το ΕΣΥ το 2006» ΗΜΕΡΗΣΙΑ 30.12.2005

22. Σκουρή Β. «Με εκπλήξεις το σχέδιο Πολιτικών Θέσεων του ΠΑΣΟΚ» ΗΜΕΡΗΣΙΑ 25.9.2004

23. Δανδάκης Δ «Ολυμπιακοί αγώνες και υγεία – Οι αλλαγές που προετοιμάζονται» ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ Τεύχος 26, Απρίλιος – Σεπτέμβριος 2004.

24. Δανδάκης Δ «Οι εξελίξεις στην υγεία και το εργατικό κίνημα» ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ Τεύχος 17, Οκτώβριος – Δεκέμβριος 2000.