[2016-01-24] Η προλεταριακή επανάσταση και η γραμμή της «γενικής προετοιμασίας του προλεταριάτου» (Δ. Κάβουρας)

Στην ομιλία της το Σάββατο 7/11, σε εκδήλωση των κλαδικών Οργανώσεων της ΚΟ Κ. Μακεδονίας για τα διδάγματα του Οχτώβρη του 1917, η Αλέκα Παπαρήγα (ΑΠ) επιβεβαίωσε την ισχύ της διαπίστωσης της ηγεσίας του ΚΚΕ σχετικά με την κατάσταση που διαμορφώνεται στην ταξική πάλη και στο κίνημα στη χώρα και τα καθήκοντα που απορρέουν από την κατάσταση για το ΚΚ.

 Η ηγεσία του ΚΚΕ από την έναρξη της καπιταλιστικής κρίσης στην Ελλάδα, κινούταν και κατεύθυνε το κίνημα με το μότο της «γενικής προετοιμασίας του προλεταριάτου» το οποίο υιοθέτησε-επεξεργάστηκε από το 2008.

Αυτό το μότο επιβεβαίωσε ξανά η ΑΠ, λέγοντας:

«…Η επικαιρότητα της λενινιστικής στρατηγικής συνίσταται στο γεγονός ότι - παρά τις αρνητικές αλλαγές που έχουν συντελεστεί στο συσχετισμό δυνάμεων στις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα - διανύουμε την ίδια ιστορική εποχή. Παραμένει ως καθήκον για το Κομμουνιστικό κόμμα αυτό της «γενικής προετοιμασίας του προλεταριάτου» για τη σοσιαλιστική επανάσταση.»

 

HΑΠ στην ομιλία της «για τα διδάγματα του Οχτώβρη του 1917», επανέλαβε αυτολεξεί την κατευθυντήρια γραμμή της ηγεσίας του ΚΚΕ, όπως αυτή διατυπώθηκε το 2008: «… Ως καθήκον για το ΚΚ μπαίνει αυτό της «γενικής προετοιμασίας του προλεταριάτου» για τη σοσιαλιστική επανάσταση…»

(Κείμενο της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ, που δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη σε 8 μέρη, στα τέλη του 2008. Το απόσπασμα που παραθέτουμε είναι απ’ το 8ο μέρος).

 Με αυτή τη διαπίστωση η ΑΠ θέλει με λίγα λόγια να μας πει ότι η προλεταριακή επανάσταση βρίσκεται θεωρητικά στην ημερήσια διάταξη, αλλά πρακτικά είναι ακόμα πολύ μακριά και σε κάθε περίπτωση δεν είναι στην άμεση ημερήσια διάταξη.

Η ΑΠ και η ηγεσία του ΚΚΕ παραλείπουν την συνολική τοποθέτηση του Λένιν στα γενικά καθήκοντα των ΚΚ, όπως αυτά απέρρεαν από την κατάσταση στις αρχές της δεκαετίας του 1920, από όπου είναι παρμένη και η έκφραση της «γενικής προετοιμασίας».

Όπως σημείωνε ο Λένιν στις «Θέσεις για το ΙΙ Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς», σε σχέση με το ζήτημα της άμεσης γενικής προετοιμασίας για τη δικτατορία του προλεταριάτου:

«Το χαρακτηριστικό γνώρισμα της στιγμής που περνάμε ως προς την ανάπτυξη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος είναι το γεγονός ότι στην τεράστια πλειοψηφία των καπιταλιστικών χωρών δεν έχει τελειώσει - και πολύ συχνά ούτε και έχει αρχίσει συστηματικά - η προετοιμασία του προλεταριάτου για την επιβολή της δικτατορίας του. Απ' αυτό δε βγαίνει πως η προλεταριακή επανάσταση είναι αδύνατη στο πιο κοντινό μέλλον. Είναι πέρα για πέρα δυνατή γιατί όλη η οικονομική και πολιτική κατάσταση είναι εξαιρετικά πλούσια σε εύφλεκτες ύλες και αφορμές για την ανάφλεξή τους (...) Β. Ι. Λένιν, «Άπαντα», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», τ. 41, σελ 188.

Πέρα από την λειψή παρουσίαση της θέσης του Λένιν η ηγεσία του ΚΚΕ τοποθετείται σαν να μην άλλαξε τίποτα από το 2008. Σαν η παρούσα καπιταλιστική κρίση, που είναι μεγαλύτερη από την κρίση του 1929-30, να πέρασε και να μην ακούμπησε τίποτα!

 Παρά την γεροντική αρρώστια που μαστίζει την ηγεσία του ΚΚΕ, τον αριστερισμό, και σε πείσμα των εμμονών της περί της ακινησίας των πραγμάτων, αυτά κινούνται. Η γη γυρίζει! Τα πάντα ρει και μεταβάλει!

Πολλά πράγματα συνέβησαν και πολλά άλλαξαν στην Ελλάδα και στον κόσμο από την έναρξη της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Και άλλα παρέμειναν σταθερά, όπως το γεγονός ότι η Ελλάδα αναδείχθηκε σε αδύναμο κρίκο στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα.

 Θα αναφερθούμε στις τελευταίες αλλαγές στην εργατική και λαϊκή συνείδηση στη χώρα, όπως αυτές αποτυπώθηκαν στο αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στο δημοψήφισμα της 5ης Ιούλη του 2015 και στην πολιτική πραγματικότητα που το αποτέλεσμα αυτό δημιούργησε.

Στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, 62% ΟΧΙ, συμπυκνώθηκαν οι αλλαγές στην εργατική συνείδηση που συντελέστηκαν στο 5μηνο που πέρασε από την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων με την Τρόικα, αλλά και εκφράστηκε η συσσωρευμένη αγανάκτηση από τις πολλαπλές στερήσεις στις οποίες υποβλήθηκε ο λαός στην διάρκεια της κρίσης και της μνημονιακής πολιτικής, αλλά και πριν από αυτή.

Στο 5μηνο αυτό η εργατική τάξη και ο εργαζόμενος λαός κατάλαβαν ότι η ΕΕ και η ΟΝΕ δεν είναι το σπίτι των λαών. Είναι η λυκοφωλιά των τραπεζιτών, των τοκογλύφων, των πολυεθνικών, των ιμπεριαλιστών! Από την ίδια τους την εμπειρία αυτό το διάστημα κατανόησαν τον χαρακτήρα της ΕΕ, από την ίδια την στάση της, τους εκβιασμούς και τις απειλές της, και ωρίμασε στη συνείδηση τους το αίτημα της εξόδου από αυτή σαν προϋπόθεση για την βελτίωση της ζωής τους και για να σταματήσουν οι στερήσεις να αποτελούν την μοναδική προοπτική. Αυτό που οι κομμουνιστές και άλλοι Αριστεροί είχαν συλλάβει θεωρητικά και το πρόβαλαν σαν αίτημα για ζύμωση, έγινε μαζική συνείδηση.

Η μεταστροφή αυτή διαπιστώθηκε από το γεγονός ότι η εργατική τάξη καθόλου δεν πτοήθηκε από την γιγαντιαία επιχείρηση υπέρ του ευρώ και της ΕΕ που έλαβε χώρα στην περίοδο πριν το δημοψήφισμα από ξένους παράγοντες, το ΔΝΤ, την ΕΕ, τα ΜΜΕ, το ντόπιο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία, από παπάδες, Δημάρχους και Περιφερειάρχες οι οποίοι μόλις πριν ένα χρόνο εκλέχτηκαν με μεγάλη πλειοψηφία. Καθόλου δεν πτοήθηκε από την ταύτιση της υπερψήφισης του ΟΧΙ με την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ.

Η εργατική τάξη και ο εργαζόμενος λαός, με πρωτεργάτη την νεολαία η οποία επιδίωκε και εξακολουθεί να επιδιώκει μια νέα αρχή έξω από την ΕΕ και την ευρωζώνη και με διαγραφή του χρέους,  αμφισβήτησαν την στρατηγική επιλογή του αστικού κόσμου, την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη και την ΕΕ. Και η κυρίαρχη αστική ιδεολογία δέχτηκε ισχυρό πλήγμα.

Με την στάση της κάθε τάξης και την απάντηση που έδωσε στο ερώτημα του δημοψηφίσματος αποκαλύφθηκε πλήρως ο χαρακτήρας του αιτήματος της εξόδου από την ευρωζώνη και την ΕΕ. Πρόκειται για αίτημα-στόχο που αφορά την εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα και τη νεολαία και βρίσκει απέναντί του το σύνολο της αστικής τάξης, μεγάλης και μικρότερης, και το σύνολο των πολιτικών της δυνάμεων μηδέ εξαιρουμένης της Χ.Α. Σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες στις οποίες μερίδες του κεφαλαίου ενδιαφέρονται για την έξοδο από την ευρωζώνη ή την ΕΕ και αυτή τους η βούληση βρίσκει πολιτική έκφραση σε κόμματα του κεφαλαίου.

Η υλοποίηση του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, παρά τη θολούρα σχετικά με την σημασία του την οποία επίτηδες προκάλεσε η αστική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ από καιροσκοπισμό, έθετε επί τάπητος το ζήτημα της κρατικής εξουσίας. Διότι μόνο με την κατάληψη της κρατικής εξουσίας από την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, δηλαδή από το μέτωπο των δυνάμεων που σχηματίστηκε πάνω στην υποστήριξη του ΟΧΙ, μπορούσε αυτό να υλοποιηθεί. Και η υλοποίησή του θα σήμαινε την άρνηση της υλοποίησης των μνημονίων, την διαγραφή του χρέους και την έξοδο από την ΟΝΕ και την ΕΕ, πράγμα που θα έβρισκε απέναντί του σύσσωμο τον αστικό κόσμο ο οποίος θα αντιδρούσε και θα προκαλούσε εμφύλιο πόλεμο, όπως απείλησε-προειδοποίησε από το βήμα της Βουλής ο Μεϊμαράκης.

Οι δηλώσεις-αποκαλύψεις του Γ. Στουρνάρα για το «τείχος ασφαλείας» που είχαν φτιάξει αυτός, σε συνεννόηση με τον ΠτΔ και άλλους κρατικούς και πολιτικούς παράγοντες, για την προστασία του Νομισματοκοπείου το οποίο υποτίθεται ότι κινδύνευε από τους εχθρούς του ευρώ, και για την σταθερότητα του ευρωσυστήματος, δείχνει, εκτός των άλλων, την ανησυχία των αστών από την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και τους κινδύνους αστάθειας που ελλόχευαν, τον τρόμο τους από την προκήρυξη του Δημοψηφίσματος και από το αποτέλεσμα του και τις πιθανές συνέπειες που θα μπορούσαν να προκληθούν. Ο αστικός κόσμος, με πρωταγωνιστή τον Στουρνάρα, ετοιμάζονταν ουσιαστικά για πραξικόπημα στην περίπτωση που κάτι δεν πήγαινε καλά και αμφισβητούνταν η παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη. Η απειλή του Μεϊμαράκη δεν ήταν εικονική. Μια απειλή η οποία έμεινε αναπάντητη από το σύνολο των δυνάμεων της Αριστεράς.

Από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος η αστική πολιτική σταθερότητα στο πλαίσιο της ευρωζώνης κινδύνεψε, και το ζήτημα της κρατικής εξουσίας τέθηκε επί τάπητος. Το μόνο που απουσίαζε, και δεν κατέστη δυνατό να συγκροτηθεί σε άμεσο χρόνο και με μαζικό τρόπο, ήταν η εργατική πολιτική δύναμη που θα έμπαινε μπροστά για την υλοποίηση της λαϊκής εντολής, για την υλοποίηση δηλαδή του ΟΧΙ.

Από την μάχη αυτή η ηγεσία του ΚΚΕ απείχε, εφόσον φυγομάχησε και συμπεριφέρθηκε σαν πόντιος Πιλάτος εγκαταλείποντας την εργατική τάξη στη μάχη της με το σύνολο των αστικών δυνάμεων και την αμφισημία του ΣΥΡΙΖΑ και την ανοιχτή υπονόμευση από μεγάλη μερίδα στελεχών του.

Με τον τρόπο αυτό η ηγεσία του ΚΚΕ εγκατέλειψε την δυνατότητα να παρουσιαστεί στην κοινωνία σαν η βασική δύναμη για την υλοποίηση του ΟΧΙ το οποίο, όπως γράψαμε ήδη, οι αστοί συνέδεσαν και ταύτισαν με την έξοδο από την ΟΝΕ και την ΕΕ. Δηλαδή, με τους στρατηγικούς στόχους που έχει θέσει το ΚΚΕ.

Η ηγεσία του ΚΚΕ συμπεριφέρθηκε «φυσιολογικά» και σύμφωνα με την γραφειοκρατική φύση της. Εφόσον δεν υπήρχαν τα τυπικά και καθαρά, για αυτήν, χαρακτηριστικά και στοιχεία σχετικά με το ερώτημα του δημοψηφίσματος, μέσα ή έξω από την ΕΕ, τα οποία θα την έπειθαν, υποτίθεται, να μπει στη μάχη, δεν είχε κανένα λόγο να το κάνει και για αυτό φυγομάχησε επιτρέποντας έτσι την αστική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να κάνει πίσω και να μετατρέψει το ΟΧΙ στα μνημόνια σε ΝΑΙ σε αυτά, με μικρές σχετικά απώλειες, αλλά και επιτρέποντας την ήττα του πραγματικού διακυβεύματος του δημοψηφίσματος, όπως αυτό τέθηκε από τις δυνάμεις του κεφαλαίου και σύσσωμο τον αστικό κόσμο.

 Ο λόγος που το ΚΚΕ δεν έπαιξε κανένα προοδευτικό-προωθητικό ρόλο είναι η εγκατάλειψη της Λενινιστικής πολιτικής, της πολιτικής του ενιαίου μετώπου και η υιοθέτηση σεχταριστικής πολιτικής και της, επιλεκτικά διατυπωμένης, γραμμής της «γενικής προετοιμασίας».

Στην πράξη το ΚΚΕ εφάρμοσε την θεωρία των σταδίων: πρώτα θα τεθεί το ερώτημα καθαρά, ο κόσμος θα στραφεί στο ΚΚΕ και θα ασπαστεί τη «λαϊκή εξουσία», δηλαδή θα ωριμάσει, και κατόπιν αυτή, η ηγεσία του ΚΚΕ, θα πάρει θετική θέση πάνω στα τεκταινόμενα! Εφόσον αυτά δεν έγιναν και μέχρι να γίνουν, το ΚΚΕ θα νίπτει τας χείρας του!

Και μόνο αυτά τα γεγονότα να αξιολογήσει κάποιος είναι αρκετά, κατά την γνώμη μας, για να πείσουν για το γεγονός ότι στην προηγούμενη περίοδο συνέβησαν σοβαρά πράγματα και γεγονότα στην Ελληνική κοινωνία, σοβαρές αλλαγές στην συνείδηση της και στην πολιτική σκηνή, πράγματα, γεγονότα και αλλαγές οι οποίες δεν επιτρέπουν σε κανέναν να μιλάει όπως μιλούσε το 2008, να μιλάει δηλαδή σαν να μην μεσολάβησε και σαν να μην άλλαξε τίποτα.

Για να μην μιλήσουμε για παλιότερα γεγονότα που συνέβησαν όπως ήταν οι αυθόρμητες διαδηλώσεις στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου του 2011και η αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος στο πρόσωπο του τότε ΠτΔ, Παπούλια, την απαξίωση των κομμάτων του κεφαλαίου, την εκλογική κατακρήμνιση τους, κλπ. Γεγονότα που δημιούργησαν συνθήκες που προσομοίαζαν με αυτές μιας επαναστατικής κατάστασης.

Από την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και την πορεία του εξήχθησαν αρκετά συμπεράσματα:

  1. σε συνθήκες κρίσης ο ρεφορμισμός δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνο υποταγμένος. Η γραμμή του έντιμου συμβιβασμού οδήγησε στον συμβιβασμό και την πλήρη υποταγή.
  2. για το ζήτημα της κυβέρνησης, για την οποία το κομμουνιστικό κίνημα είχε επεξεργασίες και πρόβαλε σαν κατευθυντήρια γραμμή το σύνθημα της εργατικής κυβέρνησης σαν αφετηρία για την κατάκτηση της εξουσίας και οι οποίες τώρα επιβεβαιώθηκαν στην ζωή σαν δυνατότητα και αποτέλεσαν πολύτιμη εμπειρία για την εργατική τάξη της χώρας στο πλαίσιο της επαναστατικής εκγύμνασής της. Μια Αριστερή, μια εργατική κυβέρνηση που αναδείχτηκε κοινοβουλευτικά πρέπει να αξιοποιηθεί για τη θεσμική έναρξη της επανάστασης ειδάλλως το πισωγύρισμα είναι αναπόφευκτο.
  3. Η εμπέδωση της εμπειρίας από τη σύγχρονη εργατική τάξη της χώρας και τη νεολαία  αποτυπώθηκε σε δημοσκόπηση τον Δεκέμβρη του ΄15, όπου το 61% (συμπτωματικό ίσως με το 62% που ψήφισε ΟΧΙ στο δημοψήφισμα;) περίπου των ερωτηθέντων για την κατάσταση στη χώρα και για την προοπτική αλλαγής της, απάντησε ότι η κατάσταση μπορεί να αλλάξει μόνο με επανάσταση και ριζικές αλλαγές, όχι όμως με μικρο-αλλαγές και μερεμέτια. Αυτά  που συνέβησαν  στην συγκεκριμένη περίοδο που εξετάζουμε στην Ελλάδα, αποτέλεσαν μια σημαντικότατη εμπειρία για την εργατική τάξη και ένα «πραγματικό βήμα του κινήματος», πράγμα το οποίο, ως γνωστόν «αξίζει περισσότερο από μια ντουζίνα προγράμματα»! Και όσοι λένε ότι «σας τα λέγαμε εμείς για την κατάληξη του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης στο έδαφος του καπιταλισμού» δεν υποστηρίζουν τίποτα περισσότερο από την δική τους ικανοποίηση για την κατάληξη, στο πλαίσιο της προσπάθειάς τους να δικαιολογήσουν την ανικανότητά τους να δώσουν συγκεκριμένες απαντήσεις στο ζήτημα της εξουσίας που εξακολουθεί να βρίσκεται στο προσκήνιο, αντιμετωπίζοντας τα πράγματα σαν παρατηρητές και δημοσιολόγοι, σαν γραφειοκράτες, όχι όμως σαν επαναστάτες.

Έχει κάποια σημασία άραγε η ενασχόληση με αυτό το ζήτημα στην σημερινή συγκυρία ή αποτελεί βυζαντινολογία;

 Θεωρούμε ότι έχει σημασία διότι η ηγεσία του ΚΚΕ εξακολουθεί να κινείται στη βάση της προηγούμενης, της παλιάς ανάλυσης της η οποία οδήγησε και οδηγεί το κίνημα σε αδιέξοδο. Και αυτό διότι, ενώ, σύμφωνα με την ηγεσία του ΚΚΕ σε συνθήκες ιμπεριαλισμού «…το άμεσο καθήκον είναι η προλεταριακή, η σοσιαλιστική επανάσταση» και δεν μεσολαβεί τίποτα άλλο ανάμεσα σε αυτή και την καπιταλιστική εξουσία, το καθήκον αυτό μετατίθεται σε κάποιο ακαθόριστο μέλλον και σε κάποια μελλοντική καπιταλιστική κρίση ή σε συνθήκες πολέμου, λόγο της, υποτιθέμενης, ανωριμότητας του λαϊκού παράγοντα. Και αυτό δίχως καμιά πολιτική ταχτική η οποία θα έπαιζε ενεργό ρόλο στην ωρίμανση του λαϊκού παράγοντα και στην αξιοποίηση αυτής της ωρίμανσης για το ξέσπασμα και τη νίκη της επανάστασης. Και χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι αλλαγές που συντελέστηκαν στην εργατική και λαϊκή συνείδηση στο προηγούμενο διάστημα.

Εφόσον λοιπόν η προλεταριακή επανάσταση δεν αποτελεί άμεσο πρακτικό καθήκον για την ηγεσία του ΚΚΕ, η πολιτική του περιορίζεται αντικειμενικά σε μια «γενική προετοιμασία του προλεταριάτου» πράγμα που στην καθημερινή πάλη μετατρέπεται στο «να περισώσουμε ότι μπορούμε», μέχρι να δημιουργηθούν «οι κατάλληλες συνθήκες».

Αυτή τη γραμμή επιβεβαίωσε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ: «…Σήμερα, λοιπόν, η καθημερινή δράση, ο καθημερινός αγώνας που αναπτύσσεται στο έδαφος των οξυμένων προβλημάτων του λαού μας, πρέπει να συμβάλλει στη συγκέντρωση δυνάμεων, στοχεύοντας τον πραγματικό αντίπαλο, το κεφάλαιο και την εξουσία του, να κατευθύνεται στην κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, στην κοινωνική ιδιοκτησία στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, στον κεντρικό σχεδιασμό, στην εργατική - λαϊκή εξουσία.

Σε αυτόν το δρόμο, το εργατικό - λαϊκό κίνημα μπορεί και να καθυστερεί, να βάζει εμπόδια, να διεκδικεί βελτίωση της ζωής των εργαζομένων…»

(Αποσπάσματα από την ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, στην εκδήλωση για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Νίκου Μπελογιάννη, στην Αμαλιάδα, Ριζοσπάστης, Τρίτη 15 Δεκέμβρη 2015)

Πρόκειται για μια πολιτική πλήρως αναντίστοιχη με την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στη χώρα σε συνθήκες βαθιάς και παρατεταμένης καπιταλιστικής κρίσης, η όποια καθορίζει τις εξελίξεις, με την Ελλάδα να έχει εξελιχθεί σε αδύνατο κρίκο στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα.

Μια πολιτική η οποία δεν αμφισβητεί άμεσα την καπιταλιστική εξουσία η οποία έχει οδηγήσει την εργατική τάξη και το λαό στην εξαθλίωση και η μόνη προοπτική που δίνει ο αστικός κόσμος στην κοινωνία είναι τα διαρκή μνημόνια και η λεηλασία του εισοδήματός του.

Μια τέτοια πολιτική είναι αναποτελεσματική, πράγμα που διαπιστώνεται από το γεγονός ότι δεν κατάφερε να παρεμποδίσει στο ελάχιστο την καπιταλιστική επίθεση στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα και να αποτρέψει ή να ανατρέψει κάποιο μέτρο των μνημονιακών κυβερνήσεων.  

Οι όποιες κατακτήσεις του κινήματος στην περίοδο που εξετάζουμε, επαναπρόσληψη απολυμένων καθαριστριών, καθηγητών και εργαζομένων στην ΕΡΤ, έγιναν κάτω από την πίεση του κινήματος που οδηγούνταν από μια άλλη πολιτική, αυτή της άμεσης αμφισβήτησης των μνημονίων και των κυβερνήσεων που τα υπηρετούν και τα υλοποιούν. Αποδεικνύοντας με τον τρόπο αυτό πιά πολιτική μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες απόσπασης κατακτήσεων.

Η  πολιτική της ηγεσίας του ΚΚΕ δεν κατάφερε ούτε τις δυνάμεις της και την επιρροή της να ενισχύσει, διαψεύδοντας στην πράξη την ορθότητα της πολιτικής του ΚΚΕ και τα συμπεράσματα του ΓΓ, σχετικά με την δυνατότητα «να καθυστερεί, να βάζει εμπόδια, να διεκδικεί βελτίωση της ζωής των εργαζομένων…».

Η ίδια η πραγματικότητα αναγκάζει την ηγεσία του ΚΚΕ να παραδέχεται ότι:

«…Η εξέλιξη της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης, η ασθμαίνουσα πορεία της καπιταλιστικής οικονομίας στη χώρα μας και παγκόσμια, η όξυνση των ανταγωνισμών στο κυνήγι του κέρδους, σε περιφερειακό και διεθνές επίπεδο, η πιθανότητα ενός γενικευμένου πολέμου, που είναι το αναγκαίο συμπλήρωμα του καπιταλιστικού ανταγωνισμού, ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης, αποτελούν την εύφλεκτη ύλη που συσσωρεύεται, την περίοδο που διανύουμε, και ιδιαίτερα στην περιοχή μας.» ( ο.π)

Παρόλα αυτά ούτε ο ΓΓ δεν φτάνει να υιοθετήσει το εκπεφρασμένο συμπέρασμα του Λένιν: «Η προλεταριακή επανάσταση είναι  πέρα για πέρα δυνατή γιατί όλη η οικονομική και πολιτική κατάσταση είναι εξαιρετικά πλούσια σε εύφλεκτες ύλες και αφορμές για την ανάφλεξή τους (...)».

Αντίθετα επιμένει στη γενική πολιτική της συγκέντρωσης δυνάμεων χωρίς αυτό να αφορά στην Ελλάδα και χωρίς να εντοπίζει τον αδύνατο κρίκο:

«…Πάνω απ' όλα, όμως, αυτή η συγκέντρωση δυνάμεων, η οικοδόμηση σήμερα μιας πλατιάς κοινωνικής λαϊκής συμμαχίας με αντικαπιταλιστικό - αντιμονοπωλιακό προσανατολισμό, μπορεί να αποτελέσει τον καθοριστικό παράγοντα, ο οποίος, σε συνθήκες αποσταθεροποίησης της καπιταλιστικής εξουσίας - που φυσικά δεν μπορούμε να προβλέψουμε πού, σε ποια χώρα και πότε θα εκδηλωθεί…» (ο.π)

Σε αυτή την απονευρωμένη πολιτική παντός καιρού οδηγεί η έλλειψη συγκεκριμένης ανάλυσης της συγκεκριμένης κατάστασης όπως αυτή διαμορφώθηκε στη χώρα σε συνθήκες βαθιάς και παρατεταμένης καπιταλιστικής κρίσης, η οποία δεν φαίνεται να ξεπερνιέται σύντομα και ανάγκασε τους αστούς να κάψουν όλες τις πολιτικές εφεδρείες τους, πλην ίσως της Χ.Α, για να διασώσουν την εξουσία τους η οποία βρέθηκε σε κίνδυνο και εξακολουθεί να κινδυνεύει.

Αυτό σημαίνει ότι η συγκεκριμένη χώρα αποτελεί τον αδύνατο κρίκο στην καπιταλιστική αλυσίδα και το άμεσο καθήκον των κομμουνιστών στην Ελλάδα, αλλά και στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα αν υπήρχε κομμουνιστική Διεθνής,  είναι να σπάσουν αυτό τον κρίκο.

 Αν κατακλείδι, το ΚΚΕ δεν διαθέτει πολιτική πρόταση εξόδου από την παρούσα κρίση, από την σκοπιά της εργατικής τάξης. Η ηγεσία του αρκείται σε μια μηχανιστική μεταφορά των επεξεργασιών και της γραμμής του κομμουνιστικού κινήματος από τις αρχές της δεκαετίας του ’20, και αυτή παραφρασμένη, χωρίς να είναι σε θέση να αξιοποιήσει δημιουργικά αυτές τις επεξεργασίες και την συσσωρευμένη πείρα.

Σημαντικό ρόλο στην αδυναμία του να επεξεργαστεί και να προβάλει επαναστατική πολιτική έπαιξε η γραφειοκρατία που βρίσκεται στην ηγεσία του η οποία θέλει να διαιωνίσει τη θέση της χωρίς να διακινδυνεύει κάτι περισσότερο και υιοθέτησε πολιτικές οι οποίες βρίσκονται κάτω από αστική επιρροή.

Η προσπάθεια επένδυσης της πρακτικής πολιτικής της ηγεσίας του ΚΚΕ με θεωρητικό μανδύα, λειτουργεί σαν δύναμη αδράνειας για την εργατική τάξη που βρίσκεται στην επιρροή της και την οδηγεί σε σπατάλη δυνάμεων και σε μεταφυσικά συμπεράσματα σχετικά με την επαναστατική διαδικασία, πράγμα που οι αστικές δυνάμεις εκμεταλλεύονται στο έπακρο προβάλλοντας την «συνεπή» στάση του ΚΚΕ, την «μαζικότητα» των συγκεντρώσεων του ΠΑΜΕ, κλπ.

Ο λόγος που το κάνουν αυτό είναι ένας: διόλου δεν κινδυνεύουν από μια τέτοια στάση, από μια τέτοια ανάλυση και κατά συνέπεια από μια τέτοια πολιτική! Αντίθετα, διευκολύνονται στην υλοποίηση των άνομων σχεδίων τους.

 Τα ψωμιά της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, δεν φαίνεται να είναι πολλά. Τους θέλουν για να βγάλουν τη βρώμικη δουλειά, να περάσουν τα νομοσχέδια για την ισοπέδωση της κοινωνικής ασφάλισης και την παραπέρα αύξηση της φορολόγησης στο πλαίσιο της υλοποίησης του 3ου μνημονίου και να συγκρατήσουν την εξέγερση των καταπιεσμένων, εξαθλιωμένων και λεηλατημένων μαζών. Όσο το καταφέρνουν, έχει καλώς. Κατόπιν  θα πάνε, σε επίπεδο ποσοστών, από εκεί που ήρθαν. Ήδη αμφισβητούνται μαζικά από την κοινωνία.

Ο κίνδυνος βρίσκεται στο πιθανό πισωγύρισμα και στην αξιοποίηση της πτώσης τους από τη νέα ηγεσία της ΝΔ, για την επάνοδό της στην κυβερνητική εξουσία, ελλείψη εναλλακτικής εργατικής πρότασης εξουσίας.

Οι κομμουνιστές δεν πρέπει να επιτρέψουν ένα τέτοιο πισωγύρισμα.

 Το άμεσο καθήκον των κομμουνιστών όπου και αν βρίσκονται είναι να ενωθούν σε μια Νέα Ένωση Κομμουνιστών και να συμβάλουν καταλυτικά στην οικοδόμηση ενιαίου μετώπου με το σύνθημα της εργατικής κυβέρνησης, για την κατάργηση των μνημονίων στα οποία συμπυκνώνεται η συνολική καπιταλιστική πολιτική για το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης. Και που η ανατροπή της ταυτίζεται με την ανατροπή της ίδιας της αστικής εξουσίας και την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου η οποία αποτελεί την μοναδική πόρτα για την είσοδο στην αταξική-ακρατική κοινωνία, στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Και για αυτό τα  συνθήματα-στόχοι για την ακύρωση των μνημονίων και την διαγραφή του χρέους αποκτούν επαναστατικό χαρακτήρα. Διότι μόνο με επανάσταση υλοποιούνται! 

 

Κάβουρας Δημήτρης 

Αναζήτηση

Γνώμες