[2017-04-21] Οι ΗΠΑ παραμένουν ο παγκόσμιος στρατιωτικός ηγεμόνας και διεκδικούν όλη την πίτα. Οι θεωρίες της «νέας εποχής Τράμπ» καταρρέουν με πάταγο, όπως και οι θιασώτες τους. (T.Σ.)

 

Πάνω στη νίκη του Τράμπ στήθηκε, και στην Ελλάδα βεβαίως, μια ολόκληρη παραγωγή θεωριών και αναλύσεων για την «νέα εποχή Τράμπ» στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Από θεωρίες συνομωσίας που κατέληγαν στο ότι η Ελλάδα θα πάρει πίσω την Αγία Σοφία μέχρι αναλύσεις για την «ισχυρή φιλία» με τον Πούτιν που θα τερμάτιζε την επιθετικότητα των ΗΠΑ στη Μ. Ανατολή. Οι κουταμάρες αυτές ήδη λέγονταν και προεκλογικά, προδίδοντας στην καμπάνια «Make America great again» χαρακτηριστικά που ποτέ δεν είχε, καταλήγοντας σε συμπεράσματα π.χ. πως ο Τράμπ είναι η απάντηση (!) στην συστημική Κλίντον που είναι πιόνι του παγκόσμιου κεφαλαίου. Η επιχειρούμενη αγιογραφία του Τράμπ διανθίστηκε κατά το δοκούν, ανάλογα με τις ιδεολογικές προτιμήσεις και τους κρυφούς πόθους καθενός. Η υποψηφιότητα του Τράμπ αποτύπωσε το στοιχείο του εθνικισμού που γοητεύει τόσο την δεξιά-ακροδεξιά όσο και την πατριωτική αριστερά: την στράτευση σε ένα εθνικό σχέδιο, στην ανάκτηση της χαμένης υπερηφάνειας.

Όσοι έσπευσαν να χειροκροτήσουν το εκλογικό αποτέλεσμα στις ΗΠΑ (φανερά ή μουλωχτά) ξέχασαν πως η υλοποίηση ενός «εθνικού σχεδίου» διαφέρει στις συνέπειές του, ειδικά, αν η χώρα είναι οι ΗΠΑ. Κάθε «εθνικό σχέδιο», έχει εχθρούς και στόχους που να είναι μετρήσιμοι χωρίς να αποκλίνουν από την βασική στρατηγική της αστικής τάξης της χώρας. Ο Τράμπ, απευθυνόμενος στα πιο πολιτικά καθυστερημένα και εξαθλιωμένα στρώματα των ΗΠΑ, υπέδειξε τους οικονομικούς μετανάστες ως τον εσωτερικό εχθρό που υποβαθμίζει το βιοτικό επίπεδο του άνεργου, εργάτη, μικροαστού αμερικάνου. Για τους πιο «αντικαπιταλιστές» αμερικάνους, υπέδειξε ως εχθρό τις αμερικάνικες εταιρίες που χτίζουν εργοστάσια σε τρίτες χώρες και ευθύνονται για την εσωτερική ανεργία. Στους καπιταλιστές που θίγονται από τις εισαγωγές ανταγωνιστικών προϊόντων από τρίτες χώρες έταξε υψηλούς δασμούς, δηλαδή προστασία. Για να αποσπάσει ο Τράμπ το ακροατήριό του από την Κλίντον έταξε πάταξη των αμαρτωλών ΜΜΕ που στηρίζουν το «σύστημα». Όλα αυτά θα ήταν σκόρπιες σκέψεις αν δεν βρίσκονταν κάτω από τη ζεστή σκεπή του συνθήματος «Να ξανακάνουμε την Αμερική μεγάλη». Το δόγμα της ισχυρής και υπερήφανης Αμερικής ήταν ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς τον πλανήτη: Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητεί την παντοκρατορία των ΗΠΑ. Οποιαδήποτε βελτίωση στο εσωτερικό της χώρας θα είναι αποτέλεσμα της νίκης της πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ έξω από τα σύνορα. Αυτό είναι το deal του Τράμπ με τον λαό του. Ακόμα και αν ο, κατά τα άλλα λαϊκιστής και καιροσκόπος ζάμπλουτος, πρόεδρος των ΗΠΑ είχε κάτι άλλο στο μυαλό του κατά την καμπάνια του, το σχέδιο που διατύπωσε μπορεί να υλοποιηθεί μονάχα με καταστολή των δικαιωμάτων εντός της χώρας και νίκη στα πεδία των μαχών σε Ουκρανία, Συρία και όπου αλλού εμπλέκεται (Υεμένη, Βενεζουέλα κλπ).

Τις πρώτες ημέρες του νέου κατοίκου του Λευκού Οίκου, είχε διαφανεί ότι επιδιώκεται σύγκρουση με την Κίνα και την Β. Κορέα. Οι ενέργειες αυτές διαβάστηκαν ως αποκλιμάκωση της έντασης μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας που έχει δημιουργηθεί στα μέτωπα Ουκρανίας και Συρίας επί προεδρίας Ομπάμα. Οι τάχα έγκυροι αναλυτές απανταχού γης, απέφυγαν να σημειώσουν πως η Κίνα είναι στρατηγικός σύμμαχος της Ρωσίας απέναντι στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Οι συναντήσεις Τράμπ-Πούτιν παρουσιάστηκαν περίπου ως ανταλλαγή φιλοφρονήσεων μεταξύ φίλων. Η εποχή Τράμπ ξεκίνησε ακριβώς όπως έκλεισε η προεκλογική καμπάνια, δηλαδή με επιθέσεις εναντίον του μουσουλμανικού πληθυσμού και πολεμική προετοιμασία για να ανακτήσουν οι ΗΠΑ τη «χαμένη» κυριαρχία στον πλανήτη.

Ας δούμε την πολιτική των ΗΠΑ επί Τράμπ έως τώρα:

 

1. Τριβή ΗΠΑ- ΛΔ Κίνας με επίκεντρο την Ταϊβάν

Στις αρχές του Γενάρη ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής Ted Cruz επισκέφτηκε την Ταϊβάν και την αυτοπροσδιορίζομενη πρόεδρό της Tsai Ing-wen. Η Ταϊβάν θεωρείται από το Πεκίνο επαρχία της ΛΔ Κίνας. Η επίσκεψη εκπροσώπου της νέας κυβέρνησης των ΗΠΑ στην Ταϊβάν προβόκαρε ανοιχτά την Κίνα μιας και αναγνώρισε τη διεκδίκηση της ανεξαρτητοποίησης του νησιού και την ηγέτη του. Ουσιαστικά ο Τράμπ διακήρυξε την αναθεώρηση της παλαιότερης άτυπης συνθήκης μεταξύ ΗΠΑ-ΛΔ Κίνας για το καθεστώς στο νησί και ανατρέπει την ισορροπία.

 

2. Προώθηση στρατού στις χώρες της Βαλτικής

Η αλλαγή σκυτάλης στο Λευκό Οίκο δεν άλλαξε την στρατηγική παράταξης δυνάμεων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στις χώρες της Βαλτικής με επίκεντρο την Ουκρανία. Η προσπάθεια παράταξης στρατού στα σύνορα με την Ρωσία παραμένει πόθος του αμερικάνικου Υπουργείου Άμυνας, όπως στόχος παραμένει μια θετική έκβαση στον πόλεμο της Ουκρανίας και την ένταξή της στο ΝΑΤΟ.

 

3. Η ένταξη του Μαυροβουνίου στο ΝΑΤΟ

Η ένταξη του Μαυροβουνίου στο ΝΑΤΟ, η οποία επιχειρείται να ολοκληρωθεί στο δεύτερο τετράμηνο του 2017, είναι μια ξεκάθαρη προσπάθεια των ΗΠΑ να εδραιωθούν στρατιωτικά στα Βαλκάνια και να πιέσουν και τις υπόλοιπες χώρες στην περιοχή να ασπαστούν τη συμμαχία. Η επίσκεψη του McCain βάζει τη σφραγίδα της νέας κυβέρνησης και του δόγματός της. Η αντίθεση της Ρωσίας οφείλεται στην στρατηγική περικύκλωσής της που ακολουθεί το ΝΑΤΟ εκμεταλλευόμενο και τη γενική αστάθεια στην περιοχή και ειδικά σε Βοσνία-Κόσσοβο-ΠΓΔΜ.

 

4. 59 Τόμαχοκ στο Ιντλίμπ της Συρίας

Η προπαγάνδα των ΗΠΑ παρουσιάζει ανέκαθεν κάθε στρατιωτική επέμβαση ως προσφορά στην ανθρωπότητα. Σε Ιράκ και Λιβύη, σύμφωνα με το δόγμα, ο πόλεμος έγινε ενάντια στην καταστολή των λαών από τα χημικά των δικτατόρων. Το ίδιο εργαλείο επιχειρήθηκε να χρησιμοποιηθεί και στη Συρία. Η «κόκκινη γραμμή» της κυβέρνησης Ομπάμα απέναντι στον Άσαντ ήταν η κατασκευή και χρήση χημικών όπλων. Την περίοδο 2012-3 η κυβέρνηση Ομπάμα δεχόταν πιέσεις να εμπλακεί ανοιχτά στον πόλεμο λόγω τέτοιων καταγγελιών. Ο ΟΗΕ διαπίστωσε ότι ο Άσαντ δεν κατασκεύαζε χημικά όπλα στις περιοχές που ήταν υπό τον έλεγχο του Συριακού Στρατού και των σύμμαχων δυνάμεων (πολιτοφύλακες από το Ιράν, μαχητές της Χεζμπολάχ, ρώσικες δυνάμεις). Αντίθετα χημικά όπλα κατασκεύαζαν οι τζιχαντιστές (Ισλαμικό Κράτος και Αλ Κάιντα), οι «αντάρτες» όπως ακόμα ονομάζονται από την προπαγάνδα των δυτικών ΜΜΕ και ορισμένων αμετανόητων αριστεριστών που ζουν με την ονείρωξη ότι στη Συρία γίνεται κάποια κοινωνική επανάσταση ενάντια στο δικτάτορα. Η αφορμή που έψαχναν οι ΗΠΑ δεν δόθηκε έκτοτε και μέχρι να αναλάβει ο Τράμπ. Το διάστημα αυτό όμως το Ισλαμικό Κράτος, τόσο στη Συρία, όσο και στο Ιράκ, παράγει χημικά αέρια όπως το δημοφιλές σαρίν.

Η ιστορία που εμφανίστηκε στα δυτικά ΜΜΕ, περί επίθεσης της Συριακής Αεροπορίας σε αμάχους με βόμβες που έφεραν χημικά ήταν η αφορμή εκείνη που έψαχναν οι ΗΠΑ για να εμπλακούν ανοιχτά στον πόλεμο. Και λέμε ανοιχτά, γιατί η ροή χρήματος και εξοπλισμού προς το ΙΚ και άλλες ένοπλες οργανώσεις είναι γνωστή από παλιά, δια στόματος Χίλαρυ και Μακ Κέιν. Η περιοχή που χτυπήθηκε είναι γνωστό πως ελέγχεται από την οργάνωση Τζαμπάτ Φατάχ Αλ Σαμ (ή Αλ Νούσρα ή Αλ Κάιντα), το ΙΚ και τον ισχνό πλέον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (συνονθύλευμα πολέμαρχων φίλα προσκείμενων στη Δύση). Οι πληροφορίες για βομβαρδισμό αμάχων με χημικά αέρια προέρχεται από την Αλ Κάιντα, τους ανώνυμους ακτιβιστές της Δύσης και το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στη Συρία (με έδρα… το Ηνωμένο Βασίλειο!). Σύμφωνα με τον Άσαντ και τη Ρωσία, η επίθεση έγινε σε εργοστάσιο παρασκευής χημικών αεριών στην κωμόπολη Χαν Σεϊχούν (Khan Shaykhun) που ελέγχεται από τους αντιδραστικούς ισλαμιστές και βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα βόρεια από την πόλη Χάμα που βρίσκεται υπό τον έλεγχο του Συριακού Στρατού.

Καθένας ας διαλέξει την αλήθεια τους και τις επιφυλάξεις του. Εκ του αποτελέσματος οι ΗΠΑ, ως απάντηση στην καταγγελθείσα επίθεση με χημικά, βομβάρδισαν το αεροδρόμιο του Ιντλίμπ (Idlib) από το οποίο θεωρούν ότι έγινε η επίθεση στην Χαν Σεϊχούν. Το Ιντλίμπ βρίσκεται στο κέντρο μιας ευρύτερης περιοχής που ορίζεται από τη βάση της Λαττάκια (δυτικά), της Χάμα (νότια), του Χαλεπίου (δυτικά) και των συνόρων με την Τουρκία (βόρεια) και αποτελεί το τελευταίο προπύργιο της αντιπολίτευσης στην βορειοδυτική Συρία. Για του συνομωσιολόγους θα είχε ίσως ενδιαφέρον γιατί επιλέχθησαν 59, τον αριθμό, πύραυλοι Tomahawk αλλά μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει το Ιντλίμπ σαν τοποθεσία και η επίθεση σαν τέτοια.

Όπως αναφέρθηκε, κανείς διεθνής οργανισμός δεν εξέτασε το αν έλαβε ή δεν έλαβε χώρα διαρροή χημικών στην Χαν Σεϊχούν και συγκεκριμένα αν χρησιμοποιήθηκε το αέριο σαρίν (νευροπαραλυτικό), είτε ισχύει η θέση του Άσαντ, είτε της αντιδραστικής αντιπολίτευσης. Το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ δεν τήρησε κανένα διεθνές πρωτόκολλο, συμπεριφέρθηκε όπως ορίζει το δόγμα Τράμπ, ως υπερδύναμη που επεμβαίνει κατά βούληση και πήρε το μέρος των κατσαπλιάδων της Δύσης στη Μέση Ανατολή. Ανεξαρτήτως αν ισχύει πως η Ρωσία ενημερώθηκε για την επίθεση ώστε να απομακρύνει αεροπλάνα ή οχήματα από τη βάση, η ουσία παραμένει ίδια. Οι ΗΠΑ χτύπησαν για πρώτη φορά με πυραύλους συριακό έδαφος με στρατιωτικό ενδιαφέρον και για τις δυο πλευρές που μάχονται. Η προσπάθεια καταστροφής ενός αεροδρομίου σε θέση στρατηγική για τον Συριακό Στρατό, σε περίοδο που κερδίζει σημαντικό έδαφος, σημαίνει ότι οι ΗΠΑ παίρνουν ξεκάθαρη θέση με την αντιπολίτευση, όσο ανθρωπισμό και να πουλήσουν τα ΜΜΕ, οι ΜΚΟ και οι αριστερές πολιτικές οργανώσεις που δρουν σαν ΜΚΟ εναντίον του Άσαντ. Η παρουσία αμερικανών πεζοναυτών στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας που αναφέρεται το τελευταίο διάστημα δείχνει τη βούληση των ΗΠΑ να εμπλακούν ενεργά με το πλευρό της αντιδραστικής αντιπολίτευσης, αυτής που εκτελεί ό,τι κινείται, ανατινάζει στόχους με παιδάκια-βόμβες, ισοπεδώνει μνημεία παγκόσμια πολιτιστικής κληρονομιάς (Παλμύρα) και πολλά άλλα που τώρα… ξεχάστηκαν γιατί πρέπει να ηττηθεί ο Άσαντ, το Ιράν και η Ρωσία. Για το λόγο αυτό τα χημικά που παρασκευάζει το ΙΚ και χρησιμοποιεί σε Συρία και ιδιαίτερα στο Ιράκ δεν χρήζουν προσοχής και ανάληψης πρωτοβουλιών καταστολής, οι ακτιβιστές και οι ΜΚΟ στις περιπτώσεις αυτές καταπίνουν την κάμηλο.

Για να κλείσουμε το κομμάτι αυτό, μέχρι νεωτέρας, αξίζει να αναφερθεί η δήλωση του εκπροσώπου τύπου του Λευκού Οίκου, Sean Spicer, πως «Έχουμε κάποιον που είναι εξίσου ποταπός με τον Χίτλερ. (Ο Χίτλερ όμως) δεν χρησιμοποίησε τα αέρια εναντίον του λαού του με τον τρόπο που το πράττει ο Άσαντ.». Αφού λοιπόν ο κύριος Spicer παραμένει στη θέση του, η δήλωση αυτή δεν χρειάζεται άλλο σχολιασμό.

 

5. Ευθείες απειλές κατά της Β. Κορέας

Αν λοιπόν ο Άσαντ είναι χειρότερος από τον Χίτλερ, τότε το πυρηνικό πρόγραμμα της Β. Κορέας μάλλον είναι ακόμα χειρότερο και η επιθετικότητα του Λευκού Οίκου τα τελευταία 24ωρα πρέπει να εκληφθεί και αυτή ως προσφορά στην ανθρωπότητα. Ειδικά μάλιστα αν η επιθετικότητα στη Συρία συμπίπτει με τον εορτασμό των 105 ετών του ιστορικού ηγέτη της Β. Κορέας, Κιμ Ιλ Σουνγκ, και τις επετειακές πυραυλικές δομικές του εγγονού Κιμ Γιονγκ Ουν τότε έχουμε μια πρώτης τάξεως «πρόκληση» για την ευαίσθητη εξωτερική πολιτική του προέδρου Τράμπ.

Δεν θα υπερασπιστούμε τον «κομμουνισμό» της Β. Κορέας, το εκφυλισμένο καθεστώς μιας χώρας κυκλωμένης από τον ιμπεριαλισμό, θα υπερασπιστούμε το δικαίωμά της να αμύνεται στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να αναπτύσσει πυρηνικά όπλα για να αποτρέψει επέμβαση στο έδαφός της. Όσο κάποια δύναμη θα κραδαίνει ως όπλο κεφαλές ουρανίου τόσο θα παραμένει το δικαίωμα στον αμυνόμενο να κάνει το ίδιο.

Οι απολογητές του ιμπεριαλισμού και οι ειλικρινείς ρομαντικοί που θα βιαστούν να καταδικάσουν την Β. Κορέα για τα πυρηνικά όπλα, να υπενθυμίσουμε ότι η πυρηνική τεχνολογία αναπτύχθηκε ως όπλο πολέμου από τις ΗΠΑ, η Σοβιετική Ένωση ανέπτυξε πυρηνικά προγράμματα για να είναι σε θέση να αποτρέψει ενδεχόμενη επίθεση από τις ΗΠΑ, οι οποίες και τελικά ισοπέδωσαν τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι της Ιαπωνίας που δεν διέθετε πυρηνικά όπλα.

 

6. Επίθεση στα σύνορα Πακιστάν-Αφγανιστάν με την ισχυρότερη μη-πυρηνική βόμβα.

Ενώ το μελάνι για τις εξελίξεις σε Συρία-Β. Κορέα δεν έχει στεγνώσει καλά καλά, οι ΗΠΑ σε επίδειξη δύναμης πραγματοποιούν για πρώτη φορά σε πολεμικές συνθήκες επίθεση με την βόμβα GBU 43/B τη λεγόμενη «μητέρα των βομβών», τη μεγαλύτερη μη πυρηνική βόμβα με βάρος 10 τόνων. Ένα όπλο με ισχύ έκρηξης όσο 11 τόνοι TNT. Στόχος ήταν στοές και θέσεις του ΙΚ στο Αφγανιστάν, στα σύνορα με το Πακιστάν. Μια πρόβα τζενεράλε για την νέα εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ ή μια επίδειξη δύναμης για την μετά-Ομπάμα εποχή; Σε κάθε περίπτωση είναι μια καλή δοκιμή ενός πανίσχυρου όπλου σε πραγματικές συνθήκες.

 

7. Βενεζουέλα και Λατινική Αμερική

Δεν θα μπορούσε να λείπει από τις επιδιώξεις της κυβέρνησης Τράμπ η περίπτωση της Βενεζουέλας. Μετά την ανατροπή της Dilma Rousseff στη Βραζιλία, επί προεδρίας Ομπάμα, οι ΗΠΑ μπορούν να αφοσιωθούν στην πτώση του Μαδούρο. Ο Τράμπ τον Φλεβάρη συναντήθηκε με τη σύζυγο του φυλακισμένου ηγέτη της αντιπολίτευσης Leopoldo Lopez υποστηρίζοντας την προσπάθεια της αντιπολίτευσης να «επαναφέρει τη δημοκρατία» στη χώρα. Η προσέγγιση της Αργεντινής, της Βραζιλίας, του Περού και της Χιλής έχει ξεκάθαρο στόχο την εξεύρεση «λύσης» για τη Βενεζουέλα. Με την πίεση προς τον Μαδούρο να εντείνεται από την έντονη δραστηριότητα της βενεζουελάνικης αντιπολίτευσης που καλεί σε πραξικόπημα, δυτικών ΜΜΕ, βουλευτών των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων, αλλά και οργανώσεων αντιφρονούντων που βρίσκονται στις ΗΠΑ τύμπανα πραξικοπήματος ηχούν στη χώρα. Ο Μαδούρο παραβρέθηκε στην Κούβα στην συνάντηση των 11 χωρών της Καραϊβικής που απαρτίζουν τη συμμαχία ALBA (Μπολιβαριανή Συμμαχία για τους Λαούς της Αμερικής μας) όπου ζήτησε στήριξη ενάντια στην επιχειρούμενη προσπάθεια εμπλοκής και επέμβασης των ΗΠΑ. Η κατάσταση που διαμορφώνεται στη Βενεζουέλα αφορά την παγκόσμια γεωστρατηγική μιας και αποτελεί σύμμαχο της Ρωσίας, του Ιράν και της ΛΔ Κίνας.

 

Πλάι στις περιπτώσεις επιθετικότητας που καταγράφονται μπορεί να είναι και πολλά άλλα μικρότερα γεγονότα. Σε κάθε περίπτωση καταρρέει όλη η μυθολογία και η συνομωσιολογία που αναπτύχθηκε και αναπτύσσεται περί «φιλίας» Ντόναλντ και Βλαδίμηρου. Όσοι στήριξαν ηλίθιες αναλύσεις και θέσεις πάνω σε τέτοιου τύπου επιχειρήματα είναι σήμερα μπροστά σε τρομαχτικά αδιέξοδα. Κάποιοι βλέπουν τις ΗΠΑ να βομβαρδίζουν τη Συρία και δεν τολμάνε να βγάλουν άχνα για αντιιμπεριαλιστική πάλη και διαδηλώσεις στην αμερικάνικη πρεσβεία. Άλλοι, σε ακόμα χειρότερη θέση αλλά αρκετά αφελείς για να το αντιληφθούν, σιωπηλά και «ανθρωπιστικά» αποδέχονται την επιθετικότητα των ΗΠΑ σε όλα τα μέτωπα. Στα χρόνια που ακολούθησαν την «Αραβική Άνοιξη» πολλοί έσπευσαν να δηλώσουν το τέλος της κυριαρχίας των ΗΠΑ στον πλανήτη και την ανάδειξη της Ρωσίας στην νέα υπερδύναμη. Από τότε σε κάθε «τζαρτζάρισμα» ΗΠΑ-Ρωσίας στο έδαφος τρίτης χώρας η αντίληψη και η πολιτική θέση ήταν περίπου ίδια «έξω όλοι οι ιμπεριαλιστές», «αγώνες για την ελευθερία από τα κάτω» κλπ. Σε όλες τις περιπτώσεις, στη Λιβύη, στην Ουκρανία και την Αίγυπτο, πόσο μάλλον στη Συρία από το 2013 και μετά, επινοούνταν και στηρίζονταν κινήματα που κατά διαβολική σύμπτωση είχαν ίδια ατζέντα με τις ΗΠΑ. Όλα αυτά στο βωμό της ουδετερότητας για να μην κατηγορηθεί η Αριστερά ότι στηρίζει την άλλη ιμπεριαλιστική δύναμη, τη Ρωσία. Το αποτέλεσμα ήταν η Αριστερά να αποσυρθεί από οποιαδήποτε πάλη ενάντια στον πόλεμο και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που στηρίζει την πολεμική μηχανή του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Έφτασε στο σημείο να νίπτει τας χείρας της για το τι μέλλει γενέσθαι στην παγκόσμια γεωστρατηγική, να εξισώνει και να δικαιολογεί την επιθετικότητα των ΗΠΑ και των δυτικόφιλων εμπροσθοφυλακών της (τζιχαντιστικές οργανώσεις στη Μέση Ανατολή, φιλο- και ανοιχτά ναζιστικών δυνάμεων στην Αν. Ευρώπη κ.α.) με τις δυνάμεις (στη Συρία, τον Λίβανο, την Ουκρανία, τη Βενεζουέλα, την Κούβα κ.α.) που αντιστέκονται στα σχέδια παγκόσμιας ηγεμονίας της. Το αποτέλεσμα είναι να παίρνει προβάδισμα η αστική αντιδραστική ρητορεία που θέλει τον πλανήτη να κυριαρχείται από αιμοσταγείς δικτάτορες στη Συρία (και παλιότερα σε Ιράκ-Λιβύη), τη Βενεζουέλα και την Κούβα που καταπατούν την δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Μια αναγκαία παρένθεση σχετίζεται με μια άλλη προσέγγιση των πραγμάτων που φλερτάρει με τον πολιτικό κρετινισμό. Σύμφωνα με αυτήν πρέπει να κρίνουμε τα πράματα με βάση το τι στηρίζει ο εθνικισμός, η ακροδεξιά και ο ναζισμός και να υποστηρίζουμε περίπου το αντίθετο. Η λαμπρή αυτή σκέψη προέκυψε από την περίπτωση της Συρίας, όπου οι ντόπιοι ναζί της Χρυσής Αυγής υποστηρίζουν τον Άσαντ. Το «αλάνθαστο» αυτό κριτήριο υπαγορεύει ότι ήταν δίκαιος και ο βομβαρδισμός της Σερβίας από το ΝΑΤΟ, μιας και οι ναζί (οι δικοί μας και όλης της Ευρώπης) υποστήριζαν τον Μιλόσεβιτς και μάλιστα πήγαν και πολέμησαν κιόλας. Οι θιασώτες του «κριτηρίου» αυτού, επιλεκτικά, δεν το εφάρμοσαν όταν υποστήριξαν το φασιστικό πραξικόπημα του Μαϊντάν στην Ουκρανία εναντίον του κατά αυτούς «ρωσόδουλου» Γιανουκόβιτς. Κλείνει η παρένθεση λέγοντας πως όταν ψάχνεις λόγους για να μην πάρεις θέση, τότε παίρνεις τη χειρότερη θέση, και στην περίπτωση αυτή τάσσεσαι υπέρ της παγκόσμιας στρατιωτικής ηγεμονίας των ΗΠΑ πουλώντας φούμαρα για «ανεξάρτητους» αγώνες σε συνθήκες που η εργατική τάξη και το κίνημά της (πόσο μάλλον ένα επαναστατικό εργατικό κόμμα) δεν υφίστανται. Ξεβρακώνεσαι υποστηρίζοντας την «επανάσταση» της Αιγύπτου, της Λιβύης, της Ουκρανίας και της Συρίας, δηλαδή τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, τους ναζί και τους τζιχαντιστές του ΙΚ και της Αλ Κάιντα. Αποκαλείς αυτά τα κατακάθια με τον τίτλο του επαναστάτη.

Κλείνοντας, απαιτείται εγρήγορση απέναντι στο νέο κάτοικο του Λευκού Οίκου. Το πολεμικό θερμόμετρο ανεβαίνει από τις πρωτοβουλίες που έχει πάρει ως τώρα ο Τράμπ και το αντιπολεμικό κίνημα, αν αυτό υφίσταται τη στιγμή που μιλάμε, έχει πολύ δρόμο να διανύσει για να αντικρούσει την κυρίαρχη αφήγηση της πολιτισμένης δύσης που πολεμά εναντίον του καθυστερημένου μουσουλμανικού κόσμου και του φαντάσματος του κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη.

Τ.Σ.

 

 

 

 

Αναζήτηση

Γνώμες